Post-it voor JPB

Door Wybo Mentink

(i) Waarom hebben Nederlanders zo'n moeite met veranderen of veranderingen?
(ii) Wat kan ik n(o)u eigenlijk echt?
(iii) Waarom neem ik JPB niet in behandeling?

Het antwoord op vraag (i) is meervoudig en meerduidig. Maar als ik aan de treurige en bezorgde aanblik van de woordvoerder van Rover denk, aan de houding in combinatie met de gestalte van Agnes Jongerius of aan de levensloop en leercurve van Loek Hermans dan begint (een, mijn, het) inzicht plots snel te dagen.

Voor het antwoord op vraag (ii) pakte ik een maagdelijk wit a-viertje en begin driftig te schrijven, zonder in de huiskamerspiegel te koekeloeren. Binnen vijf minuten zag het velletje al blauw van de inkt. Als ik er in geslaagd was ook de zijkanten te beschrijven, dan had ik het gedaan. Echt en eerlijk waar! Deze leuke vraag wordt vervolgd omdat ik deze nog verder wil uitwerken.

Het antwoord op de derde vraag is erg ludiek, al zeg ik het zelf: als hij mij in het Torentje uitnodigt -hetgeen erg onwaarschijnlijk is dat dit gaat gebeuren- dan zeg ik dat er maar een drietal sessies benodigd zijn om zichzelf gelukkig(er), tevredener en opener te maken. Twee sessies zijn waarschijnlijk zelfs al voldoende en als ik heeeel erg mijn best doe dan volstaat zelfs een(1) sessie. En ik werk gratis en voor niks als vrijgevestigde (en onregistreerde) uberdokter.

De eerste sessie heet JPB en het castratiecomplex (het verwerken en loslaten van remmende en vertragende (genitale) fixaties), de tweede gaat over herhalingsdwang (we verplaatsen ons in de toekomst (de jaren 2050) in plaats van het verleden (de jaren 1950) zoals je vaak, te vaak gewend bent) en in de derde sessie fantaseer je er inmiddels lustig en Wybosiast geworden op los. Je (her)kent jezelf haast niet meer, beste JPB! [Ook je vrouw zal aan de avonddis zeggen: “JPB, wat is er gebeurd? Je gaat toch niet vreemd of zo. Biecht eens even op, het lijkt wel of je de lente al in je bol hebt. Die blos op je wangen vind ik verdacht. Explaneer en geen gereformeerde fratsen ajb jpb!”] De opdracht dat je een spitsvondige mop met een clou moet vertellen, die mij eerst aan het (schater)lachen brengt en vervolgens een lichte buikpijn bezorgt, gaat je niet zo gemakkelijk af. Terwijl mijn bedoeling ervan was dat je er zelf om kon lachen. Capito? Dit gaat vast wel lukken. Laten we om de humor tot haar recht te laten komen toch maar drie sessie doen.

Bij wijze van genereuze toegift wil ik geheel belangeloos een vierde nazit (De Vierde Sessie)verzorgen, voor de aanvullende nazorg zorgen zogezegd. We gaan het dan louter en alleen over zichtbare en onzichtbare vrouwen hebben. Want zo kan het niet langer. Je houdt immers niet van gedogen, niet van hypocrisie en overige politieke kuiperijen. Eigen verantwoordelijkheid eerst is je consistente motto. Ik kom iets vaker aan het woord dan jij om verdere ontsporingen te voorkomen en uitstel- en vermijdingsgedrag voor te zijn en mijn aanwijzingen hieromtrent kun je opvatten als directieven en dictaten. Inspraak prima, maar er zijn grenzen aan wat wenselijk en menselijk is als het om vrouwen gaat. Zo komt alles toch weer goed, dankzij de vrouwvriendelijkste uberdokter.