(Turks) Cyprus

Door Wybo Mentink

Als ik interim(personeels)manager met voldoende mandaat zou zijn van de Volkskrant (dat is een landelijk dagblad, voorheen rooms-katholiek) dan zou ik voor de harde aanpak kiezen: Arie Elshout (verschepen naar de VS), Martin Bril (column vervangen door estafettecolumn geschreven door nederlanders in de (europese) provincie, de Wereldomroep heeft wel de contacten) en Wim de Jong (onderzoeksjournalistiek met onderwerp media) per direct de mogelijke uitgangen wijzen en de hoofdredacteur weer snel op het goede spoor zetten (o.a. de opvolgingskwestie). Dit is echter on-Nederlands en ik herinnerde mij net op tijd Het huwelijk of De vrouw die afgaf op haar huwelijk van de hand van Erasmus. Een kostelijke samenspraak tussen Eulalia en Xanthippe, die mij de juiste zachte aanpak influistert. Kwaliteitswinst kost nu eenmaal wat hersengymnastiek en niet te vergeten de benodigde tijd (om de nieuwe generatie journalisten binnen te loodsen). Ik wil weten waarom verandering en vernieuwing jarenlang stagneerden. De Volkskrant doet het gewoon veel slechter dan het NRC. Dat is geen goede zaak. Punt uit.

Bovenstaande gedachten speelden door mijn hoofd omdat ik altijd mijn ontbijt nuttig met de Volkskrant erbij. Mijn band met die krant is zo sterk dat ik mij niet lekker voel als deze ontbreekt. En dat was dus vanochtend het geval, omdat de plaatselijke winkelier Ali Gunes niet meer verkoopt! Na een korte aarzeling kocht ik het Leidsch Dagblad. Ik lees op de economiepagina dat op de termijnmarkten de prijzen van koffie, sinaasappelsap, spek en tarwe de pan uitrijzen. U begrijpt dat mijn ontbijt nu verstierd was. Ook dat nog: geen Volkskrant en nu wordt ook nog mijn continental breakfast bedreigd. Het optimisme van het SCP kon ik niet meer delen. Tel daar nog eens bij op dat ik slechts vier uurtjes geslapen had en de elementen (w.o. regen en wind) mijn woning teisterden en mijn misere was bijna compleet. De uitspraak van Brouwers, 43 jaar: het is die ellendige leeftijd tussen verleden en toekomst, waarin men zijn balans moet opmaken, deed de rest. Ik wou schrijven dat deed de deur dicht. Maar dan zou ik liegen. Uit arren moede toog ik naar de sportschool (daar liggen gelukkig wel alle kranten uitnodigend op de gezellige leestafel). Ook worden er tosti's uitgeserveerd. Weldadig voor mijn ontstemde humeur en verstoorde gemoed.

Wist u dat Cyprus opgedeeld is in grieks en turks grondgebied? Ik heb in het recente verleden Turks Cyprus eenmaal bezocht en dit heeft bij mij fijne herinneringssporen achtergelaten. Vanuit het vasteland van Turkije met een klein bootje is het eiland te bereiken, een prima onthaastende manier om ergens ontspannen en voorbereid aan te komen. Veel mensen hadden uitgebreid getafeld, hetgeen geen verstandige handeling was omdat de golven flink opspeelden gedurende de overtocht. Vomeren dat is het juiste woord om te beschrijven waar de meerderheid van de passagiers zich aan overgaven. Een man zeeg op het stampende dek op zijn knieen nederig neder om te gaan bidden. Een vrome en godvrezende muzelman naar mijn hart. Geen uitvluchten als het om Allah gaat! Ontroerend detail: Hij gebruikte een stukje karton om zijn gewrichten een weinig te ontzien. En wist u dat de vrouwen in Turks Cyprus gruwelijk en meedogenloos mooi zijn? Wat zou het mooi zijn als het Leidse Rijksmuseum voor Volkenkunde twee fotografen op pad stuurden om de mensen en (de historie van) het verdeelde eiland vast te leggen. Een mannelijke en een vrouwelijke kunstenaar om een te beperkte invalshoek te voorkomen. Zo'n foto-expositie in Leiden ga ik zeker bezoeken. Dat is voor mij slechts vijf minuten fietsen, als alles goed gaat. Daarna wil ik (dol)graag nog een keer naar het eiland zelf.