Interview

Door Wybo Mentink

Mijn favoriete genre in de journalistiek. Ik werd door de Volkskrant (23-12-2006) getrakteerd op een elftal geinterviewden. Het interview met Sonja Barend kon mij het minst bekoren, omdat ik vind dat haar rol zwaar overschat werd en nog steeds wordt. Dat heeft te maken met het feit dat hoe langer je in beeld bent hoe belangrijker je wordt. Het probleem is dat je er op den duur zelf in geloven gaat ook. Kwantiteit wint het van kwaliteit. Als geen ander is zij voorloper van de prietpraatcultuur, de bloei van het emo-tvgenre en het BN-erschap. Praten om het praten, over alles en nog wat. Moet je nou horen zeg. Het is toch wat met die toestand in Nederland. En we gaan door naar het volgende onderwerp. Zet eens iemand als Adriaan van Dis naast haar en u zult toegeven dat haar goddelijke status krimpt en kwijnt. VARA staat nog steeds voor verzuiling het eigen heilige gelijk. Hierover discussieren is helaas niet mogelijk.

Ik dwaal weer eens af: ik heb de associatietest gedaan en bij elke geinterviewde drie woorden geplaatst die het eerst(e) bij mij opkwamen, er zijn doublures toegestaan:
Sonja Barend: overtrokkenheid, wispelturigheid, onbeperktheid
Etgar Keret: gelatenheid, verlatenheid, wanhopigheid
Sonja Prins: doorleefdheid, dichterlijkheid, ervaringswijsheid
Anders Fogh Rasmussen: standvastigheid, verantwoordelijkheid, lang leve de persvrijheid
Gerard Kleisterlee: doortastendheid, nuchterheid, onverschrokkenheid
Roos Prommenschenkel: ruimtelijkheid, strijdbaarheid, dienstbaarheid
Klaas de Vries: betrokkenheid, bevlogenheid, heldhaftigheid
Ton Sijbrands: (on)begrensheid, (on)overwinnelijkheid, (on)mogelijkheid
Tom Barman: (on)redelijkheid, (on)maatschappelijkheid, (on)leefbaarheid
Anthony Mertens: belezenheid, bezetenheid, vergankelijkheid
Joop Schafthuizen: eenzaamheid, (anti)burgerlijkheid, onderworpenheid

Wat zou het mooi zijn als we in Nederland een bestuurlijk deskundige premier krijgen van een vergelijkbare statuur als Gerard Kleisterlee: de zaken lopen gladjes en gesmeerd, terwijl hijzelf zoveel mogelijk op de achtergrond (ver)blijft. En als de nood aan de vrouw is en de vroedvrouw onbereikbaar is schrikt hij er niet voor terug zelf de bevalling te begeleiden. Jammer is dat zulke mensen de politiek in het algemeen mijden als de pest.