Intelligibel

Door Wybo Mentink

Vandaag probeer ik er nog iets van te maken. Om de uitzicht(s)loosheid van het leven te bestrijden. Om maar niet te spreken van het winterse weerbeeld. Dat valt bij mij wis en waarachtig nog niet mee. Ik word sinds ik mij kan heugen onveranderlijk geplaagd, gekweld en gestoord door vervelende en ongemakkelijk tekorten, die bij ongedisciplineerde geesten al snel tot ontstemming kunnen leiden: een chronisch geldgebrek om ten volle te kunnen genieten van het goede leven, creativiteitsbelemmerende afwezigheid van vrouwelijke aandacht en gezelschap en een verlaagd bewustzijn m.b.t. de volgende generatie (ik zou nog wel eens een paar/stel, drie in getal, kinderen op de wereld willen zetten, alhoewel ik deze zo zou opvoeden dat in de geschiedschrijving gewag gemaakt wordt van Het Onbegrijpelijke Trio, drie onhandelbare en onweerstaanbare meisjes die het bevoegd gezag hoofdbrekens opleveren en mannelijke tegenstrevers menige angstdroom -en niet ten onrechte!- bezorgen, ik roem hun naar ontsporing neigende kwaliteiten door de (On)deugdelijkheid (Ayaan HA/M-achtig wezen, geen ontzag voor gezag), de (On)tijdelijkheid (Paris Hilton-achtig wezen, ik heb een nieuw (crypto)feministisch vriendje en hij houdt van geheimzinnigheid, mystificatie en mythevorming, cultuur, religie, muziek, kunst en wetenschap en het is bijna niet geloven maar -zo verzekert hij mij bij voortduring, tot vervelens toe dus- ook van mij) en de (On)vrouwelijkheid (Nina Hagen-achtig wezen: unbeschreiblich weiblich) aan te roepen of aan te schrijven in de intelligibele wereld).

Omdat ik maar wat aan het rondlummelen ben in mijn gedachtegangen (ronddolende geesteswandelingen noem ik het maar want het zijn moeilijk beschrijfbare figuren/sporen) en momenteel verder toch geen dringender zaken omhanden heb, heb ik vandaag twee werken van Plato (ja hij weer, ik ben bezig met een moderne versie, Plato voor de Arbeiders, ook voor kenniswerkers luidt de ondertitel) te weten, de Jongensvriend en de Staatsman, de kritiek van de praktische rede van Immanuel Kant en als verlucht(ig)end tegenwicht Vrouwengesprekken van Desiderius Erasmus op mijn leesprogramma staan (De vrijer en zijn meisje, Het meisje dat niet wilde trouwen en Het meisje dat tot inkeer kwam zijn bijzonder aanbevelenswaardig voor Femke H.). Ik kon me echt opwinden over de schrijfwijze van Immanuel Kant, in zijn eerste kritiek, maar de ontspanning treedt al snel in bij het lezen van de praktische rede. De opzet oogt vertrouwd en met het concept intelligibele wereld en de plaatsbepaling van de praktische rede (het primaat) komen we uiteindelijk veel verder. Zo blijkt achteraf. Handelingen met voorbedachte rade: dit is een perfect bruggetje naar mijn volgende drie concrete onderwerpen.

1. Jan Marijnissen: een gecoordineerde en beredeneerde reeks aanvallen op de SP, zijn basis en zijn methoden. Doel is de SP te hervormen (verbeteren, versterken, verbreiden) en Agnes Kant het leiderschap te bezorgen. Ik ga op zijn forum sp.nl discussieren en als ik in mijn verhaal hard uithaal dan is dat in eerste instantie niet mijn intentie doch slechts of eenvoudigweg mijn (politieke) plicht.
2. Henri Lenferink: een gecoordineerde en beredeneerde reeks aanvallen op de eerste burger van Groot-Leiden. Doel is de bestuurlijke zwakte in Groot-Leiden aan te pakken en een vrouwelijke burgemeester te verwelkomen. Deze man is onbereikbaar, dus ik overweeg een briefwisseling.
3. Wouter Bos: een gecoordineerde en beredeneerde reeks aanvallen op de PvdA-leider. Dit vind ik echter te makkelijk en ik voel zowaar enig mededogen met de voorman, dus eerst maar eens die eerste twee opgaven en natuurlijk mijn favoriete bezigheid, het schrijven van een hilarische sollicitatiebrief: een schrijven met als oogmerk dat het de menselijke lachlust opwekt.

Drie maagdelijke a-viertjes, een hagelwitte envelop en een dure stickerpostzegel dat is alles om deze dag niet als verloren te beschouwen. Wat heeft een mens toch weinig nodig om gelukkig te zijn.

Niet op of in de klipper Najade

Door Wybo Mentink

“Hartelijk welkom aan boord van de Najade
Ver weg van de drukte vindt men bij ons aan boord nog de rust en het avontuur waarvan men dacht dat het niet meer bestond.(...)”

Inmiddels had ik in druk gesprek met het schippersechtpaar op de klipper Najade verwikkeld moeten zijn. Door redenen, die mij ontgaan is heeft het niet zo ver mogen komen, de jaarwisseling zal ik nu in Groningen gaan meemaken en beleven. Er gaat niets boven G., dat klopt in dit geval als een bus. Het genoemde echtpaar mag van geluk spreken, omdat mijn aanwezigheid met grote waarschijnlijkheid voor tweespalt, deining en beroering had gezorgd. De relatie wordt gered door het weer! Dag Schiermonnikoog, hallo G.. Hier zit overduidelijk een verhaal in dat op het punt staat zichzelf te willen gaan beschrijven. De observatie dat ik louter en alleen op bescheiden wijze wil beweren dat ook weersomstandigheden hun heilzame therapeutische werking kunnen doen gelden is fantasieprikkelend en dat in het Hoge Barre Noorden.

De nagalmende opbeurende en bemoedigende woorden in het oude 2006 van Jan Peter Balkenende over de VOC-mentaliteit zorgen er voor dat ik nu op beslissende momenten Ja zeg tegen het leven (Die Bejahung). Mijn post-it bevat een titel `Ik val de geslachtsdaad aan (Iteke Weeda` en drie lemmata:
1. seks (beoefenaars schrijven dit liever met een x, geen (over)spelfout)
2. seksualiteit (een kantiaans perspectief, een ideaal (toonbeeld) van Susan Smit (seksueel/spiritueel, emotioneel/rationeel))
3. sfeer (Peter Sloterdijk, globale en globalistische begrenzingen en overschrijdingen in ruimte en tijd voor waarden en normen)
Ik ging met dit triplet meteen aan de gang, met de voortvarendheid die u van mij zo gewend bent. Sex komt niet voor in mijn dertiende uitgave van de Van Dale. Zal ik de dienstdoende redacteur een brief schrijven en om een verklarende opheldering gaan vragen? Ja Wybo, dat is een goed idee. Geen omfloerste taal gebruiken dan komt de boodschap het beste aan denk ik zo.

Over VOC-mentaliteit gesproken: ik lees de Volkskrant met hernieuwd plezier. Wat is er/hier gebeurd? Nog steeds kan de column van Martin Bril veel beter (Ik had in zijn Champignonsoep-column extra-pikant-sexy piranhasoep opgediend, Matthias Reim opgezet om de sfeer aanvullend en omhullend te zinnenprikkelen (of als zijn nummer "overslaat" Sash met Encore une fois) en nog meer consternatie veroorzaakt door de bukkende serveerster, die de spanningsvolle en compromitterende situatie weet te redden door een anekdote van Madame Colette te vertellen!). Tot zover niets nieuws voor onze matineuze krant.

Ja, het is weer vrijdag: tijd dus voor het katern Cicero. Arnon Grunberg bespreekt de beeldcultuur (ik hoop dat hij in 2007 ook interviews gaat maken met vrouwen waarvan iedereen denkt: dat is toch geen (crypto)feministe? Een supervrouwelijke reeks "Arnon ontmoet ... " zou ik verwelkomen. Een interview met Sophia Loren, Segolene Royal of Paris Hilton, waarom niet?) en hoera: de beste boeken van 2006. Sprankelende besprekingen door vijftien recensenten. Zelfs Maarten Doorman is op de humorvolle tour. Wie of wat had dat gedacht? Het gaat helemaal goedkomen met de VK, omdat de ouderen nu de jongere lezers ook bereiken. Gelukkig is de hoofdredacteur een survivor.

Voor mij is het vandaag toch al een bijzondere dag geworden: ik heb bij boekhandel de Kler een boek aangeschaft. Het heet Kritiek van de praktische rede en is geschreven door Immanuel Kant. De uitgever is Boom en op het web te bezoeken door http://www.uitgeverijboom.nl/ in te typen.

In de juiste stemming voor een liefdesbrief

Door Wybo Mentink

Vandaag ben ik bijzonder in de mood – mede door mijn tweedaagse retraite waarin ruim voldoende tijd en ruimte was gereserveerd voor Spinoza vs. Bayle- en in staat rustig en ongehaast na te denken over de biografie van de freedomseeker Voltaire (Roger Pearson, Voltaire de Almachtige, samen met Rousseau en Diderot een thrillseekend trio), de ex-psychiater en schrijver Theodore Dalrymple (een vloek en zegen voor de sociaal-democratie) en de lotgevallen van het jonge raadslidmaatschap (Roelof van Laar vs. Louk Rademaker). Zelfs de loopbaanwending van Mei Li Vos kon mijn gemoed niet verontrusten. Alleen de fossiele restanten binnen de PvdA, hun oude vakbondsknarren incluis, presteren het om de Janine Jansen in de nederlandse polderpolitiek op een onverkiesbare plek te plaatsen. Er is een gepimpte en opgepompte Felix Rottenberg++ nodig om deze dwaalgasten te bekeren. Mijn (her)vormend advies heeft een codenaam: de SPN (programma voor de sociaal-liberale, sociaal-democratische en sociaal-economische partij nederland). Voor WB is het wel wrang. Ik heb Femke onderschat en Wouter overschat, hij is nog zwakker en kwetsbaarder dan ik had durven denken en dromen. En zeker geen partij voor JPB en de zijnen. Wybo zou Wybo niet zijn als hij toch WB de helpende hand gaat uitsteken. Ik kies immers altijd voor de underdog, de verliezer en de zwakkere als het er op aankomt. Althans dat was vroeger zo, nu weet ik zo zeker meer. We zullen wel zien.

En ondanks het feit dat er weer een post-it op mijn bureau ligt te dwarrelen met de tekst ::
(i)opvoedingsmethodiek (spartaans, kretenzisch en atheens): problemchild Wouter Bos
(ii)vakbondswezen (FNV-Jongeren, CNV-Jongeren, AVV): The Alternative (Future)Way
(iii)advieswezen (SER, WRR, CPB): {
met onze wijze(n), valt u altijd in de prijzen;
een nieuw advies is ons devies;
met nog meer papier plezier, doet u ons een groot plezier
}::
verkeer ik dus in een opperbeste stemming en dat in een tijd dat zoveel mensen contact leggen met de depressielijn. Ik ben gestaald en gehard geraakt in het lange, te lange verleden. Het is wel mooi en genoeg geweest wat mij betreft.

De verantwoordelijke hoofdreden voor mijn tegendraadse stemming is het gegeven dat ik een mobiele telefoon ga aanschaffen om een of meer vrouwen te gaan versieren in 2007. Met zo'n vooruitzicht is het buitengewoon onverstandig niet blij te zijn of te worden. Alleen iemand als Arthur Schopenhauer kan dit feestje nog verstoren. Ik beloof dan ook plechtig zijn werken en wenken respectievelijk in de kast te laten staan en in de wind te slaan.

Ik weet nog niet hoe ik moet sms-en, maar daar heb ik al iets op bedacht. Ik wil niet zover gaan dat ik gemaakt ben om van vrouwen te houden, het blijft kunst- en vliegwerk, love is nou eenmaal a battlefield, maar het is mij inmiddels duidelijk geworden: het zit er aan te komen. Wel een beetje laat vind je zelf niet? Mijn verwachting is dat de affaires van zeer korte duur zullen zijn. Dat vind ik niet vervelend of bezwaarlijk. Het plezier en het genot is er denk ik niet minder om. Great expectations!

Als ik er later op terugkijk mag ik graag denken: oei Wybo dat was me het avontuurtje wel, net op en natuurlijk af en toe weer over de grens. Wat een schelmenstreken heb je uitgehaald. En voor de verandering (ik leer af en bij!): je hebt uitermate goed voor jezelf “gezorgd”. Zo mag ik dat graag terugzien als ik mijn laatste ademtocht uitstoot. Hoe lang dat duurt weet ik nog niet. En waarom zou ik dat willen weten?

Voor de zekerheid -zowel ten bate en dienste van de noodwendige selfconfidence building- ga ik uiteraard nog bijlessen bij Vilan van de Loo (liefdescursus.nl) volgen: je wilt immers zo volledig mogelijk beslagen ten ijs komen he, nietwaar mon cheri? In de liefde gaat het er ongelooflijk hardhandig aan toe. Dus er zit niks anders op een eerste proeve naar VvdL te sturen. Ik kan geen kant meer op behalve naar haar e-mailadres dus. Koelbloedig als een 21-ste eeuwse Seneca ga ik deze opdracht volvoeren. Opperste concentratie is nu geboden. Ik weet nog niet of ik deze brief hier durf te "publiceren" vanwege het persoonlijke en opwindende karakter.

Interview

Door Wybo Mentink

Mijn favoriete genre in de journalistiek. Ik werd door de Volkskrant (23-12-2006) getrakteerd op een elftal geinterviewden. Het interview met Sonja Barend kon mij het minst bekoren, omdat ik vind dat haar rol zwaar overschat werd en nog steeds wordt. Dat heeft te maken met het feit dat hoe langer je in beeld bent hoe belangrijker je wordt. Het probleem is dat je er op den duur zelf in geloven gaat ook. Kwantiteit wint het van kwaliteit. Als geen ander is zij voorloper van de prietpraatcultuur, de bloei van het emo-tvgenre en het BN-erschap. Praten om het praten, over alles en nog wat. Moet je nou horen zeg. Het is toch wat met die toestand in Nederland. En we gaan door naar het volgende onderwerp. Zet eens iemand als Adriaan van Dis naast haar en u zult toegeven dat haar goddelijke status krimpt en kwijnt. VARA staat nog steeds voor verzuiling het eigen heilige gelijk. Hierover discussieren is helaas niet mogelijk.

Ik dwaal weer eens af: ik heb de associatietest gedaan en bij elke geinterviewde drie woorden geplaatst die het eerst(e) bij mij opkwamen, er zijn doublures toegestaan:
Sonja Barend: overtrokkenheid, wispelturigheid, onbeperktheid
Etgar Keret: gelatenheid, verlatenheid, wanhopigheid
Sonja Prins: doorleefdheid, dichterlijkheid, ervaringswijsheid
Anders Fogh Rasmussen: standvastigheid, verantwoordelijkheid, lang leve de persvrijheid
Gerard Kleisterlee: doortastendheid, nuchterheid, onverschrokkenheid
Roos Prommenschenkel: ruimtelijkheid, strijdbaarheid, dienstbaarheid
Klaas de Vries: betrokkenheid, bevlogenheid, heldhaftigheid
Ton Sijbrands: (on)begrensheid, (on)overwinnelijkheid, (on)mogelijkheid
Tom Barman: (on)redelijkheid, (on)maatschappelijkheid, (on)leefbaarheid
Anthony Mertens: belezenheid, bezetenheid, vergankelijkheid
Joop Schafthuizen: eenzaamheid, (anti)burgerlijkheid, onderworpenheid

Wat zou het mooi zijn als we in Nederland een bestuurlijk deskundige premier krijgen van een vergelijkbare statuur als Gerard Kleisterlee: de zaken lopen gladjes en gesmeerd, terwijl hijzelf zoveel mogelijk op de achtergrond (ver)blijft. En als de nood aan de vrouw is en de vroedvrouw onbereikbaar is schrikt hij er niet voor terug zelf de bevalling te begeleiden. Jammer is dat zulke mensen de politiek in het algemeen mijden als de pest.

Een gemeenschappelijke kerstgedachte

Door Wybo Mentink

Wat een verwoestend slagveld heeft De Grote Hervormer Jan Peter Balkenende achtergelaten! De LPF de nek omgedraaid (dat was onvermijdelijk), D66 bijna doen verdwijnen (dat vind ik niet jammer door hun steun aan het asiel- en migratiebeleid al die lange, verloren&tragische jaren) en de VVD knockout geslagen (waarvoor mijn oprechte dank). En nu ook nog de PvdA en Wouter Bos verslagen. Dat laatste was niet zo moeilijk, omdat WB er alles aan gedaan heeft om van zichzelf te verliezen. Hij is teleurgesteld in SP en GroenLinks. Ik vind WB zo'n typsiche speler die wel wil winnen, maar met de garantie vooraf dat hij niet kan of mag verliezen. Een slechte speler dus.

Wie in zee gaat met JPB in een nieuwe coalitie wil ik alvast waarschuwen: u als coalitiepartner ondergaat hetzelfde lot, want zo gaat dat met gereformeerde leiders met een vlakke of dalende leercurve die geen afscheid kunnen nemen van hun onverwerkte verleden. Premier kun je alleen zijn en worden als je er wil zijn voor alle nederlanders en voor geheel nederland. En u weet dat dat net iets te veel gevraagd is voor de man uit Kapelle, Zeeland.

Ik kijk na het voltrekking van dit democratische drama met extra belangstelling naar personen die opnieuw verrijzen en verschijnen: Pieter Winsemius (goed dickensiaans kerstverhaal), Elco Brinkman (aanleggen die snelwegen), Piet Hein Donner (de nieuwe premier?), Lans Bovenberg (langere termijn), Job Cohen (cohesie) en Rick van der Ploeg (visie).

Mag ik nog een paar onderwerpen aandragen voor de besprekingen: de generatiekwestie (post-babyboomtijdperk), de elitekwestie (het oude jongens netwerk), de privatiseringskwestie (wat vermag de overheid nog in de 21-ste eeuw, de nieuwe verzorgingsstaat op europese leest geschroeid), de vakbondskwestie (een gedateerde anomalie, de remmende, verlammende en destructieve factor, hier moet iets veranderen willen we vooruitkomen, ik ben persoonlijk teleurgesteld in de capaciteiten van Agnes Jongerius) en niet te vergeten de onderwijskwestie, het opnieuw op te trekken onderwijsgebouw (geld, veel geld de komende drie kabinetsperiodes, en als ik HRM-manager zou zijn dan zou ik Mei Li Vos – mijn supermultigetalenteerde oogappel- junior-staatssecretaris OCW willen maken, belast met de o van organisatie, voordat ze de wijk neemt naar het buitenland, een beetje opschieten dus voordat het te laat is).

De meest verstandige optie voor de sloper JPB en Nederland is zijn en onze knopen te tellen en zich een tijdje terug te trekken binnen de muren van de Universiteit van Tilburg. Het zou wel de beste oplossing zijn voor onze gemeenschapsdenker. Maar zo werkt dat niet in onze consensusdemocratie. Wij kiezen niet voor betere of beste oplossingen: hoe dit komt mag u zelf overdenken. Tijd genoeg toch? Is het een taboe? En laten we blij zijn met elkaar. Zo creeren we de juiste sfeer om af te rekenen met defaitisme, bureaucratie en vervreemding.

Ik laat mijn persoonlijke gedachten vandaag gaan over voor mij belangrijke drie onderwerpen:
1. de huisarts in Nederland i.h.b. toekomstperspectief, de beroeps- en groepspraktijk
2. het studentenpastoraat i.h.b. De Leidse Studenten Ekklesia
3. (buik)dansers i.h.b. Arevik

Als we het over de gemeenschap hebben is het van belang de doeners, bouwers, deskundigen en sleultelfiguren te identificeren en hen te versterken en te (onder)steunen. Een hele klus! Ze komen niet vaak op de TV en zijn geen BN-er. Maar dat betekent niet dat ze belangrijk zijn. Laten we eens proberen een lijst op te stellen van hen die een gemeenschap kunnen (her)vormen.

Weg uit NL

Door Wybo Mentink

Het grootste raadsel in mijn persoonlijk leven is het feit dat er geen vrouw in mijn leven is met de gelijktijdige en gelukkige bijkomstigheid dat ik van haar houd en zij van mij. Dit vind ik niet leuk!

Aan mij de taak om een nieuw feit te creeren: er is een vrouw in mijn leven met de gelijktijdige en gelukkige bijkomstigheid dat ik van haar houd en zij van mij. En ik zie louter voordelen van zo'n situatie. Voor de vrouw in kwestie geldt: er is een man in haar leven, die van haar houdt en hij van haar. Hoe pak je zoiets aan? Wat staat mij in de weg en wat houdt haar tegen? Wie zet de eerste stap? En kan ik mij wel een voorstelling maken van haar? En waarom duurt dit allemaal zo lang, vanwaar de omwegen en het omslachtige gestuntel van je onhandige kant?

Waarschijnlijk is mijn spreekwoordelijke onhandigheid de hoofdschuldige in dit treurige en jammerlijke verleidingsspel. Ik ben dan ook van plan die onhandige dader in mij in het beklaagdenbankje te plaatsen en aan een zodanig kruisverhoor te onderwerpen dat een oplettende toeschouwer alle kleuren van de regenboog op het (aan)gezicht kan aanschouwen. Geen uitzonderingen, uitvluchten of uitwegen, beste dader die dit onafzienbare en afwezige relationele leed heeft veroorzaakt. We gaan je ontleden en vervormen totdat je wijkt, breekt en fragmenteert, zingen voor de vorm en bij wijze van ritueel nog even een compassionele afscheidslofzang op je onhandigheid en sturen je op een buitenlandse missie om je handigheid te hervinden. Met kunst, kunstenaars of kunstmatigheid: dat mag je helemaal zelf uitzoeken, onverbeterlijke recidivist. Motief en belang. Integriteit en identiteit. Binding en betrokkenheid. Cluster en structuur. Familie en opstelling. Zoek het eens keer zelf uit. Als je je geboortegrond maar definitief' verlaat is de enige voorwaarde in het vonnis van de onverbiddelijke rechter.

Over transities gesproken: ik heb een voorgevoel dat ik in Duitsland ga belanden in 2007. Het mooiste zou zijn als ik ga verhuizen naar Berlijn en omgeving. In Nederland heb ik weinig meer te zoeken. Uitstapjes naar Zwitserland, Oostenrijk, Tsjechie, Slowakije en Italie. Mijn werk zit er hier nu echt op, om het cryptisch te formuleren. Ik ben eindelijk klaar! Ik voel mij het beste in een ruimtelijke omgeving waar belangstelling is voor (klassieke) verbeelding en creativiteit. Een mooi vooruitzicht waar ik goed mee kan leven. Als ik geen stappenplan maak dan komt dit idee wel uit. En Duitsland ligt het meest voor de hand. Als ik aan Weimar denk dan zit ik goed.

K.U.T. en KU(NS)T

Door Wybo Mentink

De opening van het eenpersoonstheater van Henk Eberson wordt door Wybo in Leiden met gejuich begroet, ontvangen en omhelsd. Dat is nou een creatief idee! Henk heeft ook een artistieke naamgenoot en die heet Hein Eberson. Met beide mensen en ook het Leidse kunstenaarscollectief het Kunst Uitschot Team voel ik mij verwant, omdat zij ieder op hun eigen manier met het wezen van kunst bezig zijn. Misschien doordat zij zich richten op vernieuwing en de fundamenten van (de) kunsten onderzoeken. Kunstenaars die verontrusten, weerstand oproepen en morrelen aan conventies, onomstotelijke waarheden en soortgelijke bullshit.

Ook kunstenaars blijken hulpmiddelen nodig te hebben om hun kunstwerken te creeren: een ruimte, het eigen lichaam, een computer noem maar op. Met of zonder andere kunstenaars, met of zonder publiek, in de openbaarheid of in de beslotenheid van een eigen atelier. Heeft een vernieuwend kunstenaar eigenlijk wel toeschouwers of afnemers nodig? Moet kunst verkopen om het zo maar eens te formuleren. Moet kunst iets (bijvoorbeeld geld) opleveren. En zoja wat dan?

Als je door wil dringen tot de diepste raadselen van de natuur (dood of levend) dan is het lastig om vooraf of nu al rekening te houden met de uitkomsten en opbrengsten. We zijn immers toch geen ubermenschen. Vergelijk dit maar eens met een fundamenteel of theoretisch wetenschapper. Die kun je moeilijk contracteren door een document te laten ondertekenen dat hij of zij door zijn of haar onderzoek binnen twee jaar al een geniale of gekke uitvinding doet die vele miljoenen gaat opleveren (voor wie). In het land van de onbegrensde mogelijkheden is dit verschijnsel waarschijnlijk wel mogelijk. Hoe optimistisch en enthousiast kan een mens zijn?

Henk, Hein Eberson en K.U.T. inspireerden mij tot het schrijven van een gedicht. Mijn gedichten zijn zo slecht dat ze weer goed worden. Ik beloof nu al deze activiteit tot het absolute minimum te beperken, omdat ik de lezer niet bewust wil kwetsen. Als u mijn gedicht leest weet u waarom. [Anekdote: Ik heb wel eens een vrouw bedreigd, onder druk gezet dat klinkt iets vrouwvriendelijker, die maar niet wilde zwichten voor mijn verleidende internetdatekunsten geschreven, dat ik voor haar een gedicht zou gaan opdragen en -hoe gemeen(d)- zelfs versturen: binnen de kortste keren had ik succes!, hetgeen overigens zeer zeldzaam om niet te zeggen uniek is in mijn leven. Het gedicht heet(te): Get a Wife!, dat is was in een periode dat ik nog niet grossierde in uitroeptekens. Wanhopig was ik op zoek naar een vrouw, wat ik vervolgens mee haar aanwilde dat stond mij in die vervloekte tijd niet helder voor ogen. Gelukkig komt zulks ongeluk bij meer mensen voor, dat schept toch een band weet je en daar kun je dan weer over praten totdat, enzovoorts, enzovoorts]

Het gedicht heet Waarom?

Kunst omdat het moet,
het mag, het kan, het doet
Kunst omdat het het schrijnt
het lijkt, het blijkt, het schijnt
Kunst omdat het dwingt
het werkt, het dringt, het swingt
Kunst omdat het helpt,
het zwicht, het dicht, het stelpt
Kunst omdat het (ver)gaat
het (ver)loopt, (ver)laat. het (ver)staat

Ik weet wel een leuke onderzoeksvraag voor creatievelingen: waarom staat geld zo centraal in ons leven, nu en in de toekomst. Het is toch slechts een middel, een hulpmiddel, een ruilmiddel?