Forum voor veelschrijvers

Intelligibel

2007-01-06T17:19:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag probeer ik er nog iets van te maken. Om de uitzicht(s)loosheid van het leven te bestrijden. Om maar niet te spreken van het winterse weerbeeld. Dat valt bij mij wis en waarachtig nog niet mee. Ik word sinds ik mij kan heugen onveranderlijk geplaagd, gekweld en gestoord door vervelende en ongemakkelijk tekorten, die bij ongedisciplineerde geesten al snel tot ontstemming kunnen leiden: een chronisch geldgebrek om ten volle te kunnen genieten van het goede leven, creativiteitsbelemmerende afwezigheid van vrouwelijke aandacht en gezelschap en een verlaagd bewustzijn m.b.t. de volgende generatie (ik zou nog wel eens een paar/stel, drie in getal, kinderen op de wereld willen zetten, alhoewel ik deze zo zou opvoeden dat in de geschiedschrijving gewag gemaakt wordt van Het Onbegrijpelijke Trio, drie onhandelbare en onweerstaanbare meisjes die het bevoegd gezag hoofdbrekens opleveren en mannelijke tegenstrevers menige angstdroom -en niet ten onrechte!- bezorgen, ik roem hun naar ontsporing neigende kwaliteiten door de (On)deugdelijkheid (Ayaan HA/M-achtig wezen, geen ontzag voor gezag), de (On)tijdelijkheid (Paris Hilton-achtig wezen, ik heb een nieuw (crypto)feministisch vriendje en hij houdt van geheimzinnigheid, mystificatie en mythevorming, cultuur, religie, muziek, kunst en wetenschap en het is bijna niet geloven maar -zo verzekert hij mij bij voortduring, tot vervelens toe dus- ook van mij) en de (On)vrouwelijkheid (Nina Hagen-achtig wezen: unbeschreiblich weiblich) aan te roepen of aan te schrijven in de intelligibele wereld).

Omdat ik maar wat aan het rondlummelen ben in mijn gedachtegangen (ronddolende geesteswandelingen noem ik het maar want het zijn moeilijk beschrijfbare figuren/sporen) en momenteel verder toch geen dringender zaken omhanden heb, heb ik vandaag twee werken van Plato (ja hij weer, ik ben bezig met een moderne versie, Plato voor de Arbeiders, ook voor kenniswerkers luidt de ondertitel) te weten, de Jongensvriend en de Staatsman, de kritiek van de praktische rede van Immanuel Kant en als verlucht(ig)end tegenwicht Vrouwengesprekken van Desiderius Erasmus op mijn leesprogramma staan (De vrijer en zijn meisje, Het meisje dat niet wilde trouwen en Het meisje dat tot inkeer kwam zijn bijzonder aanbevelenswaardig voor Femke H.). Ik kon me echt opwinden over de schrijfwijze van Immanuel Kant, in zijn eerste kritiek, maar de ontspanning treedt al snel in bij het lezen van de praktische rede. De opzet oogt vertrouwd en met het concept intelligibele wereld en de plaatsbepaling van de praktische rede (het primaat) komen we uiteindelijk veel verder. Zo blijkt achteraf. Handelingen met voorbedachte rade: dit is een perfect bruggetje naar mijn volgende drie concrete onderwerpen.

1. Jan Marijnissen: een gecoordineerde en beredeneerde reeks aanvallen op de SP, zijn basis en zijn methoden. Doel is de SP te hervormen (verbeteren, versterken, verbreiden) en Agnes Kant het leiderschap te bezorgen. Ik ga op zijn forum sp.nl discussieren en als ik in mijn verhaal hard uithaal dan is dat in eerste instantie niet mijn intentie doch slechts of eenvoudigweg mijn (politieke) plicht.
2. Henri Lenferink: een gecoordineerde en beredeneerde reeks aanvallen op de eerste burger van Groot-Leiden. Doel is de bestuurlijke zwakte in Groot-Leiden aan te pakken en een vrouwelijke burgemeester te verwelkomen. Deze man is onbereikbaar, dus ik overweeg een briefwisseling.
3. Wouter Bos: een gecoordineerde en beredeneerde reeks aanvallen op de PvdA-leider. Dit vind ik echter te makkelijk en ik voel zowaar enig mededogen met de voorman, dus eerst maar eens die eerste twee opgaven en natuurlijk mijn favoriete bezigheid, het schrijven van een hilarische sollicitatiebrief: een schrijven met als oogmerk dat het de menselijke lachlust opwekt.

Drie maagdelijke a-viertjes, een hagelwitte envelop en een dure stickerpostzegel dat is alles om deze dag niet als verloren te beschouwen. Wat heeft een mens toch weinig nodig om gelukkig te zijn.

Niet op of in de klipper Najade

2006-12-29T16:29:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

“Hartelijk welkom aan boord van de Najade
Ver weg van de drukte vindt men bij ons aan boord nog de rust en het avontuur waarvan men dacht dat het niet meer bestond.(...)”

Inmiddels had ik in druk gesprek met het schippersechtpaar op de klipper Najade verwikkeld moeten zijn. Door redenen, die mij ontgaan is heeft het niet zo ver mogen komen, de jaarwisseling zal ik nu in Groningen gaan meemaken en beleven. Er gaat niets boven G., dat klopt in dit geval als een bus. Het genoemde echtpaar mag van geluk spreken, omdat mijn aanwezigheid met grote waarschijnlijkheid voor tweespalt, deining en beroering had gezorgd. De relatie wordt gered door het weer! Dag Schiermonnikoog, hallo G.. Hier zit overduidelijk een verhaal in dat op het punt staat zichzelf te willen gaan beschrijven. De observatie dat ik louter en alleen op bescheiden wijze wil beweren dat ook weersomstandigheden hun heilzame therapeutische werking kunnen doen gelden is fantasieprikkelend en dat in het Hoge Barre Noorden.

De nagalmende opbeurende en bemoedigende woorden in het oude 2006 van Jan Peter Balkenende over de VOC-mentaliteit zorgen er voor dat ik nu op beslissende momenten Ja zeg tegen het leven (Die Bejahung). Mijn post-it bevat een titel `Ik val de geslachtsdaad aan (Iteke Weeda` en drie lemmata:
1. seks (beoefenaars schrijven dit liever met een x, geen (over)spelfout)
2. seksualiteit (een kantiaans perspectief, een ideaal (toonbeeld) van Susan Smit (seksueel/spiritueel, emotioneel/rationeel))
3. sfeer (Peter Sloterdijk, globale en globalistische begrenzingen en overschrijdingen in ruimte en tijd voor waarden en normen)
Ik ging met dit triplet meteen aan de gang, met de voortvarendheid die u van mij zo gewend bent. Sex komt niet voor in mijn dertiende uitgave van de Van Dale. Zal ik de dienstdoende redacteur een brief schrijven en om een verklarende opheldering gaan vragen? Ja Wybo, dat is een goed idee. Geen omfloerste taal gebruiken dan komt de boodschap het beste aan denk ik zo.

Over VOC-mentaliteit gesproken: ik lees de Volkskrant met hernieuwd plezier. Wat is er/hier gebeurd? Nog steeds kan de column van Martin Bril veel beter (Ik had in zijn Champignonsoep-column extra-pikant-sexy piranhasoep opgediend, Matthias Reim opgezet om de sfeer aanvullend en omhullend te zinnenprikkelen (of als zijn nummer "overslaat" Sash met Encore une fois) en nog meer consternatie veroorzaakt door de bukkende serveerster, die de spanningsvolle en compromitterende situatie weet te redden door een anekdote van Madame Colette te vertellen!). Tot zover niets nieuws voor onze matineuze krant.

Ja, het is weer vrijdag: tijd dus voor het katern Cicero. Arnon Grunberg bespreekt de beeldcultuur (ik hoop dat hij in 2007 ook interviews gaat maken met vrouwen waarvan iedereen denkt: dat is toch geen (crypto)feministe? Een supervrouwelijke reeks "Arnon ontmoet ... " zou ik verwelkomen. Een interview met Sophia Loren, Segolene Royal of Paris Hilton, waarom niet?) en hoera: de beste boeken van 2006. Sprankelende besprekingen door vijftien recensenten. Zelfs Maarten Doorman is op de humorvolle tour. Wie of wat had dat gedacht? Het gaat helemaal goedkomen met de VK, omdat de ouderen nu de jongere lezers ook bereiken. Gelukkig is de hoofdredacteur een survivor.

Voor mij is het vandaag toch al een bijzondere dag geworden: ik heb bij boekhandel de Kler een boek aangeschaft. Het heet Kritiek van de praktische rede en is geschreven door Immanuel Kant. De uitgever is Boom en op het web te bezoeken door http://www.uitgeverijboom.nl/ in te typen.

In de juiste stemming voor een liefdesbrief

2006-12-27T18:22:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag ben ik bijzonder in de mood – mede door mijn tweedaagse retraite waarin ruim voldoende tijd en ruimte was gereserveerd voor Spinoza vs. Bayle- en in staat rustig en ongehaast na te denken over de biografie van de freedomseeker Voltaire (Roger Pearson, Voltaire de Almachtige, samen met Rousseau en Diderot een thrillseekend trio), de ex-psychiater en schrijver Theodore Dalrymple (een vloek en zegen voor de sociaal-democratie) en de lotgevallen van het jonge raadslidmaatschap (Roelof van Laar vs. Louk Rademaker). Zelfs de loopbaanwending van Mei Li Vos kon mijn gemoed niet verontrusten. Alleen de fossiele restanten binnen de PvdA, hun oude vakbondsknarren incluis, presteren het om de Janine Jansen in de nederlandse polderpolitiek op een onverkiesbare plek te plaatsen. Er is een gepimpte en opgepompte Felix Rottenberg++ nodig om deze dwaalgasten te bekeren. Mijn (her)vormend advies heeft een codenaam: de SPN (programma voor de sociaal-liberale, sociaal-democratische en sociaal-economische partij nederland). Voor WB is het wel wrang. Ik heb Femke onderschat en Wouter overschat, hij is nog zwakker en kwetsbaarder dan ik had durven denken en dromen. En zeker geen partij voor JPB en de zijnen. Wybo zou Wybo niet zijn als hij toch WB de helpende hand gaat uitsteken. Ik kies immers altijd voor de underdog, de verliezer en de zwakkere als het er op aankomt. Althans dat was vroeger zo, nu weet ik zo zeker meer. We zullen wel zien.

En ondanks het feit dat er weer een post-it op mijn bureau ligt te dwarrelen met de tekst ::
(i)opvoedingsmethodiek (spartaans, kretenzisch en atheens): problemchild Wouter Bos
(ii)vakbondswezen (FNV-Jongeren, CNV-Jongeren, AVV): The Alternative (Future)Way
(iii)advieswezen (SER, WRR, CPB): {
met onze wijze(n), valt u altijd in de prijzen;
een nieuw advies is ons devies;
met nog meer papier plezier, doet u ons een groot plezier
}::
verkeer ik dus in een opperbeste stemming en dat in een tijd dat zoveel mensen contact leggen met de depressielijn. Ik ben gestaald en gehard geraakt in het lange, te lange verleden. Het is wel mooi en genoeg geweest wat mij betreft.

De verantwoordelijke hoofdreden voor mijn tegendraadse stemming is het gegeven dat ik een mobiele telefoon ga aanschaffen om een of meer vrouwen te gaan versieren in 2007. Met zo'n vooruitzicht is het buitengewoon onverstandig niet blij te zijn of te worden. Alleen iemand als Arthur Schopenhauer kan dit feestje nog verstoren. Ik beloof dan ook plechtig zijn werken en wenken respectievelijk in de kast te laten staan en in de wind te slaan.

Ik weet nog niet hoe ik moet sms-en, maar daar heb ik al iets op bedacht. Ik wil niet zover gaan dat ik gemaakt ben om van vrouwen te houden, het blijft kunst- en vliegwerk, love is nou eenmaal a battlefield, maar het is mij inmiddels duidelijk geworden: het zit er aan te komen. Wel een beetje laat vind je zelf niet? Mijn verwachting is dat de affaires van zeer korte duur zullen zijn. Dat vind ik niet vervelend of bezwaarlijk. Het plezier en het genot is er denk ik niet minder om. Great expectations!

Als ik er later op terugkijk mag ik graag denken: oei Wybo dat was me het avontuurtje wel, net op en natuurlijk af en toe weer over de grens. Wat een schelmenstreken heb je uitgehaald. En voor de verandering (ik leer af en bij!): je hebt uitermate goed voor jezelf “gezorgd”. Zo mag ik dat graag terugzien als ik mijn laatste ademtocht uitstoot. Hoe lang dat duurt weet ik nog niet. En waarom zou ik dat willen weten?

Voor de zekerheid -zowel ten bate en dienste van de noodwendige selfconfidence building- ga ik uiteraard nog bijlessen bij Vilan van de Loo (liefdescursus.nl) volgen: je wilt immers zo volledig mogelijk beslagen ten ijs komen he, nietwaar mon cheri? In de liefde gaat het er ongelooflijk hardhandig aan toe. Dus er zit niks anders op een eerste proeve naar VvdL te sturen. Ik kan geen kant meer op behalve naar haar e-mailadres dus. Koelbloedig als een 21-ste eeuwse Seneca ga ik deze opdracht volvoeren. Opperste concentratie is nu geboden. Ik weet nog niet of ik deze brief hier durf te "publiceren" vanwege het persoonlijke en opwindende karakter.

Interview

2006-12-26T17:55:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Mijn favoriete genre in de journalistiek. Ik werd door de Volkskrant (23-12-2006) getrakteerd op een elftal geinterviewden. Het interview met Sonja Barend kon mij het minst bekoren, omdat ik vind dat haar rol zwaar overschat werd en nog steeds wordt. Dat heeft te maken met het feit dat hoe langer je in beeld bent hoe belangrijker je wordt. Het probleem is dat je er op den duur zelf in geloven gaat ook. Kwantiteit wint het van kwaliteit. Als geen ander is zij voorloper van de prietpraatcultuur, de bloei van het emo-tvgenre en het BN-erschap. Praten om het praten, over alles en nog wat. Moet je nou horen zeg. Het is toch wat met die toestand in Nederland. En we gaan door naar het volgende onderwerp. Zet eens iemand als Adriaan van Dis naast haar en u zult toegeven dat haar goddelijke status krimpt en kwijnt. VARA staat nog steeds voor verzuiling het eigen heilige gelijk. Hierover discussieren is helaas niet mogelijk.

Ik dwaal weer eens af: ik heb de associatietest gedaan en bij elke geinterviewde drie woorden geplaatst die het eerst(e) bij mij opkwamen, er zijn doublures toegestaan:
Sonja Barend: overtrokkenheid, wispelturigheid, onbeperktheid
Etgar Keret: gelatenheid, verlatenheid, wanhopigheid
Sonja Prins: doorleefdheid, dichterlijkheid, ervaringswijsheid
Anders Fogh Rasmussen: standvastigheid, verantwoordelijkheid, lang leve de persvrijheid
Gerard Kleisterlee: doortastendheid, nuchterheid, onverschrokkenheid
Roos Prommenschenkel: ruimtelijkheid, strijdbaarheid, dienstbaarheid
Klaas de Vries: betrokkenheid, bevlogenheid, heldhaftigheid
Ton Sijbrands: (on)begrensheid, (on)overwinnelijkheid, (on)mogelijkheid
Tom Barman: (on)redelijkheid, (on)maatschappelijkheid, (on)leefbaarheid
Anthony Mertens: belezenheid, bezetenheid, vergankelijkheid
Joop Schafthuizen: eenzaamheid, (anti)burgerlijkheid, onderworpenheid

Wat zou het mooi zijn als we in Nederland een bestuurlijk deskundige premier krijgen van een vergelijkbare statuur als Gerard Kleisterlee: de zaken lopen gladjes en gesmeerd, terwijl hijzelf zoveel mogelijk op de achtergrond (ver)blijft. En als de nood aan de vrouw is en de vroedvrouw onbereikbaar is schrikt hij er niet voor terug zelf de bevalling te begeleiden. Jammer is dat zulke mensen de politiek in het algemeen mijden als de pest.

Een gemeenschappelijke kerstgedachte

2006-12-23T16:30:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Wat een verwoestend slagveld heeft De Grote Hervormer Jan Peter Balkenende achtergelaten! De LPF de nek omgedraaid (dat was onvermijdelijk), D66 bijna doen verdwijnen (dat vind ik niet jammer door hun steun aan het asiel- en migratiebeleid al die lange, verloren&tragische jaren) en de VVD knockout geslagen (waarvoor mijn oprechte dank). En nu ook nog de PvdA en Wouter Bos verslagen. Dat laatste was niet zo moeilijk, omdat WB er alles aan gedaan heeft om van zichzelf te verliezen. Hij is teleurgesteld in SP en GroenLinks. Ik vind WB zo'n typsiche speler die wel wil winnen, maar met de garantie vooraf dat hij niet kan of mag verliezen. Een slechte speler dus.

Wie in zee gaat met JPB in een nieuwe coalitie wil ik alvast waarschuwen: u als coalitiepartner ondergaat hetzelfde lot, want zo gaat dat met gereformeerde leiders met een vlakke of dalende leercurve die geen afscheid kunnen nemen van hun onverwerkte verleden. Premier kun je alleen zijn en worden als je er wil zijn voor alle nederlanders en voor geheel nederland. En u weet dat dat net iets te veel gevraagd is voor de man uit Kapelle, Zeeland.

Ik kijk na het voltrekking van dit democratische drama met extra belangstelling naar personen die opnieuw verrijzen en verschijnen: Pieter Winsemius (goed dickensiaans kerstverhaal), Elco Brinkman (aanleggen die snelwegen), Piet Hein Donner (de nieuwe premier?), Lans Bovenberg (langere termijn), Job Cohen (cohesie) en Rick van der Ploeg (visie).

Mag ik nog een paar onderwerpen aandragen voor de besprekingen: de generatiekwestie (post-babyboomtijdperk), de elitekwestie (het oude jongens netwerk), de privatiseringskwestie (wat vermag de overheid nog in de 21-ste eeuw, de nieuwe verzorgingsstaat op europese leest geschroeid), de vakbondskwestie (een gedateerde anomalie, de remmende, verlammende en destructieve factor, hier moet iets veranderen willen we vooruitkomen, ik ben persoonlijk teleurgesteld in de capaciteiten van Agnes Jongerius) en niet te vergeten de onderwijskwestie, het opnieuw op te trekken onderwijsgebouw (geld, veel geld de komende drie kabinetsperiodes, en als ik HRM-manager zou zijn dan zou ik Mei Li Vos – mijn supermultigetalenteerde oogappel- junior-staatssecretaris OCW willen maken, belast met de o van organisatie, voordat ze de wijk neemt naar het buitenland, een beetje opschieten dus voordat het te laat is).

De meest verstandige optie voor de sloper JPB en Nederland is zijn en onze knopen te tellen en zich een tijdje terug te trekken binnen de muren van de Universiteit van Tilburg. Het zou wel de beste oplossing zijn voor onze gemeenschapsdenker. Maar zo werkt dat niet in onze consensusdemocratie. Wij kiezen niet voor betere of beste oplossingen: hoe dit komt mag u zelf overdenken. Tijd genoeg toch? Is het een taboe? En laten we blij zijn met elkaar. Zo creeren we de juiste sfeer om af te rekenen met defaitisme, bureaucratie en vervreemding.

Ik laat mijn persoonlijke gedachten vandaag gaan over voor mij belangrijke drie onderwerpen:
1. de huisarts in Nederland i.h.b. toekomstperspectief, de beroeps- en groepspraktijk
2. het studentenpastoraat i.h.b. De Leidse Studenten Ekklesia
3. (buik)dansers i.h.b. Arevik

Als we het over de gemeenschap hebben is het van belang de doeners, bouwers, deskundigen en sleultelfiguren te identificeren en hen te versterken en te (onder)steunen. Een hele klus! Ze komen niet vaak op de TV en zijn geen BN-er. Maar dat betekent niet dat ze belangrijk zijn. Laten we eens proberen een lijst op te stellen van hen die een gemeenschap kunnen (her)vormen.

Weg uit NL

2006-12-20T14:24:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Het grootste raadsel in mijn persoonlijk leven is het feit dat er geen vrouw in mijn leven is met de gelijktijdige en gelukkige bijkomstigheid dat ik van haar houd en zij van mij. Dit vind ik niet leuk!

Aan mij de taak om een nieuw feit te creeren: er is een vrouw in mijn leven met de gelijktijdige en gelukkige bijkomstigheid dat ik van haar houd en zij van mij. En ik zie louter voordelen van zo'n situatie. Voor de vrouw in kwestie geldt: er is een man in haar leven, die van haar houdt en hij van haar. Hoe pak je zoiets aan? Wat staat mij in de weg en wat houdt haar tegen? Wie zet de eerste stap? En kan ik mij wel een voorstelling maken van haar? En waarom duurt dit allemaal zo lang, vanwaar de omwegen en het omslachtige gestuntel van je onhandige kant?

Waarschijnlijk is mijn spreekwoordelijke onhandigheid de hoofdschuldige in dit treurige en jammerlijke verleidingsspel. Ik ben dan ook van plan die onhandige dader in mij in het beklaagdenbankje te plaatsen en aan een zodanig kruisverhoor te onderwerpen dat een oplettende toeschouwer alle kleuren van de regenboog op het (aan)gezicht kan aanschouwen. Geen uitzonderingen, uitvluchten of uitwegen, beste dader die dit onafzienbare en afwezige relationele leed heeft veroorzaakt. We gaan je ontleden en vervormen totdat je wijkt, breekt en fragmenteert, zingen voor de vorm en bij wijze van ritueel nog even een compassionele afscheidslofzang op je onhandigheid en sturen je op een buitenlandse missie om je handigheid te hervinden. Met kunst, kunstenaars of kunstmatigheid: dat mag je helemaal zelf uitzoeken, onverbeterlijke recidivist. Motief en belang. Integriteit en identiteit. Binding en betrokkenheid. Cluster en structuur. Familie en opstelling. Zoek het eens keer zelf uit. Als je je geboortegrond maar definitief' verlaat is de enige voorwaarde in het vonnis van de onverbiddelijke rechter.

Over transities gesproken: ik heb een voorgevoel dat ik in Duitsland ga belanden in 2007. Het mooiste zou zijn als ik ga verhuizen naar Berlijn en omgeving. In Nederland heb ik weinig meer te zoeken. Uitstapjes naar Zwitserland, Oostenrijk, Tsjechie, Slowakije en Italie. Mijn werk zit er hier nu echt op, om het cryptisch te formuleren. Ik ben eindelijk klaar! Ik voel mij het beste in een ruimtelijke omgeving waar belangstelling is voor (klassieke) verbeelding en creativiteit. Een mooi vooruitzicht waar ik goed mee kan leven. Als ik geen stappenplan maak dan komt dit idee wel uit. En Duitsland ligt het meest voor de hand. Als ik aan Weimar denk dan zit ik goed.

K.U.T. en KU(NS)T

2006-12-19T14:14:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

De opening van het eenpersoonstheater van Henk Eberson wordt door Wybo in Leiden met gejuich begroet, ontvangen en omhelsd. Dat is nou een creatief idee! Henk heeft ook een artistieke naamgenoot en die heet Hein Eberson. Met beide mensen en ook het Leidse kunstenaarscollectief het Kunst Uitschot Team voel ik mij verwant, omdat zij ieder op hun eigen manier met het wezen van kunst bezig zijn. Misschien doordat zij zich richten op vernieuwing en de fundamenten van (de) kunsten onderzoeken. Kunstenaars die verontrusten, weerstand oproepen en morrelen aan conventies, onomstotelijke waarheden en soortgelijke bullshit.

Ook kunstenaars blijken hulpmiddelen nodig te hebben om hun kunstwerken te creeren: een ruimte, het eigen lichaam, een computer noem maar op. Met of zonder andere kunstenaars, met of zonder publiek, in de openbaarheid of in de beslotenheid van een eigen atelier. Heeft een vernieuwend kunstenaar eigenlijk wel toeschouwers of afnemers nodig? Moet kunst verkopen om het zo maar eens te formuleren. Moet kunst iets (bijvoorbeeld geld) opleveren. En zoja wat dan?

Als je door wil dringen tot de diepste raadselen van de natuur (dood of levend) dan is het lastig om vooraf of nu al rekening te houden met de uitkomsten en opbrengsten. We zijn immers toch geen ubermenschen. Vergelijk dit maar eens met een fundamenteel of theoretisch wetenschapper. Die kun je moeilijk contracteren door een document te laten ondertekenen dat hij of zij door zijn of haar onderzoek binnen twee jaar al een geniale of gekke uitvinding doet die vele miljoenen gaat opleveren (voor wie). In het land van de onbegrensde mogelijkheden is dit verschijnsel waarschijnlijk wel mogelijk. Hoe optimistisch en enthousiast kan een mens zijn?

Henk, Hein Eberson en K.U.T. inspireerden mij tot het schrijven van een gedicht. Mijn gedichten zijn zo slecht dat ze weer goed worden. Ik beloof nu al deze activiteit tot het absolute minimum te beperken, omdat ik de lezer niet bewust wil kwetsen. Als u mijn gedicht leest weet u waarom. [Anekdote: Ik heb wel eens een vrouw bedreigd, onder druk gezet dat klinkt iets vrouwvriendelijker, die maar niet wilde zwichten voor mijn verleidende internetdatekunsten geschreven, dat ik voor haar een gedicht zou gaan opdragen en -hoe gemeen(d)- zelfs versturen: binnen de kortste keren had ik succes!, hetgeen overigens zeer zeldzaam om niet te zeggen uniek is in mijn leven. Het gedicht heet(te): Get a Wife!, dat is was in een periode dat ik nog niet grossierde in uitroeptekens. Wanhopig was ik op zoek naar een vrouw, wat ik vervolgens mee haar aanwilde dat stond mij in die vervloekte tijd niet helder voor ogen. Gelukkig komt zulks ongeluk bij meer mensen voor, dat schept toch een band weet je en daar kun je dan weer over praten totdat, enzovoorts, enzovoorts]

Het gedicht heet Waarom?

Kunst omdat het moet,
het mag, het kan, het doet
Kunst omdat het het schrijnt
het lijkt, het blijkt, het schijnt
Kunst omdat het dwingt
het werkt, het dringt, het swingt
Kunst omdat het helpt,
het zwicht, het dicht, het stelpt
Kunst omdat het (ver)gaat
het (ver)loopt, (ver)laat. het (ver)staat

Ik weet wel een leuke onderzoeksvraag voor creatievelingen: waarom staat geld zo centraal in ons leven, nu en in de toekomst. Het is toch slechts een middel, een hulpmiddel, een ruilmiddel?

(Niet) Zachtzinnig en hardhandig

2006-12-17T03:23:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Ik heb het boek “Godel. Escher, Bach: een Eeuwige Gouden Band” (vijfde druk, 1988, Uitgeverij Contact) in mijn handen. De bladzijden vallen er bijna uit doordat ik dit werk, een belangrijke inspiratiebron voor mijn leven, al zo vaak ingekeken heb en ik heb het nog lang niet uit. De schrijver is Douglas R. Hofstadter. Heel vaak moet ik aan zijn inleidende woord van dank terugdenken als ik weer eens vast dreig te lopen in mijn labyrinthische en chaotische levenswandel. Wat is het toch fijn om een intellectueel te zijn.

Ik herhaal zijn twee laatste ontroerende alinea's:
“Ik heb geprobeerd me alle mensen te herinneren die aan de totstandkoming van dit boek hebben bijgedragen, maar ongetwijfeld heb ik niet allen genoemd.
Ik zekere zin is dit boek een getuigenis van mijn geloof. Ik hoop dat dit overkomt bij mijn lezers en dat mijn enthousiasme en eerbied voor bepaalde ideeen zullen doordringen tot het hart en de gedachten van enkele mensen. Meer mag ik niet verlangen.“
[D.R.H. Bloomington en Stanford januari 1979]

Het lezen van dergelijke zinnen bewerkstelligt bij mij een ervaring waarbij gevoel en verstand een worden, harmonieus samenvloeien als het ware. Bij mij leidt dit tot verstilling. Het is goed zo. Het werk is voltooid. Je kunt niet meer dan je uiterste best doen als je grenzen wilt verleggen. De erkenning dat er altijd andere, onmisbare, mensen in het het nabije en verre verleden aan de basis van je succes hebben gestaan is iets wat in onze geindividualiseerde samenleving nog wel eens vergeten wordt. En denk je ook eens in welke vreugde en hoeveel plezier het schrijven van zo'n boek een mens oplevert!

Wat mij altijd zo opvalt aan of bij hele slimme mensen is hun bescheidenheid of ook wel hun nederigheid. Soms bespeur ik zelfs vormen van gelatenheid. Maar dit is wel iets anders dan onderworpenheid, afhankelijkheid en onzelfstandigheid. Daar hebben ze een (bloed)hekel aan zeg als ze tekeer gaan tijdens hun onderzoekende en scheppende werk.

En bijna altijd hebben ze ontzag voor complexiteit, gevoel voor humor en oog voor (mede)menselijkheid. Dat is weer een nieuw onderzoek waard. Probeer deze mensen die op het scherpst van de snede opereren maar eens te begrijpen. Het eenvoudigste is om met hen predikaten te vormen met gek of geniaal. Dat gebeurt dan ook heel vaak. DRH is geniaal en niet gek.

Voor mij is Godel, Escher, Bach een boek dat onnoemelijk veel bouwstenen aanreikt om creativiteit en leerprocessen te exploreren. U weet dat dit belangrijk is om de (niet) zachtzinnige en hardhandige uitdagingen inde 21-ste het hoofd te kunnen bieden. Als er ongelukkige en gefrustreerde mensen zijn met een writersblock dan kunnen zij hier vast wel iets van hun gading vinden om weer aan de gang te komen en opnieuw aan de slag te gaan, waar ook ter wereld. Volgend jaar pak ik dit boek er weer regelmatig bij om het schrijven van mijn Gaza Papers II te laten vlotten. Succes gegarandeerd en verzekerd, met heel veel dank aan Douglas R. Hofstadter en vele anderen. Ik hoop dat DRH nog een nieuw boek gaat schrijven. Wie weet?

Mijn laatste post-it blinkt weer uit in vaagheid. Vandaag, zondag ga ik naar Helmand, sorry ik bedoel Helmond en dan denk in de trein rustig na over de betekenis van deze tekst.
De titel is Uitzenden (ANN, BNN, CNN): A New(s) Network
1. onderhandelen (chinezen, ind(ones)iers, japanners): belangrijk voer voor vrouwen
2. aantrekkingskracht (mythe, magie, markt): hogere machten
3. (hoor)spelen (M. Toonder, Bergeijk, Jeff Wayne): listen to the radio

Als ik met de jaarwisseling naar Schiermonnikoog ga (er was gelukkig nog een plek op een boot, alle betaalbare huisjes waren al verhuurd) dan neem ik dit boek weer mee, samen met Wuthering Heights van Emily Bronte en een of meer boeken van Charles Darwin.

Single luck

2006-12-16T18:09:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vanmorgen ontwaakte ik uit een EGD (Een Grote Boze Droom). De EVM-er (extreem voruwonvriendelijke manvrouw) Rita Verdonk was burgemeester van Leiden (niet te ver gelegen van de zee, de Noordzee en niet per tram te bereiken vanuit Noordwijk a/Zee of Katwijk a/Zee) geworden! Mijn bloed stroomkolkte door mijn aderen en ik zeg niets teveel dat dit rode en warmbloedige goedje het kookpunt al enige tijd geleden voorbij was. Ik was aan mijn gene zijde van mijn gevoelsleven beland, beste lezer en er gloorde geen hoop omdat redding door iets of iemand niet vanzelf sprak. En dit alles overkwam uitgerekend mij, een uiterst overgevoelig typje als het er op aankomt.

Drie gelukkige omstandigheden brachten uitkomst en zorgden voor dusdanige ontspanning dat gesproken kan worden van normalisering van een onhoudbare situatie:
1. Het bericht dat Maarten Biesheuvel de PC Hooftprijs heeft gewonnen
2. Mijn fantastische voorstelling dat Jacqueline Borg mij onderwerpt aan een interview
3. Mijn surrealistische (bovennatuurlijke) voorstel om Marianne (Thieme) bij te staan door een dier-, mens- en milieuvriendelijk programma aan te bieden (een totaalprogramma met versiebeheer en aftercare en aftersales, afterparty)

Waarom Nederlanders zo bang voor ontslag? That's the question. Als ik aan de woorden van Gerrit Zalm denk (gekke gerrit, de man, burgemeester-in-oorlogstijd- die niet kan verliezen, want dat is het einde: ja van wat eigenlijk? Hij haalt op zo'n moment altijd de oorlog erbij.) dan komen de inzichten vanzelf. Femke Halsema was mij al voor, alweer. Wat een bekoorlijke vrouw trouwens. Ongenaakbaar, soeverein (met oe), onredelijk onweerstaanbaar als U mij toestaat en als ze acteur was zou ik haar opnemen in de voorstelling WIL (Wybo in Love, eindelijk is het bijna zo ver) casten. De bedoeling van het stuk is dat alle mannen omvallen of omgewipt worden (als ze niet meewerken of meespelen) en het kroontje aan de enige rechtmatige queen of dutch politics toevertrouwd wordt. Over Shakepeare gesproken, het wordt de hoogste tijd dat alle werken van deze man in zeer goed nederlands beschikbaar komen, want mijn is engels is zo slecht door het onderwijs dat ik (niet)genoten heb. Dan ga ik al zijn teksten mixen, mengen en blenden. Dit heb ik namelijk nodig om mijn leerprogramma Wybo(rg) nog beter te laten werken.

Ook Max Pam verhaalt dat een nieuwe hoofdredacteur -om stoer te doen- bij haar aantreden eerst een paar columnisten ontslaat en vervangt. Maar het gaat om proces-, taak- en loopbaanbegeleiding beste lezers. Dat is ook een betere vorm van ontslagbescherming. Als interimmer, die zo vasthoudt aan tijdelijke verbintenissen dat dit een patroon genoemd kan worden wil ik u deze kennis niet langer onthouden. Veel columnisten kunnen niet kiezen, doen teveel aan zelfbeperking, maken gebruik van de gelegenheid om persoonlijke ruzies te beslechten (die niet zelden betrekking hebben op perioden die zich uitstrekken over tientallen jaren): dit is allemaal leuk voor hobby-achtige activiteiten maar in een tijd waarin kranten lijden in woelige tijden (afgeleide) bijzaken. Doe dat allemaal maar op je eigen webstekje of dagboekje en zit de vooruitgang van de krant niet langer in de weg. En nu heb ik het vooral over Sylvain Ephimenco, misschien wel de meest benepen, bekrompen en rancuneuze columnist van NL. Hij is het prototype van iemand die iemand wil bestrijden. En zoals we weten begin je dan al snel vervelender gedrag te vertonen dan je inferieure vijandige tegenstander. Zo beginnen conflicten en eindigen ze zeker niet. SE begrijpt niet veel van trialectiek en (anti)synthetiserend denken.

Laat ik afsluiten met mijn laatste post-it, die ik ditmaal voor het laatst bewaard hebben. En dat is logisch omdat dit grote-projecten-in-uitvoering zijn:
- De Grote Drie (Ayaan++, Arnon++, Wybo++): WOH++ ==> Wybo(rg, robbotted generation)
- iTalen(t)Clubs (LOI++, NTI++, WII++): Modern Talking, emancipated communicating
- D-3, Driedubbel Democratisch Design (Aad, Chris, Lab): local (anti)heros

Ik heb vandaag het meest recente tijdschrift ZZ gekocht en dit nummer ga ik nu lekker uitlezen met een muziekje erbij van Modern Talking (You're in my heart, usw). Een van mijn extra nieuwe voornemens is dat ik het nederlandse setje managementuitgaven (Sprout, Bizz, Zibb, MT, FEM) wil gaan beheren&bekeren om ze verder te feminiseren. Want zo kan het niet langer (meer) doorgaan. Al mijn voornemens mogen niet uitkomen in 2007 (tijd genoeg!), behalve die ene en dat is dat ik alleen overblijf (zonder vrouw). Dit gaat (ook) niet lukken, als ik overblijf dan niet don quichtottend alleen. Dit inzicht vond ik weer in de universiteitskrant Mare. Als dank maak ik voor deze weekly een yogabuiging zo diep dat u met mij zult concluderen dat ik de schaamte zover voorbij ben dat deze weer in het zicht komt. Hoe kom ik trouwens aan de Almanaken wat kost deze wel niet als je er een(1) wilt hebben?

Sleutelstad.nl (Jacqueline Borg (1))

2006-12-14T18:03:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Om cultureel en kunstzinnig op de hoogte te blijven tune ik now en then even af op sleutelstad.nl. Om precieser te zijn: ik houd alle berichten van Jacqueline Borg goed in de smiezen. Met zulke berichten verkeer ik binnen no time weer in een goede of betere stemming. Ik noem ze liefkozend "Borgjes": hoe ver kun je gaan Wybo en blijf je wel objectief en zakelijk neutrale taal uitslaan? Als er een nieuw bericht op de internetrolkrant verschijnt, roep ik soms wel eens hardop uit: "Het laatste Borgje is binnengekomen!". Wat dacht u van Werpmessen in Volkenkunde (11/12), Ode aan de vrouw (13/12) en Vrouwen, vooral vrouwen (14/12)?

Uw eerste zinnige reacties zijn misschien: jemineetje alweer een vrouw?, zit in uw (re)actiepatroon geen hinderlijke regelmatigheid? en zit er in uw gedrag geen (on)behoorlijke bijbedoeling bij in enkelvoud dan wel meervoud? Er kwamen ook onzinnige reacties binnen waar de honden geen brood van lust(t)en. (zwaar)christelijke verwensingen waar ik om onbedaarlijk om moest lachen, omdat zelfs goden of God hier geen raad mee zouden weten, anonieme hatemail waarin mensen mij wilden martelen, vierendelen en mij wilde verlossen of bevrijden van mij zo dierbare ledematen (die ik absoluut niet kan of wil missen) en bespottelijk maar waar, teksten die zo onleesbaar waren door een gebrek aan algemene en bijzondere ontwikkeling dat ik hier verder geen tijd meer aan besteedde.

Maar mijn reactie op de zinnige reacties munt uit in eenvoud, getuigt van kalme berusting en als klap op de vuurpijl het is ook een toonbeeld van goudeerlijke oprechtheid. En hoe luidt die reactie dan wel, willen we nu natuurlijk ook nog weten. (We zijn de leergierige, weetgierige en nieuwsgierige lezers en reageerders) Met haar zou ik wel eens een paar recepten willen uitwisselen: ze is een vrouw, ze is deskundig en daarom wil ik haar (veel) beter leren kennen. Voordeel is dat ze niet in Kamsjatka woont of op een Polynesisch eiland verblijft. Jacqueline is in de buurt en ze is ook nog prima bereikbaar en benaderbaar, hoop ik. Maar hoe kom in contact met Jacqueline B.? Een liefdesbrief lijkt me een beetje overdreven in dit stadium. Ik denk dat ik een vriendin ga raadplegen om aan de weet te komen hoe ik dit varkentje moet wassen. Soms denk ik dat ik de dingen iets ingewikkelder maak of voorstel dan strikt noodzakelijk.

Ik kan natuurlijk wel al iets over de initiele insteek van het gesprek opschrijven. Dan heb ik alvast iets in handen om het gesprek te openen. En Jacqueline houdt uitbundig van kunst en cultuur, dus ruimdenkendheid is haar denk ik wel bekend. Laten we dus over kinderen en eten hebben, dat vindt Jacqueline vast wel aardig. Het is niet zo bedreigend en confronterend om het contact te starten. Let op: ik ga er nu op los fantaseren.

Om het gesprek content mee te geven (JB neemt geen genoegen met prietpraat denk ik) zouden we onze meegenomen recepten m.b.t. de wormenchipjes en krekellolly's naast elkaar kunnen leggen. De overeenkomsten leveren gelukkig een toenadering tussen ons beiden op. “Ik wist niet dat we onafhankelijk van elkaar hetzelfde deden, dachten en voelden, zonder elkaar na te doen of na te volgen”, zou ik haar vrouwvriendelijk kunnen vertellen. Dit wist ik natuurlijk al eerder, maar door dit (erkenning door herkenning) te zeggen ontstaat de juiste stemming en geestdrift die zo kenmerkend is voor de omgang tussen twee mensen. Door dit verkennende onderzoekje zijn we in de juiste sfeer om ook de (pijnlijke en feestelijke) verschillen ter discussie te stellen. De drankjes worden ondertussen aan- en afgedragen, omdat ik als multitasker natuurlijk niet vergeet goed voor haar te zorgen, waarbij ik uitkijk dat ik niet ga pamperen, daar houden vrouwen als zijn niet van, denk ik. Weldra komen we tot de nu wel verrassende voorlopige en tijdelijke conclusie dat juist verschillen het intermenselijke contact nog meer opfleuren. Inmiddels is de sfeer zo ge(re)animeerd dat we bij het afscheid beiden met het hand op het hart beloven dat deze ontmoeting niet eenmalig kan, mag of behoort te zijn. Waarschijnlijk gaat dit verhaal in het echt heel anders verlopen, maar dat geeft helemaal niks. JB: een reporter met een fijne neus voor kunst.

Kunst+Techniek

2006-12-14T13:56:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Ik leg mijn nieuwste post-it met een trio wel erg raadselachtige mededelingen
[
1. stapmaatjes (Britney, Paris, wybo(rg)): have fun, make new friends etc. etc.
2. speelmaatjes (Olga U., For Her/Him-Magazine-Buurmeisje, Wybo(rg): moeder overste
3. muziekmaatjes (Shakira, Cinderella, Wybo(rg): dreams will finally come true.
]
even terzijde en ik pak het kijk- en leesboek van Witteveen+Bos-prijs voor Kunst+Techniek 2006 erbij om even te ontspannen. Weet u wel hoe zwaar ik het heb met mijn taak om Nederland te hervormen?(d.i. het Bildungsideaal en tot overmaat van ramp ook nog de renaissancemens nieuw leven inblazen)

John Kormeling heeft gewonnen. Hulde voor hem, het boek en ook voor het bijgeleverde uitklapvel met speelse ontwerpen/tekeningen: ik weet niet zo goed hoe je deze schetsen kunt noemen. Die zijn in ieder geval creatief en ook nog supergrappig. Mag ik even noemen zijn complimentenmachine, de snelste rondleiding van nederland en de a-12 maatschappelijk geschikt gemaakt. Misschien kan hij ook wel iets met een actueel thema doen en dat is de hoogbouw en verdichting. Pak ze maar eens aan die woontorens, kerktorens en vuurtorens John! Je kent Friedensreich Hundertwasser uit Oostenrijk natuurlijk, dat vond ik wel een uitdagende ontwerper. Ronde en natuurlijke vormen daar houdt Wybo van, dat is oud nieuws.

Laat ik mijn aandacht maar weer eens mopperend richten op de weggezakte Volkskrant. Als je Martin Bril een paar schoppen geeft dan doet ie het weer. Hij refereert aan Leonardo da Vinci en citeert zelfs Goethe in het Duits naar aanleiding van de rode coltrui van Rita Verdonk. Erg grappig is Brils' opmerking over het duitse citaat. “Dat klinkt ingewikkeld, en zeker omdat we met z'n allen nauwelijks het Duits nog machtig zijn, ...”. Richtig. Ik ga vanmiddag het Duitse tijdschrift Die Zeit doorlezen. Ik lig hopeloos achter (Nr. 49), maar die (week)krant is ook zo godsgruwelijk dik. Ik denk nog wel eens terug aan mijn leraar duits, de heer von Dam (hij sprak 'Dat betekent' vreemd uit, de n werd een dubbele ll, hij had een tas waarop een adelaar stond afgebeeld, hij had een loopje waarbij hij zijn benen iets hoger optilde dan wij in nederland gewend zijn, hij was een vreemde snuiter, saai en achteraf -ere wie ere toekomt- wel degelijk degelijk op zijn manier).

Mijn kritiek op MB is eigenlijk als volgt samen te vatten. Hij gebruikt zijn talenten onvoldoende door zijn gebrek aan (menselijke) betrokkenheid. Hij is een schrijver die zich even onzichtbaar wil maken als een registrerende bewakingcamera. Maar hij is een BN-er geworden! Dat is moeilijk te verenigen. Martin, meer er op uit, meer wereldliteratuur lezen en probeer vooral je stijlregister uit te breiden en beter te bespelen. Je kunt zo beter doordringen in de belevingswereld van jezelf en de ander. Zo'n (schrijf)proces wil de lezer wel lezen. En je talrijke nevenactiviteiten: ach, tja, enfin. Horen thuis in de categorie "een man zonder hobby is als een ... [zelf afmaken]".

Ik blijf van mening dat MB een middelmatige schrijver is en zal blijven. Een man, die zich absoluut niet kan meten met de top van Nederland. Hij zal zeker niet tot de Nieuwe Grote Drie gaan behoren, want ik wil (dol)graag dat daar drie vrouwen in gaan plaatsnemen (dit is typisch weer zo'n leuk projectje voor mij). MB is een veilige keuze, je weet vooraf wat je te lezen krijgt. Maar dat is een mening en voor je het weet vindt Ellen de Bruin die aandoenlijk. Daar kijk ik wel voor uit zeg. Vrouwen ontwikkelen zich heden ten dage zo snel (in de goede richting) dat ik soms denk: redt de man het nog wel in de 21-ste eeuw. Toch zie ik liever vrouwelijk talent op de eerste pagina van de Voorkant of als het echt niet anders kan een estafettecolumn.

Maar het kan nog veel erger in columnistenland en de krant. Ik denk dan met afschuw en misprijzen aan die verschrikkelijk nare Sylvain Ephimenco. Bah, zou Cisca D. zeggen. Oh ja , Wim de Jong en Arie Elshout daar heb ik mijn zegje al over opgeschreven, dat is derde en tweede garnituur. En ik heb geen kwaad woord over voor oud gedienden en eminenties als K. Fens of M. Zeeman. Jammer dat ik nooit les heb gekregen van Kees Fens bijvoorbeeld, dan houd je iets over voor heel je leven en niet te vergeten de rest van je leven. De bijlagen (kunst en cicero) zijn gewoon constant goed. U ziet ik ben toch nog een weinig positief gestemd over de Volkskrant.

Een macotte voor Marianne (Thieme)

2006-12-13T19:33:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaaag kwam ik al surfend op de secretaresseportaal webbep.nl terecht. De naam wekte mijn belangstelling en ik kikte op de hyperlink. Een professionele ontmoetinsgplaats! Omdat ik in een lichtzinnige (d.i. kooplustige) en onvermoeibare bui verkeerde klikte ik gelijk eens door naar de webbep.nl shop. Sjonge, sjonge: met de aanschaf van een artikel uit dit assortiment kun je je definitief bevrijden van je schoonmoeder. Als ik een motie van treurnis, afkeuring of wantrouwen zou kunnen indienen dan zou Wybo wel weten wat "wij"willen (doen): een motie van treurnis indienen bij de baas van webbep. Beste ontwerpers van Nederland die niet voor de HEMA of IKEA werken: kunt u hier niet eens naar kijken om onze secretaressen (v/m) verblijden met iets originelers, omdat ze zo hard werken? Doe er ook iets ludieks bij voor die secretaressen, die na een verhouding met hun baas (v/m) de baan uit worden gestuurd. Ik weet gewoon nou al niet hoe ik u kan bedanken. Ook denk ik aan een lijn van lieve hyperflexibele of hyperinflexibele poppetjes of mascottes (ON-ers en BN, (on)beperkte nederlanders) voor op het bureau of de servicedesk in de werkplek, want soms valt het echt niet mee werken met een lelijk uitzicht (een industrieterrein) en met de onergonomische en mensvijandige inrichting waarin we dagdagelijks bezig-zijn om het BNG en BNP op peil te houden.

Over mascottes gesproken: de partij van Marianne Thieme heeft nog geen beeldbepalend symbolisch diertje om de naamsbekendheid nog meer te vergroten. Misschien kan ik met een smakelijk ontwerp MT hiermee zodanig charmeren enenthousiasmeren dat ze gaat denken: “Zo die Wybo die is niet alleen erg Wybosiast, maar het is ook een bijzonder leuke gast en iemand die mij aangenaam verrast”. Eerst dacht ik aan een keepvogelachtig diertje (niet bestaand), een dodo-achtig diertje (bestaand, maar uitgestorven), een diepzee-achtig diertje (bestaand en pas ontdekt), maar dit is allemaal te makkelijk en te simpel om de aandacht te trekken van iemand als MT. Daar trapt ze niet in, in zoiets triviaals. Tijdens de BodyBalance-les ga ik hier morgen eens rustig vijf minuten lang onbewust, onbesuisd en ongeremd over nadenken. Dan kan ik het ontwerp van de mascotte mooi bij mijn vlinderige liefdesbrief insluiten. Als dat maar goed gaat.

Dan nog iets over mijn werk (een bijbaantje) voor het ministerie van OCW++: definitie en (in)vulling van de begrippen onderwijs, opvoeding, onderzoek&ontwikkeling en opleiding. De (in)vulling kan ik vinden door de iteratieve methode (het gedistribueerde wikipedia leerproces: neural en distributed networking) toe te passen binnen de disciplines mens-, natuur- en cultuurwetenschappen. Dit herculische werk kan ik dus gelukkig outsourcen en offshoren aan de wetenschappers van nederland.

Het vinden van de juiste definities is echter eenzame hardcore (fundamentele) wetenschap. De kans dat ik hierin slaag is minimaal onmogelijk en te vergelijken met het antwoord vinden op de vraag welke deeveedeebox beter is: die van Seth (IN)Compleet of die van Wybo (IN)Compleet. Recursie, inversie en de retrograde beweging heb ik sowieso nodig. Ik kan ook proberen te gaan redeneren met analogieen. Het is mij nu al duidelijk dat ik tijd, ruimte, wetten en praktische bezwaren zal moeten zien te overwinnen. V.w.b. theoretische vorming staan in ieder geval speltheorie, netwerktheorie en muziektheorie op mijn programma. Oei, het lijkt er op dat ik mag gaan studeren. Gelukkig vind ik leren (studeren) erg prettig: blijven (glim)lachen Wybo(rg)!

Zie je wel Wybo zo moeilijk is het niet als je het maar wilt opschrijven. Nou ja deze taak wordt vervolgd en niet te vergeten mijn pakket leerrechten voor (vrouwelijke) studenten. Ik kan nu al verklappen dat we ze niet meer door het onderwijsgebouw gaan heenjagen, ze hun hele leven gebruik kunnen gaan maken van de mogelijkheid om een lerarenopleiding te gaan volgen en dat gedurende de studie minimaal een jaar in het buitenland gestudeerd mag worden. Ja zo gaat dat met leerrechten. Volgens mij is dit een positiever verhaal dan dat van Mark Rutte. Dat komt waarschijnlijk omdat ik geen last (meer) heb van lastige ouderbindingen en complexen als Oedipus en Elektra.

Possumus oftewel De Glimlach van Marianne Thieme

2006-12-13T14:50:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Terwijl ik op mijn gemakkie de verhandeling “Jeugdherinnering van Leonardo da Vinci” van Sigmund F. op mij laat inwerken, sla ik met niet geringe voldoening de verrichtingen van Marianne Thieme gade. Ik overweeg direct een liefdesbrief te gaan schrijven. Omdat ik in dit genre niet zo thuis ben (Ik herinner mij mijn laatste brieven aan Miss XMS, Miss Talpa en Miss Elena nog goed. Die waren ondermaats, ik moet nog iets en niet een beetje harder en directer met mijn gevoelens en remmingen aan de slag. De glimlach van Mona Lisa is een mooi vertrekpunt) duik ik eerst de wereldliteratuur in. Wat is er zoal geschreven en overgebleven door de geschiedenis heen, waaraan ik mij kan optrekken en waarmee ik mijn niveau kan verhogen. Ik wil wel afgaan bij en afgewezen worden door Marianne, maar niet onvoorbereid.

De partij van MT is een prachtig vehikel om een karrenvracht aan intelligentie de Kamer in te rijden. Metanamen voor deze (top/basis)beweging: Partij voor de Mens(dier)en, Partij voor de Intelligentsia en Partij voor de Integratie. Als ik mij niet vergis kan MT naast diervriendelijke maatregelen door- en invoeren op den duur haar agenda verbreden en verruimen door mensvriendelijke maatregelen door- en in te voeren. Een veelbelovende beloftevolle vrouw. Als zij zich eigen-zinnig en eigen-wijs terzijde (adviserend en coachend) laat staan door de juiste mensen, goed de regie weet te voeren en niet bang is om ruimhartig te delegeren en ook nog – dat is heel belangrijk- het plezier weet te behouden en geduld weet op te brengen dan wordt MT de politica van 2007: met de hartelijke zege(n)rijke complimenten en goedkeurende glimlach van MT (synthese van inner smile en outer smile, harmonie door ontspanning en evenwicht). Soms denk ik wel eens dat de reddende vrouw zomaar uit de lucht komt vallen. Maar dat is een ernstige en foutieve simplificatie. Dat ben je natuurlijk al snel onder de haagse kaasstolp in Nederland, maar in dit geval duld ik geen ironie, scepsis of cynisme. De grote partijen zitten vast en de kleine partijen worden zodoende de smaakmakers en zetten de veranderingen in gang.

Het ontstaan en de opkomst van de kleine en middelgrote partijen komt door de inertie, starheid en onvermogen van De (oude) Grote Drie. En vooral door de premier, de man die hard op weg is zich te kandideren voor verkiezing van de slechste premier aller tijden te worden. Als ik mijn Gaza Papers I doorlees dan schrik ik hoe onafwendbaar, onvermijdelijk en onontkoombaar mijn conclusies twee, drie, vier jaar geleden toen al waren. De hoofdoorzaak van al deze bestuurlijke misere zijn leden van de liberale tennisclub de VVD (w.o. Gerrit Zalm, Rita Verdonk, Johan Remkes). Maar hiermee vertel ik u waarschijnlijk niets nieuws. We zijn in Nederland in een situatie beland, dat je beloond wordt als je hard meewerkt aan de destabilisatie van onze europese provincie. Als het CDA verstandig is, en dat zijn ze niet, dan zorgen ze er voor dat ze een andere premier naar voren schuiven om ons land te behoeden voor verdere (imago)schade, benepen en inward provincialisme en bestuurlijke stilstand.

Ik verwacht op dit punt ook een bijdrage van werk- en leidinggevend Nederland en dat ze haar partij eens streng (vertrouwelijk) gaat toespreken. VVD neem je verlies, trek Rita Verdonk terug (die dwaalgast wil ik nooit, maar dan ook nooit meer terugzien in het openbaar bestuur) en versterk je partij de komende jaren in de oppositie. Dan kan Mark Rutte rustig groeien en bouwen, De VVD heeft gewoon te hoog spel gespeeld en verloren (ten koste van en over de ruggen van kwetsbare mensen, hierbij het kantiaans hoofdimperatief minachtend negerend), dat is de boodschap die zij ook aan de koningin moeten overbrengen. Pleister op de wonde voor de VVD is dat een nieuw kabinet -zonder de VVD- het waarschijnlijk niet vier lange jaren uithoudt. En die kans is helemaal groot als JPB weer premier wordt, omdat hij niet wil of kan (leren) leiden. In beide gevallen kan de VVD snel weer een comeback maken en meedoen. Einverstanden?

De Wil

2006-12-12T14:24:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als vrijgevestigd knekelman voor het weer oprichten van gevallen Talpa-babes (een goedlopende business, ik verzorg de full-service opvang, tijdelijk en levenslang, maar dat kost iets extra's en hoe mooier hoe duurder, ik ben gekke Wybo niet he, ik ben zo commercieel als een Leids koolmeesje met een schatrijk repertorium), als bouwer van steeple-chase-, curling- en achtbanen voor baby's tot 2 jaar (nog geen olympische disciplines, er is nog iets mis met de minimumleeftijd en het concept eigen verantwoordelijkheid) en als ontwerper van een knickerbockerslijn voor vrouwen die niet in Jensen! willen verschijnen en schitteren, bang zijn voor lichamelik contact met een kwijlende narcist Paul de Leeuw en heimelijk verliefd zijn op de gebretelde brulaap Jort Kelder, kwam ik al fietsend langs de Winkelhof in het lieflijke Leiderdorp (onderdeel van Groot-Leiden) tot de enige juiste conclusie dat ik het veels te druk heb. Thuisgekomen overwoog ik zelfs luxe matrassen voor Oost-europese arbeiders te gaan inslaan bij een Aziatische partner (kwaliteitsniveau: Prinses-op-de-erwt-klasse-matrassen). Dit was nog niet alles: ik fantaseer wel eens dat ik voor de radio een vrijpartij mag verslaan (De Vrijende Reporter). Dit is je ware zendingswerk, eilieve, laat de mensen ook eens meegenieten. En wat Jeff Koons kan kan ik toch veel beter. Samengevat: dit helleleven op aarde ontstaat mede -denk ik- door mijn hyperondernemende VOC-geest, Wybo. Maar ik zit er inmiddels maar wel mooi mee. En dan heb ik het niet over gebakken peren of puree.

Wat te doen met deze onhoudbare toestand? Mijn voornemen: ik ga het nu echt anders aanpakken in 2007. Zo kun je toch niet meer menswaardig leven? Ik ga radicaal strippen. Mijn dagbesteding ziet er als volgt uit in Het Nieuwe Jaar: een uur yoga (lijf- of lichaamswerk), een uur meditatie(idem) en een uur ontspannen denkwerk, het liefst tijdens een evenzo langdurige innige omhelzing met een vrouw (bij voorkeur in een hangmatje, waterbedje, zandstrandje of luchtgekoeld slaapzakje stel ik mij zo voor). Met de aantekening dat de tijdsaanduidingen gemiddelden zijn. De rest van de dag (21 uur over) blijf ik hierdoor extra alert. Mocht er een leuke vrouw binnen mijn gezichtsveld of invloedssfeer verschijnen, dan weet ik wat mij te doen staat: gewoon doen en voor alles Wybosiast en doortastend handelen. Als mijn toenaderingspoging slaagt, dan is er geen tijd (meer) te verliezen. Als mijn toenaderingspoging mislukt, dan is het tijd voor evaluatie, contemplatie en regeneratie. Het kan dus zijn dat ik op flirtcursus moet bij Mirjam of Angelique, dat zien we later dan wel weer en ik ga hiervoor alvast sparen. Eerst een spaarvarkentje kopen dus. Ik zie er trouwens niet uit, zie ik nu tot mijn sch(r)ik: extra geld is nodig voor kleding, de kapper, de coach en de laatste gadgets. Oh ja, ik ga ook een mobiel kopen, dan ik sms-en.

Ik heb een vriend, die zegt je moet niks willen. Daar komt (alleen maar) ellende van. Dit is een boute bewering, waarin zich waarschijnlijk diepe gedachten schuilhouden. Ik geloof er op voorhand geen zier, snars of biet van. Ik moet bij Immanuel Kant zijn om te bepalen waarop de wil gegrondvest is. Nu word ik stil, omdat ik de genoemde bewering verder en opnieuw wil doordenken. Ook mijn (anti)held J.J. Rousseau hield zich bezig met de wil en niet te vergeten de school van de psychosynthese. Aan de slag luilakkende luiwammes! Op ontdekkingstocht naar de rudimenten van ons kennisgebouw. En vergeet ook niet je projecten voor vandaag: de minister van onderwijs (vrouwvriendelijk profiel, vrouwvriendelijke taaklijst en vrouwvriendelijke functieomschrijving), de leerrechten voor de bloemen der natie met een schaamteloze voorkeursbehandeling voor de vrouwelijke studenten en mijn klassiek-moderne definitie&invulling van de concepten onderwijs, opvoeding, onderzoek& ontwikkeling, opleiding om ergens te beginnen. De (her)operichting van een lerarenopleiding, die was je bijna nog vergeten oelewapper. En ik kan u nu al vertellen: als de PvdA er twintig jaar met zijn fikken afblijft dan worden mijn ideeen, plannen en voorstellen een profijtelijk succes. Als laatste opdracht heb ik mijzelf nog verplicht voor de aanstaande koningin Maxima Z. een (emancipatoir) kunstwerk te ontwerpen. De uitwerking is het aanbieden van een Gesamtkunstwerk van nederlandse kunstenaars tijdens de kroningsplechtigheden.

De Tweede Informatieronde

2006-12-11T20:56:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Omdat JPB dol is op Lucille Werner en Lingo is het nu opportuun, met de kerstdagen in het vooruitzicht onze demissionaire minister-president te trakteren op een woordspel met vijfendertigletterwoorden. Gezellig in huiselijke kring bij de kerstboom met de CDA-familie!

Om op gang te komen heb ik reeds zes oplossingen gegeven en zelfs opgeschreven (want het is best wel lastig hoor die 35 letters lange woorden). De heideggeriaanse koppeltekentjes tel ik voor het gemak maar niet mee. En helaas helaas, Lucille Werner is in geen velden of wegen te bekennen. Hopelijk is de kerstsfeer hierdoor niet bedorven. Veel puzzelplezier gewenst.

Als-het-gaat-om-de-vraag-wat-mijn-partij-wil
Als-het-gaat-om-de-vraag-wat-wouter-boss-wil
Als-het-gaat-om-de-vraag-wat-de-rou-exact-wil
Als-het-gaat-om-de-vraag-wat-groenlinks-wil
Als-het-gaat-om-de-vraag-wat-vrouwen-willen
Als-het-gaat-om-de-vraag-wat-jpb-nou-zelf-wil
...

Columnistiek

2006-12-11T16:59:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Het NRC heeft een hele trits mannelijke oudgediende en ervaren columnisten “in dienst” (ik laat er nog een fijn stel weg, zoals Borst): J.L. Heldring (The Grand Old Man, maar oud is hier positief, qua intellect en kennis zowel homo atleticus als homo habilis), Anil Ramdas (De Indiase en Suriname Connectie, zijn verbeelding bevalt mij erg goed), Afshin Ellian (De Perzische Connectie, hij is zijn verbetenheid kwijt volgens mij), Frits Abrahams (Hij is op dreef, heeft de schwung (weer) te pakken en er valt weer iets te lachen als hij zich op details weet te richten), Robbert Dijkgraaf (Een pionierende alleskunner, hij heeft het zelfs aangedurfd een formule in een zijner stukjes op te nemen: dat is gewaagd zeg!), Hans Ree (An intellectual (chess)player) en daar komt ie Johan Schaberg (een voorbeeldcolumnist voor mij uit de boardroom: staat altijd garant voor zeer hoge kwaliteit). Zie daar maar eens tegenop te boksen als Volkskrant met Martin Bril, Arie Elshout of Wim de Jong (ik zou ze direct dumpen -op sociale wijze dat wel natuurlijk- en inruilen voor een nieuwe betere lichting). U begrijpt het al, verschillen moeten en mogen er zijn om de pluriformiteit te dienen. Maar de in het oog lopende verschillen zijn zo groot dat ze pijn doen mijn (on of over)gevoelige lezerssnaren. Er is iets goed mis gegaan bij de Volkskrant met de werving en selectie. Waar is toch die progressieve hoofdredacteur gebleven? Dit is nu een toonvoorbeeld van een klerk die op de winkel past.

Nu is het zaak voor het statige NRC een generatie vrouwelijke jonge columnisten de krant binnen te loodsen. De Belgen doen het erg goed dus, daar bij onze zuiderburen valt zeker nog te zoeken en te vinden. Vergeet ook onze ooster-, noorder- en westerburen natuurlijk niet. Er zijn meer windrichtingen dan je (surfend) denkt. Stine Jensen moet er zeker bijkomen. En de jonge dichteressen van nu als Maria Barnas. Zit inmiddels bij de concurrent, dat is niet zo mooi. En kijk ook eens naar de (technisch) universitaire weekbladen en de uitgaven van de hogescholen, ROC's e.d. . Spunk.nl en nrc.next leveren natuurlijk ook al genoeg hete hits op. Zo slecht gaat het dus niet met de columnistiek, maar de feminisering is nog niet echt van de grond gekomen als ik mijn lijstje in de eerste alinea langsloop. We can do so much more and better.

Neelie Kroes zegt dat er een gedragscode moet komen, analoog aan de code-Tabaksblat (met een of twee t's op het einde daar wil ik echt van af zijn), om meer vrouwen naar leidinggevende posities te laten doorstromen. Zo eenvoudig gaat dat natuurlijk niet. Ze had om te beginnen met haar ambassadeursnetwerk en de ondersteuning van diezelfde commissie Tabaksblat een code kunnen opstellen. Dan heb je iets concreets in handen. Nu slingert ze gewoon een ideetje de ether in. Zo schiet dat toch niet op als de tijd dringt en dwingt? Of wil ze dat een man het voortouw gaat nemen om het initiatief uit te werken? Nee toch, niet dan? Als ik me niet vergis is het NRC heel wel in staat om zonder een dergelijke code (coda, codex) de beste krant van NL te zijn en te blijven, ook waar het betreft vrouwelijke vertegenwoordiging aan de leiding en op de werkvloer.

Post-it voor JPB

2006-12-11T15:49:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

(i) Waarom hebben Nederlanders zo'n moeite met veranderen of veranderingen?
(ii) Wat kan ik n(o)u eigenlijk echt?
(iii) Waarom neem ik JPB niet in behandeling?

Het antwoord op vraag (i) is meervoudig en meerduidig. Maar als ik aan de treurige en bezorgde aanblik van de woordvoerder van Rover denk, aan de houding in combinatie met de gestalte van Agnes Jongerius of aan de levensloop en leercurve van Loek Hermans dan begint (een, mijn, het) inzicht plots snel te dagen.

Voor het antwoord op vraag (ii) pakte ik een maagdelijk wit a-viertje en begin driftig te schrijven, zonder in de huiskamerspiegel te koekeloeren. Binnen vijf minuten zag het velletje al blauw van de inkt. Als ik er in geslaagd was ook de zijkanten te beschrijven, dan had ik het gedaan. Echt en eerlijk waar! Deze leuke vraag wordt vervolgd omdat ik deze nog verder wil uitwerken.

Het antwoord op de derde vraag is erg ludiek, al zeg ik het zelf: als hij mij in het Torentje uitnodigt -hetgeen erg onwaarschijnlijk is dat dit gaat gebeuren- dan zeg ik dat er maar een drietal sessies benodigd zijn om zichzelf gelukkig(er), tevredener en opener te maken. Twee sessies zijn waarschijnlijk zelfs al voldoende en als ik heeeel erg mijn best doe dan volstaat zelfs een(1) sessie. En ik werk gratis en voor niks als vrijgevestigde (en onregistreerde) uberdokter.

De eerste sessie heet JPB en het castratiecomplex (het verwerken en loslaten van remmende en vertragende (genitale) fixaties), de tweede gaat over herhalingsdwang (we verplaatsen ons in de toekomst (de jaren 2050) in plaats van het verleden (de jaren 1950) zoals je vaak, te vaak gewend bent) en in de derde sessie fantaseer je er inmiddels lustig en Wybosiast geworden op los. Je (her)kent jezelf haast niet meer, beste JPB! [Ook je vrouw zal aan de avonddis zeggen: “JPB, wat is er gebeurd? Je gaat toch niet vreemd of zo. Biecht eens even op, het lijkt wel of je de lente al in je bol hebt. Die blos op je wangen vind ik verdacht. Explaneer en geen gereformeerde fratsen ajb jpb!”] De opdracht dat je een spitsvondige mop met een clou moet vertellen, die mij eerst aan het (schater)lachen brengt en vervolgens een lichte buikpijn bezorgt, gaat je niet zo gemakkelijk af. Terwijl mijn bedoeling ervan was dat je er zelf om kon lachen. Capito? Dit gaat vast wel lukken. Laten we om de humor tot haar recht te laten komen toch maar drie sessie doen.

Bij wijze van genereuze toegift wil ik geheel belangeloos een vierde nazit (De Vierde Sessie)verzorgen, voor de aanvullende nazorg zorgen zogezegd. We gaan het dan louter en alleen over zichtbare en onzichtbare vrouwen hebben. Want zo kan het niet langer. Je houdt immers niet van gedogen, niet van hypocrisie en overige politieke kuiperijen. Eigen verantwoordelijkheid eerst is je consistente motto. Ik kom iets vaker aan het woord dan jij om verdere ontsporingen te voorkomen en uitstel- en vermijdingsgedrag voor te zijn en mijn aanwijzingen hieromtrent kun je opvatten als directieven en dictaten. Inspraak prima, maar er zijn grenzen aan wat wenselijk en menselijk is als het om vrouwen gaat. Zo komt alles toch weer goed, dankzij de vrouwvriendelijkste uberdokter.

Dans

2006-12-11T14:31:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

All is well zo heet de dansvoorstelling van Club Guy & Roni (clubguyandroni.nl). Dat was zodanig genieten zeg, dat ik mij zelfs niet stoorde niet aan de matige recensie van Maarten Baanders. Naast een kaart (half A4, wie maakt deze kaarten, dat is een goed promotioneel concept), waarop de voorstelling en de speellijst aan de achterkant wordt beschreven, geeft CG&R ook een alleraardigst kunstzinnig boekje (dit formaat ken ik niet) uit: een neerslag van The making of All is Well. Omdat hier het woord Sisyphus en de naam Camus in voorkomen raakte ik extra geboeid. Ik bewaar het boekje en schrijf er een paar invallen bij. Die heb ik zo nu en dan, op de gekste plekken en tijden. Hoe je een dansvoorstelling met woorden kunt beschrijven daar wil later meer over opschrijven. Zeker is dat ik iets met dansen heb, altijd al gehad eigenlijk.

Als ik later iets meer geld heb dan ga ik jonge dansers extra financieel ondersteunen op een zodanige wijze dat na afloop niet meer te achterhalen valt wie hier achter zat (dat vind ik minder genant). En als ik twintig jaar jonger was dan zou ik mij direct in de culturele wereld storten, want daar werken de leukste, mooiste en aantrekkelijkste vrouwen van Nederland, dat had ik al veel eerder gezien. Hoe dom kun je zijn? En als ik een dansgroep zou moeten samenstellen dat zijn verlamming, blindheid of doofheid geen selectiecriteria. Soms vraag ik mij af of ik wel normaal ben, op het eerste gezicht zou je zeggen van niet. Bij nader inzien lijkt het toch wel weer allemaal lost te lopen en mee te vallen. Ik zou maar wat graag dansers (jong en oude) willen interviewen en hen makkelijke en moeilijke vragen stellen: van hen kan ik nog heel wat leren.

Is het u opgevallen dat ik het woordje “je”een paar keer gebruikt heb in de vorige alinea's? Dat doet Jan Peter Balkenende ook, dat duidt op dissociatie. Je kunt beter ik of we gebruiken als gemeenschapsdenker. Dat duidt op meer binding en betrokkenheid, maar dat is heel lastig voor een gereformeerde jongen. Ik en we gaat behalve over insluiting (inclusie) en meedoen (participatie) ook over (mede)leven, (mede)gevoel, directheid en concreetheid. Als het gaat om JPB dan hebben we nog een lange weg te gaan, dat is je reinste Sisyphus-arbeid om de persoonlijkheid(sstructuur) van deze man op zijn leeftijd nog succesvol te hervormen. Te lang in een(1) zuil verkeerd. Maar het is niet onmogelijk. Het is die verdomde zeeuwse stijfkoppigheid.

Jonassen

2006-12-10T16:35:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag heb ik eens rustig -vergezeld door twee (een was niet genoeg) potjes groene gunpowder thee- mijn gedachten laten gaan over het kwaad en dat is te vinden bij een instantie die luistert (maar dit is een verkeerde woordkeuze) naar de naam Dienst Sociale Zaken en Arbeidsmarktbeleid. “Moet dat nou Wybo?”, deze vraag stelde ik mijzelf bij wijze van aftrap. “Ja dat moet”, luidde mijn antwoord in een split second. Dit is namelijk pure bestuurlijke, beleidsmatige en uitvoerende hardcoreproblematiek van de allerbovenste plank en dus voer voor de allerbeste wetenschappelijk onderzoekers, die ons polderlandje kent. In een nutshell komt hier het menselijk falen boven tafel binnen een overheidsinstantie. Alleen de bureaucratische asielmachinerie weet mensen nog beter en dommer te slopen is mijn werkhypothese, die nog steeds niet weerlegd is.

De radicale oplossing is alles wat met werk en opleiding (o.a. zoeken, begeleiding, hervatting en re-integratie) te maken heeft bij deze dienst weg te halen en ze alleen nog te belasten met het verstrekken van uitkeringen. Idealiter kan dit in de toekomst uitgevoerd worden door een door mensen ondersteund computerprogramma, dat werkt nog besparend ook. Zo ver zijn we echter nog lang niet. Nu de erfenis van Wim de Boer (dat was de vorige wethouder, die ik (juridisch) wilde vervolgen) zichtbaar wordt, zitten we met zijn opvolger Paul Jonas opgescheept. Omdat ik tot op heden nog weinig progressie bespeur bij deze dienst hervat ik mijn brievenreeks (de Gaza Papers) met de burgemeester van Leiden, met als uitkomst dat of de trage Henri Lenferink te laat (zoals gebruikelijk) in beweging komt of dat de onzekere en voorzover ik nu kan overzien incapabele Paul Jonas moet vertrekken. In ieder geval moet die interimmer een betere opvolger krijgen. Liefst iemand met ervaring in het bedrijfsleven. Gelukkig hebben we in Leiden iemand (dat is Eltjo Meijer) met Ausdauer. Hij heeft een gebruiksaanwijzing (wie niet?), maar dat gebruikt u als argument om maar niet naar hem te hoeven luisteren. Van de gemeenteraad verwacht ik weinig tot niks, de raadsleden zitten alweer teveel bij elkaar op schoot. Verzachtende omstandigheid is dat deze dienst taaier dan gewapend beton of gehard staal is.

Waarschijnlijk wilt u mij niet geloven, als u ergens het menselijk kwaad wilt opzoeken moet u bij zich tot deze dienst richten. Daarom ben ik zo geinteresseerd in deze overheidsdienst, de extreem hoge moeilijkheidsgraad ervan trekt mij bijzonder aan. Hun resistentie vergelijk ik met de werking van een zwart gat. Als je deze dienst kunt veranderen (verbeteren) dan ben je iemand. Nu ga ik eerst een paar ongemakkelijke vragen opstellen voor Henri Lenferink, eens kijken of hij mij wil antwoorden. Ook ga ik hun netwerk binnendringen, eens kijken of ik het kwaad manmoedig in de ogen kan kijken. En de voorlopige resultaten krijgt u ze natuurlijk gratis en ongecensureerd opgediend op dit weblog. Dienstverlenend ben ik he? Beste burgervader, zet u schrap, ik ga weer eens in de aanval.

Schiermonnikoog

2006-12-09T16:30:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

De jaarwisseling (wat eindigen een hoop interessante nederlandse woorden toch op -ling: teerling, boreling, leerling, ver-, uit- en afwisseling, bling bling) wil ik doorbrengen op Schiermonnikoog. Naar aanleiding van het bezoek van Jan Wolkers en Godfried Bomans aan Rottumerplaat heb ik in de bibliotheek gezocht naar hun opgeschreven ervaringen. Groeten van Rottumerplaat door Jan Wolkers heb ik geleend en nog een boek met interviews door bekenden van Godfried Bomans (dit boek kan ik nu even zo snel niet terugvinden, dit is erg vreemd om niet te zeggen bizar, omdat ik heel klein behuisd ben en als je het dan voor elkaar krijgt om een boek uit het oog te verliezen dan vind ik dat wel een bijzondere prestatie: ik ben geen systeemmens luidt mijn voorlopige conclusie).

Jan Wolkers had het prima naar zijn zin: hij staat dicht bij de natuur en kan ook zonder mensen en met dieren goed uit de voeten. Het genoemde boekje is opgedragen aan Karina, begint met twee citaten van Billie Holiday en Robinson Crusoe en bevat naast dagboekaantekeningen ook foto's van de schrijver zelf. Het verblijf van Godfried Bomans verliep minder gladjes. Er zijn geloof ik gesprekken voor de radio door GB gemaakt:die zou ik nog wel eens willen beluisteren. Omdat de schrijver zich nooit echt goed bloot kon geven zullen we er wel nooit precies achterkomen, waarom hij zo zwaarmoedig en ziek het eiland weer verliet. Stond isolement en eenzaamheid voor hem synoniem met de dood of het nakende einde? Sartre wist hier wel raad mee, hij onderzocht de ultieme vrijheidservaringen en laatste grensovergangen juist op. En waarom maakte GB zich zo druk over een onderscheiding of een lintje? Daar had hij naast zijn voorgenomen grote werken juist over moeten schrijven en spreken, op de hem zo bekende humoristische en meesterlijke wijze.

Drie plannetjes heb k in ieder geval voor mijn verblijf op Schiermonnikoog: een landschapskunstwerk, het schrijven van HET vervolginterview en het voeren van een- en tweegesprekken, die ik wil optekenen in een notitieboekje. Ook gaan de boeken mee van I. Kant (ik kijk nu al uit naar de derde in het nederlands vertaalde kritiek, die van die Urteilskraft), F. Nietzsche, M. Heidegger en L. Wittgenstein. Ik realiseer me nu net dat studies naar beinvloeding en wisselwerking tussen een tweetal filosofen multo en mucho interessant kunnen zijn: IK en FN, IK en MH en IK en LW.

Mijn landschapskunstwerk heet Met Titel en bestaat uit een aantal (kunstzinnige) voetstappen in het zandstrand van Schiermonnikoog en de ondertitel luidt De eerste stap. Simplistisch he, deze vorm spreekt mij erg aan o het louter conceptual art is kan ik nu echt nog niet zeggen. Over HET vervolginterview wil nu verder niks zeggen, behalve dan dat luim en ernst met elkaar gaan wedijveren. Arnon Grunberg komt er ook in voor (lovend), Erasmus idem (nog lovender) en Socrates (het meest lovend). Bij mag er nog ongeremd en uitbundig gelachen worden, Wybosiasme heet zo'n fenomeen en het kost heel weinig (moeite). De te voeren gesprekken hebben bijzonder weinig om het lijf, ik richt mij voornamelijk op de vrouwelijke bevolking, omdat mij het alarmerende signaal bereikte dat jonge mensen het eiland willen verlaten. Dat is niet zo mooi en dat wil dus verder onderzoeken. Het gespreksplezier staat bij mij voorop, ook in 2007, dat wordt een goed jaar dus.

De betacanoncommissie had reeds de informaticus Edgar Dijkstra ontdekt, ik wil ze ook opmerkzaam maken op werk en leven van de wiskundige en filosoof Luitzen Egbertus Jan Brouwer. Hij werd door een heuse grondslagenstrijd uit het bestuur van het tijdschrift Mathematische Annalen gezet, door een actie van Hilbert onder protest van o.a. Albert Einstein en had contact met zowel Kurt Godel en L. Wittgenstein, dat zijn voorwaar geen kleine jongens. Hier wil ik wel eens het naadje van de kous van weten. Hernieuwde aandacht en eventueel eerherstel graag voor deze slimme man. Doorstaan zijn ideeen de tand des tijds?

Mag ik bescheiden en met gratie afsluiten met nog twee wilde en niet uitgewerkte ideetjes: het opstellen van het profiel van de minister van OCW, doe er maar drie staatssecretarissen bij een voor opvoeding en onderwijs (een onbekende en geniale nederlander), een voor cultuur (Jack Lang-achtig figuur) en een voor wetenschap (type Andreas Kinneging, Bas Haring of Vincent Icke). Op de leerrechten kom ik later nog terug, deze zien er gegarandeerd heel anders en beter uit dan die van Mark Rutte, u weet wel die ex-HRM manager van Unilever Nederland. PvdA-ers mogen de komende twintig jaar geen minister voor Onderwijs meer leveren, dit is ongeveer de periode die ze nodig gehad hebben om datzelfde onderwijs te slopen. Wie beweert nu nog dat slopen sneller gaat dan (op)bouwen? Een laatste idee is een leuk idee: een afvaardiging van de intelligentsia van Nederland gaat een column verzorgen in de Telegraaf. Hierin becommentarieren ze de berichtgeving van de Wakkere Krant van Nederland en laten ze zien dat berichten vanuit verschillende grondhoudingen, invalshoeken en gemoedsstemmingen gelezen en geschreven kunnen worden.

De Eerste Informatieronde

2006-12-09T02:38:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Tijdens het hardlopen vanavond dacht ik rustig na over het trilemma waarmee informateur Hoekstra worstelt. Om maar met de deur in huis te vallen: een gereformeerde achtergrond en het minister-presidentschap is onverenigbaar. Het zit hem in de persoonlijkheidsstructuur, katholieken hebben daar ook soms wel levenslang last van (meestal in mindere mate, bij mij was het kantje boord, ik ben er overheen zogezegd, dat is iets waar ik heeeeeeeeeeeeel blij mee ben, de prijs die ik in mijn persoonlijk leven heb moeten betalen is zeeeeer hoog en eigenlijk onmenselijk groot. Maar ja, zo gaan die dingen soms, helaas ook voor mij. Met dank aan de katholieke kerk en het Vatciaan, maar niet heus. De rat Maxime Verhagen, die ook al tientallen jaren aan de politieke rat-race meedoet kan hierover meepraten. Ik heb u al verteld dat de tragische figuur Jan Peter Balkenende zichzelf niet kan overwinnen. Hij kan zichzelf niet overstijgen of over zijn eigen schaduw `heenstappen` of `heenspringen`. De gevolgen zijn groot, ook voor zijn eigen partij, die hij nu nog meer schade gaat toebrengen. Het is bijna een wetmatigheid hoe zoiets verloopt. Vooral de voorspelbaarheid van het e.e.a. geeft mij veel voldoening.

De VVD (Zalm, Verdonk en Remkes) is hem te machtig gebleken. Als u goed waarneemt ziet u dat JPB al zijn coalitiegenoten heeft gesloopt. Een echte gereformeerde is net als slagroom, ze worden onbeweeglijker naarmate je harder en langer klopt. Ze vallen terug op de eigen kring (elkaar vasthouden) en geven nooit toe (want dat is gezichtsverlies en begin van het einde, desintegratie van hun geconstrueerde, vervormde en vervalste ik, het hermetisch gereformeerde zelfbeeld). Ook kiezen ze door gebrek aan kritisch, onderscheidend en oordelend vermogen vaak, al te vaak de verkeerde vrienden (omdat ze te beschermd en beperkt zijn opgevoed en opgegroeid) en leggen bij voorkeur hun lijden neer bij een hogere macht i.p.v. er open en eerlijk over te praten. Zo hebben ze dat immers geleerd. Het beste bewijs dat de vermenging van religie en politiek tot demonische en rampzalige consequenties kan leiden is te leveren door naar het gevoerde neoliberale en sociaal-economische beleid, asielbeleid (of het migratiebeleid) en het buitenlands beleid te kijken. Heeft u hem wel eens zinnig, bevlogen of open over armoede, milieu en conflicten horen praten. Hij kan het niet, hij wil het niet en hij durft het niet, want de afgrond is diep, gevaarlijk diep. En van zulke confronterende ontmoetingen en ervaringen houden gereformeerden niet. Eigen verantwoordelijkheid leggen ze uiteindelijk buiten zichzelf, bij de ander, bij God of een god of zoiets. Dat is lekker makkelijk, maar dit heeft niets met eigen verantwoordelijkheid te maken. Dat vind ik allemaal prima, maar niet goed genoeg voor een premier die er voor heel Nederland en voor alle Nederlanders moet zijn. Ga dan maar terug naar af, naar je eigen veilige zuiltje. En daar kun je dan uithuilen op een schouder, stilletjes in je eentje doorgrienen of lekker een potje gaan janken met elkaar, toch? Niet dan? Socrates zou in 2006 uitroepen: "Bij Zeus, aan welke man draagt u de leiding van uw land op?". "Heeft hij ook zijn toevlucht tot de gifbeker genomen?", vraagt die duivel mij ook nog.

Als het gaat om de toekomstige premier van Nederland, dan denk ik aan iemand met een zo groot mogelijk (ver)bindend vermogen en dus niet aan JPB. De wijze waarop JPB zijn succes claimde kan ik niet anders als pathetisch betitelen. Een(1) politieke moord of een(1) conjuncturele tegenslag en weg is het optimisme en voor je het weet is Nederland een gedestabiliseerd land. Als JPB een leider of staatsman had willen worden dan had hij Verdonk er uitgezet, uit het kabinet. Het trieste van het CDA is dat het wel goede mensen als Hoekstra en Wijffels in huis heeft. Het gekke met zulke mensen is dat ze het liefst zoveel mogelijk uit de openbaarheid opereren. Dit zegt natuurlijk wel iets over de (nederlandse) media. Vooral van Wijffels vind ik dat hij zijn verantwoordelijkheid heeft ontlopen. Lubbers zouden ze ook zo kunnen inzetten. Maar dit gaat allemaal niet gebeuren. Het rare is dat Hoekstra geschikter is dan Balkenende. Grappig is het wel, misschien is dit wel een manifestatie van de Haagsche logica vanonder de Haagsche kaasstolp.

Toch is het waarschijnlijk dat JPB gaat inzien dat hij gefaald heeft op velerlei fronten. Hoekstra moet gewoon manmoedig zijn en de koningin gaan vertellen dat JPB het struikelblok is en niet geschikt is om premier te worden van een nieuwe coalitie. Het LPF werd indertijd ook niet gepasseerd, dus er zijn nu weinig argumenten te verzinnen om de SP buiten een coalitie te houden. Of moeten ze eerst een volksoproer gaan veroorzaken. Zou de argumentenfabriek.nl nog nieuwe inzichten kunnen leveren? Ik denk het niet. Want bij JPB hebben argumenten weinig zinom eerder vermelde redenen. Hij is gewoon niet redelijk door zijn gedeformeerde persoonlijkheidsstructuur. Geef JPB en het CDA gewoon een mooie way-out, een eervolle exit. Hij is/was immers toch al blij met de bereikte resultaten met zijn drie kabinetten. Meer zit er niet voor hem in. Ook Hoekstra zal na enig denkwerk inzien dat nieuwe christelijke poppetjes de impassen kunnen doorbreken, al is/was het maar in het kader van het landsbelang.

(UN)heimlich (UNited Netherlands)

2006-12-08T22:45:00.000+01:00

(UN)heimlich
Het is momenteel kwart voor tien als ik een Post-it opzij gelegd heb met de tekst:
Klassieke verbeelding (Goethe, Schiller, Wyborg)
Politieke inleving (Balkenende, Lenferink, Wyborg)
Ruimtelijke ervaring (Wolkers, Bomans, Wybo(rg, regenerated generation))

Verheffing van het Nederlandsche Volk en de Nederlandsche Vrouw in het bijzonder behelst een fikse takenlijst, beste meelezer. Het in-, voor-, en aanstellen van een taskforce leidt al snel tot af- of uitstel. Geef die Hans de Boer eens een lintje voor zijn werk en form(ul)eer en formaliseer een structurele interdisciplinaire werkgroep (ambtenaren of belanghebbenden instituties of instanties worden hiervan nadrukkelijk uitgezonderd). Hetzelfde geldt voor Pavem (geen Paul Rosenmuller meer, vanwege onoirbare en ontoelaatbare belangenverstrengeling).

De Telegraaf en Management Team, daar was ik blijven steken. Voor Jan Dijkgraaf (mt) zie ik grofweg drie mogelijkheden, opklimmend in moeilijkheidsgraad: verbeteren (zeer zeer moeilijk), verslechteren (zeer moeilijk), vervangen (beste en eenvoudigste optie).
Het managementblaadje is een makkie vergeleken bij de wakkere krant van Nederland. Een goede interimmer heeft er denk ik minimaal zes maanden voor nodig om ze goed wakker te schudden. Een paar gecoordineerde en diffuse externe aanvallen (o.a. vanuit de advertentiemarkt) doet de rest. Ik geef ze nu een drie-min en ik wil ze liften naar een vijf-plus. Dat is het maximaal haalbare luidt mijn inschatting, die er zelden tot nooit naast zit. Ze hebben gewoon niet voldoende kwaliteit in huis. Opletten Telegraaf, de schollen van het medialandschap beginnen krakend te bewegen. En veel sneller dan jullie trage en luie boardroomwatchers denken. Ook en juist grote concerns zijn niet veilig meer. Van binnenuit zal de actie niet of te laat komen.

Dan heb ik nog een remedie tegen het zogenaamde zelfverrijken of zakkenvullen in de (semi)publieke sector, een subtiele vorm van naming, shaming, blaming en framing. Het verplicht opstellen en openbaar toegankelijk maken van de dagbesteding van de heren (het zijn vooral heren, witte heren). Speciaal voor hen die boven de anderhalve euroton verdienen c.q. vangen van de belastingbetaler. Voor de PO (Publieke Omroep) gelden nog extra strengere regels: belastingvermindering (gratis TV kijken) voor alle niet babyboomers, omdat zij niet of nauwelijks aan bod komen op het scherm (of niet uitgenodigd worden) of niet aan de knoppen mogen zitten. Dat zal ze wel leren. Zij betalen immers ook belasting en horen ook bij Nederland, beste babyboomers. Ook laten we u de keuze om alles wat u boven de anderhalve euroton verdient aan programmamakers te overhandigen. Daar weten zij wel raad mee, vrienden. Wilt u dit ook niet, dan knallen we u er gewoon uit of we heffen die ontsporende subsidiering gewoonweg op. Dan is het over en uit met de pretnetten. En kom eindelijk naast een vernieuwend personeelsbeleid, ook eens met dat lang verwachte (vreemde) taalkanaal op de proppen (Teleac++).

Voor de veelverdienende managers in omroepland en ver daarbuiten heb ik een creatief en expressief metaprogramma (een hulpprogramma) gemaakt, kosteloos dien ik deze voor direct u op:
Leren luisteren (communiceren)
Leren spreken (communiceren)
Leren debatteren (o.a thematiseren, discussieren)
Leren vergaderen (o.a. agenderen, overleggen)
Leren programmeren (o.a. ontwerpen, samenstellen)
Leren vertalen (o.a. (her)bestemmen)
Leren tekenen (o.a. afbeelden)
Leren musiceren (o.a. afstemmen)
Leren huishouden (o.a. coordineren, regelen, uitvoeren)
Leren afspreken (o.a. selecteren, verbinden, contracteren)

Leren

2006-12-08T15:55:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag is een heuglijke dag, iets dat zich bij mij wel vaker occurreert of voordoet. En dat is wonderlijk, want ik zit maatschappelijk en met gevoel voor understatement gesproken in de marge. Dieper zinken met je gedachtenwereld is volgens mij hoogst onwaarschijnlijk. Voeg ik daarbij nog mijn zorgvuldig gecultiveerde luiheid, gespeelde nonchalance en imposante flegma dan zit u op dezelfde golflengte. Dat ik uberhaupt nog iets meemaak! Alsof er hogere machten in het spel zijn. Ik kwam niet alleen Astrid van L. tegen (met een kleine hond en gelukkig zonder een kort aangelijnde man dit keer; als ze tegen mee zou zeggen: "Kom jij eens even met mij mee, dan zegt Wybo geen nee") en zag de schrijver Maarten Biesheuvel voorbij schuifelen, maar ook hervond ik mijn notitieboekje voor onderweg (naar het schrijverschap).
Dit kleinood stond gewoon te rusten op de schoorsteenmantel, een hele logische plaats. Op mijn boekje is op de voorkant een ansichtkaart opgeplakt met daarop een boek afgebeeld met de titel Worm and Peace en geschreven door deniet bij iedereen bekende Leo Topsoil. Uit het opengeslagen boek steekt een vriendelijk ogende boekenwurm haar of zijn kopje op. De worm toont en tooit haar of zijn gezicht met twee kleine ogen en een glimlachende mond. Een opgeruimd lachebekje is het, die goed in haar omhulsel zo te zien. Voorzover ik het verder goed kan waarnemen: oren, neus of andere zintuiglijke organen ontbreken. Zou een fortuinlijke (boeken)worm ook kunnen beschikken over een sixth sense of -laten we eens gek doen- over intuitieve vermogens? Marianne Thieme, als ze het niet te druk heeft of een meer dan ervaren Lama weten denk ik wel raad met deze raadselachtige vraag. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat ze ook antwoorden. De eigen verantwoordelijkheid eerst weet u nog wel? Om kort te gaan: ik krabbelde een samenvatting van mijn liefdesbrief (e-mail) aan een medewerkster van de Service Desk van XMS in dit boekje. Ik voegde er aan toe dat de Service Desk hier niet op in kon gaan (Danny). Wat een interessant leven heb ik toch mogen leiden tot nu toe.

Ik ben inmiddels zover om een metaprogramma voor het Innovatieplatform II (IP.2) te schrijven en dus ook te verkondigen.
Een programma moet ook een naam hebben om verdere verspreiding en verdeling mogelijk te maken. En het is Leren geworden, een niets ontziend staaltje metawerk omdat (opnieuw)beeindigen en beginnen op grootmeesterlijke wijze geintregeerd worden.
Leren:
Leren leren
Leren rekenen
Leren lezen
Leren schrijven
Leren onderwijzen
Leren opvoeden
Leren studeren
Leren werken
Leren leven
Leren sterven

Er zijn nog enkele hulpprogramma's benodigd, omdat het programma onder de juiste voorwaarden gestart en beeindigd moeten worden (zie ook de kitieken van Immanuel Kant, dat is een filsoof) door de juiste mensen (leermeesters, Jan Peter Balkenende krijgt geen toegang tot dit programma). Een bijzondere is het (recursieve) programma: Leren (leren leren). Om het nederlands onderwijs vlot te trekken heb je een programmatische minis(t)erie nodig die even slim of slimmer is dan Immanuel Kant. Deze mensen zijn dun gezaaid in onze polder. Hier laat ik het even bij. Ik wil naar de bibliotheek om bij te komen van deze denkinspanning.

(Turks) Cyprus

2006-12-07T14:39:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als ik interim(personeels)manager met voldoende mandaat zou zijn van de Volkskrant (dat is een landelijk dagblad, voorheen rooms-katholiek) dan zou ik voor de harde aanpak kiezen: Arie Elshout (verschepen naar de VS), Martin Bril (column vervangen door estafettecolumn geschreven door nederlanders in de (europese) provincie, de Wereldomroep heeft wel de contacten) en Wim de Jong (onderzoeksjournalistiek met onderwerp media) per direct de mogelijke uitgangen wijzen en de hoofdredacteur weer snel op het goede spoor zetten (o.a. de opvolgingskwestie). Dit is echter on-Nederlands en ik herinnerde mij net op tijd Het huwelijk of De vrouw die afgaf op haar huwelijk van de hand van Erasmus. Een kostelijke samenspraak tussen Eulalia en Xanthippe, die mij de juiste zachte aanpak influistert. Kwaliteitswinst kost nu eenmaal wat hersengymnastiek en niet te vergeten de benodigde tijd (om de nieuwe generatie journalisten binnen te loodsen). Ik wil weten waarom verandering en vernieuwing jarenlang stagneerden. De Volkskrant doet het gewoon veel slechter dan het NRC. Dat is geen goede zaak. Punt uit.

Bovenstaande gedachten speelden door mijn hoofd omdat ik altijd mijn ontbijt nuttig met de Volkskrant erbij. Mijn band met die krant is zo sterk dat ik mij niet lekker voel als deze ontbreekt. En dat was dus vanochtend het geval, omdat de plaatselijke winkelier Ali Gunes niet meer verkoopt! Na een korte aarzeling kocht ik het Leidsch Dagblad. Ik lees op de economiepagina dat op de termijnmarkten de prijzen van koffie, sinaasappelsap, spek en tarwe de pan uitrijzen. U begrijpt dat mijn ontbijt nu verstierd was. Ook dat nog: geen Volkskrant en nu wordt ook nog mijn continental breakfast bedreigd. Het optimisme van het SCP kon ik niet meer delen. Tel daar nog eens bij op dat ik slechts vier uurtjes geslapen had en de elementen (w.o. regen en wind) mijn woning teisterden en mijn misere was bijna compleet. De uitspraak van Brouwers, 43 jaar: het is die ellendige leeftijd tussen verleden en toekomst, waarin men zijn balans moet opmaken, deed de rest. Ik wou schrijven dat deed de deur dicht. Maar dan zou ik liegen. Uit arren moede toog ik naar de sportschool (daar liggen gelukkig wel alle kranten uitnodigend op de gezellige leestafel). Ook worden er tosti's uitgeserveerd. Weldadig voor mijn ontstemde humeur en verstoorde gemoed.

Wist u dat Cyprus opgedeeld is in grieks en turks grondgebied? Ik heb in het recente verleden Turks Cyprus eenmaal bezocht en dit heeft bij mij fijne herinneringssporen achtergelaten. Vanuit het vasteland van Turkije met een klein bootje is het eiland te bereiken, een prima onthaastende manier om ergens ontspannen en voorbereid aan te komen. Veel mensen hadden uitgebreid getafeld, hetgeen geen verstandige handeling was omdat de golven flink opspeelden gedurende de overtocht. Vomeren dat is het juiste woord om te beschrijven waar de meerderheid van de passagiers zich aan overgaven. Een man zeeg op het stampende dek op zijn knieen nederig neder om te gaan bidden. Een vrome en godvrezende muzelman naar mijn hart. Geen uitvluchten als het om Allah gaat! Ontroerend detail: Hij gebruikte een stukje karton om zijn gewrichten een weinig te ontzien. En wist u dat de vrouwen in Turks Cyprus gruwelijk en meedogenloos mooi zijn? Wat zou het mooi zijn als het Leidse Rijksmuseum voor Volkenkunde twee fotografen op pad stuurden om de mensen en (de historie van) het verdeelde eiland vast te leggen. Een mannelijke en een vrouwelijke kunstenaar om een te beperkte invalshoek te voorkomen. Zo'n foto-expositie in Leiden ga ik zeker bezoeken. Dat is voor mij slechts vijf minuten fietsen, als alles goed gaat. Daarna wil ik (dol)graag nog een keer naar het eiland zelf.

RTL 7

2006-12-04T15:34:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Mijn woning is inmiddels glasvezelklaar gemaakt door XMS (xmsnet.nl): sneller, beter en gemakkelijker gaat mijn verbinding met de buitenwereld worden. Na KPN gaat nu ook Casema mijn deur uit als ik tijdig het jaarcontract weet te ontbinden. Dat is altijd weer even opletten.

Vandaag richt ik mijn blik op de zender RTL 7, een onderdeel van de RTL familie, en richt zich vooral op (mannelijke) kijkers tussen de 20 en 49 jaar. Bekende programma's als de X-Factor, RTL Boulevard en Dancing on Ice worden hier voor de tweede keer uitgezonden. Het aanbod biedt de aanblik van een allegaartje. Toch zijn er enkele programma's die ik de moeite waard vind om naar te kijken. Ik noem er even een paar om mijn kijkerssmaak nader te bepalen.

Teleshop 7: het campy Tell Sell. Over de top.
RTL Z Nieuws: absolute hoogtepunt is de nieuwe ster verslaggever Nicole van Est, op lokatie of in de studio. Een goed voorbeeld dat de dynamiek van commerciele media modern en gediversifieerd personeelsbeleid gestalte kan geven, met doorstroming die we zo node missen bij de publieke omroep(en).
Beauty & The Nerd: emancipatoir programma, waarin stereotypen en vooroordelen worden aangezet. In elke relatie komen identificaties voor waarin zowel man en vrouw zich beauty en nerd voelen.
Mannen mannen: dit wil ik nog zien, echte mannen wat zijn dat tegenwoordig en hoe zien ze er uit?
Thuis op de beurs: dit wil zeker zien. Er ligt een schone taak voor deze zender om Nederlanders beter met hun eigen geld te leren omgaan bijvoorbeeld door te leren beleggen. In dit idee zit potentie en marktaandeel. Opletten!
Business Class: dit programma sla ik nooit over. Meestal kijk ik de herhaling om 0.00 of 24.00 uur. Harry Mens, makelaar en TV-presentator wordt verguisd door een groot gedeelte van zakelijk Nederland. Hij is self-made en zeer succesvol. Daarom vind ik deze persoon mucho interessant. Ooit wilde hij de actieve politiek in (de VVD). Hij was niet welkom bij de liberalen, waarschijnlijk zijn ze bang voor te nauwe banden met de vastgoedsector. Een politicus is Harry Mens natuurlijk niet en zal hij ook nooit worden. Ik wil precieser weten waarom deze man weerstand oproept. Ook ik zit af en toe met gekromde tenen te kijken naar zijn items, waarin ook zijn dochter een aandeel heeft. Maar ik kijk wel. Voer voor logen (socioloog, antropoloog, psycholoog) denk ik. Waarschijnlijk stuit het schaamteloze commerciele en de vriendjespolitiek velen tegen de borst. Omdat hij dit zo open en openhartig exploiteert vind ik HM wel okay. Ondernemen (eigenwijs en eigenzinnig doorzetten) kan hij wel en dat is iets wat we zo node missen. Als HM meer zou samenwerken met andere type ondernemers dan kan hij nog veel meer kijkers bereiken. Nu opereert hij mijns inziens iets te geisoleerd.

RTL zou twee leuke bijdetijdse programma's kunnen maken: Vrouwen in Zaken en RTL ML met de M van muziek ende L van live. Ik denk dan aan een variatie van 2 meter sessies: muzikanten en talent genoeg in NL.

Er zijn dwalingen vruchtbaarder dan de waarheid (Gossaert)

2006-12-01T13:26:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Ik was net getuige van een tweegesprek tussen de presentator van astrotijd en Christine Pannebakker van o.a. hetmamamasterplan.nl. Christine is echt een vrouw naar mijn hart, ze is vervuld van liefde. Kijk maar eens hoe ze beweegt, praat, lacht en kijkt, dan zie je direct dat ze vol energie, natuurlijk blij en zielsgelukkig is: ze leeft en niet zo'n beetje ook! Ik ben nu uiterst nieuwsgierig naar haar persoon en haar levensverhaal geworden. Hier wil ik meer van weten.

Hiervoor nu pak ik gewoon mijn boek De kamasutra & De zeven spirituele wetten van de liefde van Deepak Chopra erbij: hoofdstuk vier verhaalt over de kunst om seksualiteit en liefde te verbinden. Dat is iets waar ik al een leven lang naar op zoek ben. Voor minder ga ik niet hoor. Waarom zou ik?

DC somt zeven stadia op. Ik noem ze even, omdat ik deze de lezer beslist niet wil onthouden (dat doet de paus wel voor ons):
1. aantrekkingskracht
2. waanzinnige verliefdheid
3. eenwording
4. intimiteit
5. overgave en onthechting
6. passie
7. extase

Ik ga gewoon beginnen bij 1 en dat is de aantrekkingskracht. [Wordt uiteraard vervolgd]

Bijzondere Projecten (BP)

2006-11-30T19:57:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Al japans puzzelend besloot ik een bezoekje te wagen aan mijn webwinkeltje (Wybo's Web Winkel). Een extreem vrolijk vrouwvriendelijk virtueel magazijn met een dito laagdrempelige toegang uitgerust met een rijk en rijp assortiment aan artikelen, iGadgets genaamd: iBots, IDemo(n)s en IAgents. Voor elke vrouw in de 21-ste eeuw is er wel wat voor haar wils en voor haar gading te vinden. Het leuke van die gadgets is dat zij alleen bruikbaar zijn voor vrouwen. Tactieken, strategieen, methoden en technieken die met behulp van nieuwe en oude technologie vrouwen een onbeschaamd concurrentievoordeel bezorgen. Dat is een goede vrouwenzaak zeg. Als mannen ze proberen te gebruiken dan maken ze uiteindelijk en onvermijdelijk terugtrekkende bewegingen en krijgen ze hun boemerangende lid lekker op hun neus of een ander gevoelig lichaamsdeel, om het maar eens plastisch uit te drukken. Suprise (me)!

De rapst doorgeemancipeerde medewerksters hebben zodanig werk gemaakt van hun servicebewustzijn dat ik tijdens het shoppen uitriep: Vrij gezellig hier hoor! Kunnen jullie dit wel (voor mij) maken? "Wij blijven (niet alleen) bij onze vrouwenleest, Wybo", zongen ze mij in meerstemmig koor toe. Omdat deze vrouwen ook voor een groot gedeelte non-verbaal communiceren was ik niet verbaasd dat zij mij een post-it per e-mail verstuurden met drie creatieve reeksen. Laat ik ze gelijk even opnoemen, wat die schatten voor mij hebben genoteerd:

1. in de scheppings-reeks (een miniserie: inscheppen, uitscheppen en herscheppen): encore un fois.
2. n de coco-reeks (een miniserie co-coaching: Schouten en Nelissen, Denkproducties, stichtingbedrijfskunde.nl): welkom in my backyard, de hypersferen
3. in de DJO-reeks (een miniserie: De Jonge Onderzoeker, De Jonge Ontwerper, De Jonge Ontwikkelaar): geld in het laatje

U gaat hier nog veel meer van horen hoor. Geduld is een schone (vrouwen)zaak. Nu is het tijd voor een taalspelletje. Welke woorden ken ik eidigend op -arium? calendarium, instrumentarium en pessarium. Maar ook bestiarium, cometarium en herbarium reken ik goed. Kan ik ze allemaal opzoeken in de van Dale? Hoe doe ik dit en hoe lang kost dit? Al zoekend heb ik drie woorden gevonden beginnend met een a: ajuin, ajour en aristie. Wat een beperkte woordenschat heb ik eigenlijk. Wie heeft de grootste woordenschat van Nederland? Is dit te testen? En hoe valt een woordenschat uit te breiden. En waarom is een grote(re) woordenschat belangrijk. Waarom heb ik nog geen digitale van Dale, met een vrouwelijke zoek(ro)bot? En welke (taal)spelen kan ik ontwerpen en ontwikkelen om vrouwen taalvaardiger te maken.

Hobbyvorming

2006-11-30T16:06:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Een van de meest fascinerende vermogens van kinderen vind ik hun antwoorden op vragen die een maximum aan inlevingsvermogen, inschattingsvermogen en voorstellingsvermogen vereisen. Zoals daar is de vraag aan een kind: “Wat wil je later worden?”. Lang (b)lijken ze er niet over na te denken. “Ik weet het (nog) niet”, wordt zelden gebruikt als geldig antwoord. Kinderen houden niet van opschorten en uitstellen, nu moet het gebeuren. En niet later, want dat is veel te vaag voor zo'n belangrijke vraag. Door de deadline (dichter) naar nu te verschuiven wordt een beslissend antwoord afgedwongen. Handelen (beleggende, bankierende en zich verzekerende) volwassenen eigenlijk heel anders en veel beter?

Ziet u hoe het verschijnsel goeroe (bijvoorbeeld in de gedaante van een populaire en populistische machtspoliticus) ontstaat en kan bestaan? Wij volwassenen besteden de toekomst liever uit aan leiders zoals daar zijn de waarzeggers, de voorspellers en de orakelaars. We volgen deze duidende intermediairs, uitleggers en vereenvoudigers van de complexe werkelijkheid om onze angst op anderen (zondebokgroepen) te kunnen projecteren. Wat kost dit ons toch weinig moeite he om voor Nicolas Sarkozy, Filip Dewinter of Rita Verdonk te stemmen? De kern van de eenvoudige boodschap van deze volksmenners en rattenvangers is altijd hetzelfde, we wijzen naar de ander. De rest laten we voor het gemak weg. De vorm kan in (de) werkelijkheid varieren: de ander is de oorzaak van (mijn) situatie, de ander heeft het gedaan, de ander wil onze taal niet spreken. En wat voelt dit toch heerlijk, wij worden en zijn verschoond van schuld, schaamte en schande. Nu gaan we de ander(en) wegmaken (elimineren, uitzetten of vernietigen) door harde (het zijn altijd keiharde) maatregelen te nemen. Opgeruimd staat immers netjes. Ik hoop dan ook voor Franrijk dat Sarkozy geen president wordt. Rassenrellen gegarandeerd. Als dit de wil van het volk is dan is de programmatuur niet (geheel) in orde.

Wat ik wilde worden later, is (voor) altijd in het vage gebleven. Ik heb hier denk ik nooit een eenduidig antwoord op kunnen geven. Ik weet het antwoord nog steeds niet. Wiskunde en science-fiction spraken me erg aan, het werd iets met kunstmatige intelligentie. Als er maar geen echte mensen in voorkwamen. Nu staan en komen mensen bij mij weer op de eerste plaats.

Om niet een onbevredigend einde aan dit stukje te breien, richt ik mij nu in arre moede maar op een curieuze hobby: een dat is co-coaching. Een man zonder hobby is niks gedaan en voor mij is het leven inmiddels een hobby, een (taal)spel geworden. Ik heb een hobbymatige interesse in media, de (on)geletterde media. En in het bijzonder aandacht voor de hoofdredactionele leidinggevenden van de (internet)krant De Telegraaf en het weekblad Management Team. Daar wil ik iets mee gaan doen, naast Talpa en het NRC, die komen later ook nog wel aan de beurt. Ik wil de twee hoofdredacteuren eerst helpen (zichzelf te helpen), begeleiden en motiveren om daar twee vrouwen aan het co-hoofdredacteurschap te gaan zetten. Wat een verrassend vrouwelijke onderneming he? En zeer winstgevend t.a.v. het verloop van de beurs(koersen).

GroenLinks

2006-11-29T14:48:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Ik ben zeer blij met Femke Halsema. Je kijkt met je ogen en ziet met je hersenen. Als ik kijk dan zie ik dat het goed met haar gaat. Een zelfstandige vrouw die je een met een boodschap op weg kan sturen. Met of zonder navigatiesysteem. En kijk nog eens goed, dan zie je aan haar glimlach dat ze zeer goed in haar vel zit. Het jarenlange oppositievoeren gaat bij haar niet in haar lijf (vast)zitten. Een vrouw van topklasse. Ze heeft nu de unieke kans op regeringsdeelname en ook nog om minister te worden. Ik gun het haar van harte. De intellectuele Evelien Tonkens mag van mij ook minister worden. Zij is deskundig en scherp en haar (politieke) intuitie is zeer goed ontwikkeld. Het nieuwe jongste kamerlid is een verstandige, moedige en wijze zet. Succes gewenst! Nog een tip voor Femke: ga in deze periode eens praten met alle vakbonden. Er zijn nieuwe slimmere strategieen nodig om de vakbonden hun werk beter te laten doen: werk creeren, opkomen voor werknemers en dat is nieuw ook voor werkgevers. En zeg die Agnes Jongerius ook eens jouw waarheid. Tot nu toe vind ik haar optredens gewoon teleurstellend.

En doe ook eens iets aan de drie zonnekoningen Paul Rosenmuller, Tof Thissen en Wim de Boer (mijn tegenstander, met hem wil ik nog fiks afrekenen). Schuif eens drie nieuwe (on)zakelijke vrouwen naar voren om hen eindelijk te vervangen. Paul is moet onafhankelijk/objectief zijn door zijn mediawerk, Tof is een notoire onderpresteerder en zijn speelkwartiertje is nu wel over (hij heeft gewoon gefaald) en de verering voor Wim is te pathtisch voor woorden. Een progressieve partij neemt ook risico's bij haar personeelsbeleid. En o wat is dit toch moeilijk in de praktijk he.

En Jan Peter Balkenende wordt gekraakt dit keer, geen sorry het landsbelang is weer eens in het geding. Ik denk dat het CDA een andere premier naar voren schuift of nieuwe verkiezingen wil (ze komen er niet uit, de onderhandelingen lopen vast). Wat opponenten zichzelf kwalijk (hebben) kunnen nemen dat ze zich veel te weinig hebben verdiept in (de restanten van) de gereformeerde cultuur. Gereformeerden zijn ongelooflijke stijfkoppen. Zij vallen terug op een hogere macht en sluiten de gelederen als het moeilijk(er) wordt. Op deze wijze kun je elke ongemakkelijke waarheid, onaangename kritiek en harde aanval afslaan als je regeert. De offers worden eerst (op)gebracht door anderen, de coalitiegenoten en daarna pas in eigen gelederen. Deze methode heeft weinig met de refo-doctrine van eigen verantwoordelijkheid te maken. Geef mij maar remonstranten. Die raken niet paniek en vermengen politiek en religie op een gezonde(re) manier.

Ik ga vier brieven schrijven en versturen en een boek lezen. Verder ga ik nadenken waarom de haat en afkeer van de Telegraaflezer voor alles wat met GroenLinks te maken heeft zo diep zit en wijdverbreid is. (Hint: te elitair, een oud verwijt, GroenLinks moet het land en de provincie in)
Vooruit nog een citaat als toegift:
655. Het gaat niet om het verklaren van een taalspel aan de hand van onze belevingen, maar om het vaststellen van een taalspel.
[Deel I, Filosofische Onderzoekingen, Ludwig Wittgenstein]

De Universiteit van Leiden

2006-11-28T14:21:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als ik aan Immanuel Kant denk dan denk ik aan Konigsberg en aan zijn werk der Streit der Fakultaten (in het Duits). Ook Leiden is een provinciestadje en haar schaalgrootte biedt naast nadelen ook voordelen ten aanzien van ((interintra)universitaire) concurrentie en ((interintra)samenwerking. We kennen al de batlle of the universities. Mijn academisch ideaal is de vorming van een Leidse Universitaire Gemeenschap. Studenten kijken om naar allochtone (buitenlandse) studenten, massaliteit, anonimiteit en onverschilligheid blijven binnen de perken en (getalenteerde) studenten bekwamen zich in meerdere disciplines en houden zich ook bezig met het verenigingsleven, bijbaan, sport, kunst en cultuur. Ook vinden er ontmoetingen (discussies en betrekkingen) plaats met de Leidse burgerij. Waar ik schrijf student kan ik ook docent of professor schrijven. Dit alles bestaat gelukkig al, maar het kan altijd meer (beter, mooier en idealer). Mijn punt van zorg is dat getalenteerde studenten uit lagere milieus niet meer gaan studeren. Geld, afkomst, achtergrond, uiterlijk, homoseksuele geaardheid of andere kenmerken mogen geen belemmeringen vormen. Dit selectie- en uitsluitingsprobleeem ontstaat en bestaat helaas al op de lagere en middelbare school. Een extreem goede minister van OCW met een lange adem en ambiteuze langetermijnvisie kan dit ongewenste tij keren. Op dit vlak gaat het gewoon niet goed.

Gelukkig is de Universiteit Leiden in staat zeer goede mensen aan te trekken: de nieuwe rector-magnificus (of hoe die titel ook heet, zeg maar de directeur), A. Kinneging, A. Ellian, P. Cliteur en F. Bolkestein, B. Haring, Vincent Icke(!!) en talrijke anderen beschikken over het intellectuele vermogen en de contacten om onze universiteit de toekomstige haven, dat is de 21-ste eeuw, binnen te loodsen. Aan hen wil ik dan ook vragen, het is immers Sinterklaastijd, nog meer aandacht te besteden aan het vrouwvriendelijk(er) maken van het personeels- en aanstellingsbeleid. Ik ken de koninklijke weg der geleidelijkheid, maar versnellingen zijn op vele fronten en terreinen mogelijk. We zijn op de goede dynamische weg, vrouwelijke studenten genoeg. Vroeg of laat gaat het in hun loopbaan wringen, doordat vrouwen kinderen krijgen. Hier valt nog een wereld te winnen en dit levert niet alleen een goede naam op voor onze universiteit maar ook een betere en plezierige werkomgeving voor vrouwen en mannen. Niet alleen reactief blijven klagen op de overheid, maar ook initiatieven ontplooien en voorstellen uitwerken die het mogelijk maken dat vrouwelijke (hoog)leraren hun grote(re) bijdragen aan de Leidse Universitaire Gemeenschap kunnen leveren. Vrouwelijk talent mag niet verloren gaan. We zullen ze hard nodig hebben om de uitdagingen van de toekomst het hoofd te kunnen bieden.

Post-scriptum
Mijn stelling luidt: als Jan Peter Balkenende een sterke vrouwelijke vice-premier naast zich had geduld hadden we in het voorjaar van 2007 het kabinet Balkenende-II mogen begroeten. Als ik een psychiater zou zijn zou ik zijn persoonlijkheidsstoornis wel willen behandelen, een lichte van autisme. Ontstaan door diffuse angststoornissen, die samenhangen met een psychotrauma, deficienties in de opvoeding en het (voor)ouderlijk milieu, onverwerkte (seksuele) ervaringen (complexen, remmingen en blokkades). Mensen als Jan Peter kunnen geen sterke critici naast zich dulden, omdat dit te bedreigend is. De afweermechanismen treden in werking. Dat is een ernstige beperking als je weer premier van alle Nederlanders en heel Nederland wil worden.

Lezen & Schrijven

2006-11-28T00:28:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

De maandagen zijn op veeerlei manieren bezongen door popmusici, vaak best wel ietsiepietsie negativo. I Don't Like Mondays bijvoorbeeld. Op deze maandag werd mij het geluk weer eens in de schoot of voor voeten geworpen. Dat kon ik niet meer precies achterhalen. Ik heb HET vervolginterview met Wybo bijna af! Jippy. Dit is echt een maatwerkklusje voor mij -De Geboren Journalist- gebleken, dat wist ik al door mijn voorkennis. De hoofdredacteur van DBNL (De Beeldschone Nieuwe Leidenaar) heeft voor mijn beurt een(1) keer een vrouwelijke journalist op hem afgestuurd. Van haar is sindsdien niks meer vernomen op de redactie. De vragen liggen al klaar, ook de hamvraag wat er met haar in vredesnaam gebeurd is.

Ik heb drie versies gemaakt: Wybo heeft een vriendin en is dus in een euforische stemming (ze is zo mooi, dat ik bijna stikte van jalouzie&afgunst&nijd), Wybo heeft nog geen vriendin, maar staat net op het punt voor DE allesbeslissende date (zenuwslopend&hartbrekend&zielsnijdend) en Wybo heeft nog geen vriendin en is dus in een mineurstemming, hij is niet te genieten (verwarring&verstarring&verveling). De afwikkeling (afloop) van de drie interviews is zo onmenselijk spannend dat ik onderweg bijna de draden kwijtraakte en ook mijn notitieblokje. Doordat ik het hoofd koel hield kon ik de taak naar behoren afronden. Leve het schrijfwezen.

De LeesClub van het NRC behandelt de laatste roman van Arnon Grunberg. De fine-fleur van de literaire wereld (Ger Groot, Arnold Heumakers, Annelies Verbeke en Elsbeth Etty) geeft act de presence. Merveilleux, mesdames et messieurs! In de tekst van Ger Groot viel mij iets bijzonders op, iets wat ik al een aantal keer eerder gelezen heb van deelnemers aan de Hollandse Debat Club. En dat is de angst om een mening te verkondigen, positie in te nemen of een stelling te verdedigen die waarschijnlijk door niemand anders wordt gedeeld. Is deze angst reeel en is dit verschijnsel symptomatisch voor een in NL wijdverbreid voorkomend fenomeen? Op het moment van schrijven kun je moeilijk alle andere Nederlanders polsen om te vragen of zij er anders over denken of dat zij aanstoot nemen aan de mening, positie of stelling. Durven wij in Nederland wel afwijkend, onderscheidend en eigenzinnig te zijn? Komt het vaak voor dat we uit de groep worden verstoten als we dissideren, van mening verschillen en contrasteren? Ik denk van wel. Toch is het heel belangrijk, zeker voor intellectuelen, schrijvers en kunstenaars om ongeremd onze uitingen te doen (binnen de arena met de redelijke regels). Zo hebben we dit onszelf (aan)geleerd, ook aan onze kinderen. Onze persoonlijke vrijheid en onze onpersoonlijke democratie is hiermee zeer gediend (de versterking, vergroting, verbetering en verdediging van onze veiligheid, vrijheid en democratie). Immers, de eenling kan als enige het gelijk aan haar of zijn kant hebben. Een mening kan in NL vrijuit worden (mede)gedeeld en een eventueel gelijk wordt niet per meerderheidsstemming bepaald beste intellectuelen, schrijvers en kunstenaars.

Nu ga ik me maar weer eens buigen over mijn nieuwste post-it (camera obscura, Beets):
(i)in de reeks (miniserie) veldslagen: de soefisten(UIT)verslaan de sofisten (THUIS)
(ii)in de reeks (miniserie) buitenhuizen visi(te)ren: praathuis, badhuis, gebedshuis
(iii)in de reeks (miniserie) duistere huiskamers: darkrooms (boardroom, bathroom en bedroom)
Oef, dit lijstje afwerken is een hele kluif, ik pak Plato erbij. Deel 10 uit het Verzameld Werk. Timaios en Kritias. Dit zijn mogelijk de laatste werken die Plato schreef. Op de achterzijde van het boek staat dat dit de eerste en nooit meer overtroffen “compositie van de wereld” is. Lezen!

Surprise-eieren

2006-11-27T14:53:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Thuisgekomen, na het drinken van een fijn kopje cappuccino (decaf) met een snufje cacao en de juiste hoeveelheid opgeschuimde melk in Coffee Star- ga ik er eens goed en ontspannen voor zitten: je bent Voorzitter van Nederland of niet. Mijn blik valt op een een post-it, geel van kleur en vierkantig van formaat. Drie mededelingen, dit keer: het zal eens niet waar zijn!
1. Putin (Eu(r)Azia, DGD(dodelijke gevaarlijk dossier))
2.Dostojewskij (vadermoord, Jung, Shakespeare, Leonardo da Vinci)
3. Liefdesverklaring (aan/voor Marianne Thieme, tekst of gedicht of song, Tom Poes++)

Laat ik maar met het gemakkelijkste beginnen en dat is de Partij van de Dieren en dat is ook weer politiek. Een coalitie met de PvdA, CU en GroenLinks is goed mogelijk. Als het CDA verstandig is schuiven zij dit keer -in het belang van Den Haag, de provincie en Nederland- geen stijfkoppige gereformeerde premier naar voren en als het dan toch weer moet dan is Piet Hein Donner DE juiste en aangewezen persoon. PHD kan het, maar wil waarschijnlijk niet. Komt tijd, komt raad. Deelname van de SP, dat wordt helemaal niks, te vroeg gepiekt met dank aan de wanprestaties van Wouter Bos, de oudgedienden en die flutvoorzitter, maar niet heus.

En waar blijven mijn surprise-eieren nu? Denkend aan Elena Simons dan raak ik gelukkig weer zeer snel begeistert! Wat een vrouw is het toch, hoe kan zij toch bestaan, zij moet (wel)haast aangeraakt zijn door een of meer goddelijke (helpende) handen. Een klassevrouw, hors categorie. Ik lanceer, gratis en voor niks, drie dingen, embryonale ideeen: het Innovatieplatform II (kick-start), Universiteit(r)Ministerie en Algemene Bijzondere Zaken (het besturingsmodel voor geheel Nederland en niet te vergeten alle Nederlanders).

Voorzitter van het Tweede Innovatieplatform wordt Frits Philips en we passen thorbeckiaanse terughoudend toe en nemen belangenhierarchische afstand (het concentrische en excentrische model gecombineerd) in acht waar het de politieke bemoeienis en beinvloeding aangaat en betreft. O wat hebben we hier toch een moeite mee als er geld in het spel is. De keuzes en voorstellen (het voorlopige destillaat) worden door het VergaderCentrum (dat is de haagsche kaasstolp, de beta-commissie wil andere en betere vergadermethoden opnemen in de canon) eventueel aangepast overgenomen of weer teruggestuurd (het resulterende en beslissingsondersteunende concentraat, mede mogelijk en wenselijk gemaakt door de (on)conventionele commissie). De vice-voorzitter is Riek Bakker, dat is een vrouw die van (ver)wanten weet. Ien Dales++. Wel gewoon doen hoor!

Een nog mooier idee heb ik afgekeken en overgenomen van Elena Simons (o.g.v. de niet zo originele sequens emulatie, imitatie en simulatie) en dat is het buddyplan, een adoptieproject van on-Nederlands forma(a)t. Ieder ministerie wordt geadopteerd, geviseerd en begeleid door een Nederlandse universiteit. De ministeries worden (zelf)lerende organisaties. De distributie wordt verzorgd door het fictieve ministerie Algemene Bijzondere Zaken. Een belangrijk deelproject van dit laatste topministerie is de WOB (War On Bureaucracy). Ja beste lezers, het is oorlog want bureaucratie kan behoorlijk chillen en killen (kosten en lasten qua dienstverlening, performance en mensen). Drie(duizend)werf dank hiervoor Elena. Bij jou lijkt alles wel makkelijk en ook nog gratis.

Voor de uitwerking van deze ideeen hebben we de allerbeste mensen nodig en dus niet types die nog met hun ego-probleempjes en overige onverwerkte ongemakken uit het verleden worstelen. Het personeelsbeleid is dus van cruciaal belang, zoals wel vaker. Wie wijst wie aan? Ik ga nu rustig voort met Mijn Grote Project en dat is De Andere Overheid (DAO).

what you see is (not) what you get

2006-11-26T17:06:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Terwijl ik rustig verder droom over een overnachting in het geruchtmakende hotel Victoria, het waterfietsduo Chris &Alex en Derek Sauer (alledrie mannen met smaak, pit&ballen: now is the moment) een behouden vaart toewens en mij afvraag hoe men in het algemeen en in het bijzondere geval met “als-het-gaat-om-de-waarom-vraag” om weet te gaan, concludeer ik dat het Parool een actuele en dynamische krant is. Geef mij maar het Parool is niets teveel gezegd. Een krant met een (diep)menselijk round-character. Ik heb een jaar nodig om het Leidsch Dagblad de Parool te laten passeren. Zover zal het echter niet komen, er is nog eerder een stiltecentrum in Pakhuis de Zwijger te verwachten. Daar zorgen de regressieve leidinggevende krantenjongens plus een paar dolende brave meisjes wel voor. Het goede nieuws is wel: ondanks de slechte leiding zijn de printed media (meervoudsvorm) nog lang niet out-of-business.

Ik kan er niet meer omheen en dat wil ik gelukkig ook niet. Het verlanglijstje van Lydia van Vriendin omvat 10 items. Omdat ik mij regelmatig een chinees voel in eigen stad en land, begin ik voor de verrassing eens achteraan.
10. Een geit met hangoren. Ik neem aan dat je het gezochte diertje niet inpandig wil onderbrengen. Dus het zal wel je achtertuin worden. In het kader van de geitenwelzijnszorg lijkt het mij verstandig voldoende vierkante meters tot je beschikking te hebben. Kun je hier wel aan voldoen? En ik kan deze eisen niet rijmen met je eerste wens: 1. een woonboot in Amsterdam. Is een knaagdiertje niet een leuk begin Lydia: een hamster, cavia, marmot of een woelratje. Voordelen: minder verzorging en aandacht nodig. En dat is belangrijk, als werkende vrouw heb je je handen waarschijnlijk al aardig vol. De tijd die je zo uitspaart kun je beter aan je partner besteden. We gaan wel samen naar een Jiskefet-achtige dierenwinkel.
9. Een internetaansluiting. Probeer je me nu te foppen of hoe zit het nou echt? Een hoofdredactrice zonder internetaansluiting. Laat dat eens even heel snel door je wanmanagende directie regelen, zeg. En heb je mijn e-mail al? Het is wybo.mentink@casema.nl.
8. Dan wil je nog een filevrije A-2. Hiervoor heeft Sinterklaas naast het OV het parttime werken, flex- en telewerken bedacht. Je lijkt me een uiterst moderne en mobiele vrouw, dus hup met de geit veranderen en aanpassen maar geblazen. En spring eens lekker op de fiets.
7. Het verharen van je geliefde kat snijdt mij door mijn ziel. Dit zou toch niet mogen gebeuren?Toch is het niet meer dan normaal: ouderdom komt net gebreken die we vrouwmoedig onder ogen behoren te zien. Geen catlitboeken of natuurgenezende middelen gaan aanschaffen hoor. Niks aan (te) doen dus, alleen regelmatig stofzuigen. En je kat veel, zij het gedoseerde liefde geven.
6. Je wilt ook nog een zelfreinigend toilet. In het Huis van de Toekomst worden allerlei (technologische) ontwikkelingen uitgestald. Ga maar eens kijken of het inmiddels al zo ver is.
5. Droomlaarzen met hakken, waar een vrouw makkelijk op kan lopen. Als je met mij meegaat naar yoga dan is de juiste houding binnen enkele weken gevonden en kun je elke vervaarlijk gehakte schoen aan. Womenpower yes please! Ik ga wel mee naar de Prada-winkel om je te behoeden voor een al te conservatieve keuze.
4. Een rij bij de supermarkt die wel opschiet: ik koop regelmatig een tijdschrift bij de supermarkt (Vriendin en/of Yoga) en in de rij aangesloten begin ik al met lezen. Laatst was ik toevallig verdiept in jouw welkomstwoord, waarin je Sinterklaas aanschrijft! Ik verlies hierbij de tijd (en soms ook heel even de realiteit) uit het oog en voor ik het wist was ik al aan de beurt.
3. Een vrolijke haardos die blijft zitten zoals je het gepland had. Hiervoor hebben we in Leiden het Haar Advies Centrum. Mensen met ruime ervaring op het gebied van veeleisende haarvraagstukken. Ook antwoorden op levensvragen worden -op aanvraag- gratis verstrekt en beantwoord. De kernkwestie is de planning en je verwachtingen. Dit gaan we aanpakken. Desnoods slepenwe je met je haren erbij om bij deze levensles voor heel je leven te blijven.
2. Een zoete droom, waaruit ik tien kilo lichter ontwaak. Als je je nu al goed in je vel voelt zitten is deze wens totaal overbodig. Skip it, please. Mocht je toch regelmatig tobben dan gaan we aan hobbyvorming doen. We zoeken een passende activiteit en de juiste activity partners. Dubbel plezier en na ontwaken uit je droom heb je weer je gewenste gewicht en lichamelijke omvang bereikt.
1. Een woonboot in Amsterdam. Dit verlangen bewaren we lekker tot volgend jaar. We houden haar in portefeuille zogezegd. En anders blijft er helemaal niks meer om over om naar te verlangen. En ondertussen: de ogen en oren goed openhouden. Het geluk ligt of loopt op straat.

Vingeroefeningen

2006-11-26T02:30:00.000+01:00

Vandaag is er niet veel bijzonders aan de hand (met mij).
Ik ventileer de mening, terwijl ik het tijdschrift ZijAanZij doorlees, dat er ook gereformeerde lesbische (jonge) vrouwen in Nederland zijn die een (on)gelukkig leven leiden. Ik maak hiertoe een aantekening op mijn lijstje things-to-do. Prioriteit: heel (erg) dringend. Ook gereformeerde (jonge) vrouwen mogen hun seksualiteit vieren op feestelijke wijze(n). Ik kan geen geldige redenen verzinnen, die dit laatstgenoemde kan of mag (ver)hinderen.

Ook ben ik wonderlijke acrobatische toeren aan het uithalen: een prijzencircus voor kunstenaars (innovatieve, creatieve en inventieve gamers, players en spelers), die zich bewegen in de creatieve sectoren en sferen die ons land rijk is. Een nederlandse shortlist: De Kakelbonte Pauweveer (voor kleurrijke uitverkoren, begenadigde en (onder)gewaardeerde (vrijplaatshelden)types), De Beginnende Rookpluim (aanmoedigingsprijs voor opvallende beginners met waarde(n)creatie), De Speelse Spiraal (gevorderde artiesten met bewezen meerwaarde(n)), De Driedubbele Helix (voor sublieme toppers met eeuwigheidswaarde(n) als grootmeesters, leermeesters, maestro's, pioniers, uitblinkers en uitvinders). Opvallend detail: alle prijzen worden uitgereikt aan vrouwen door vrouwen. Discrimineren bij de toekenning van prijzen is geoorloofd en volstrekt niet strijdig met onze Grondwet voorzover ik nu kan overzien.

Ook leg ik de laatste hand aan mijn (on)voorspelbare (re)actiepatronen LAT, TAT, PAT en SAT: levenslooppatronen in de relatie-gerelateerde sfeer, luisterend naar de namen Levenslang, Tijdelijk, Parallel en Serieel/Sequentieel Apart Together. Ik zal nooit meer beweren dat een relatie, haar onderhoud incluis eenvoudig is. Dit ging niet vanzelf. Ook al is het een spel voor mij, het was wel (hard) werken zeg! Dit is strijdig en confligeert met mijn bij de geboorte ingebakken levensfilosofie. Gelukkig heb ik dit euvel manmoedig overwonnen. Een zelfoverwinning. Ik heb mijzelf verslagen en versteld doen staan met minimale middelen en binnen aanvaardbare tijd.

Het leuke van mijn ontwerp is dat je kunt kiezen, er valt iets te kiezen zogezegd. Opvallende details: er zijn hulpprogramma's die onder andere helpen bij het maken van een keuze, waarbij de vrouwvriendelijkheid ge(waar)borgd is. Ik vergeet bijna te vertellen dat bij alle scenario's de vrouw er sterker “uitkomt”. Bij LAT is/wordt de liefde gemaximaliseerd en is er sprake van eudaimonia. Bij TAT laait de passie (on)verwacht weer op en krijgen we de (tantrische) smaak pas goed te pakken. Bij PAT wordt er druk geexperimenteerd en krijgt het begrip vrije relatie een vervulling. Bij SAT wordt de volgende relatie steeds beter en verbeterd. Behalve met LAT kan met alle patronen geschakeld en geswitched worden. Ook voor deze sequenties stel ik een hulpprogramma op maat ter beschikking, omdat ik servicegericht ben. Tenslotte heb ik een hulpprogramma om vrouwen zo snel mogelijk een nieuwe relatie te bezorgen, alleen voor vrouwen die niet te lang alleen willen zijn. Deze programma's zijn allen gratis verkrijgbaar.

Na voltooiing van dit pakket patronen slaak ik waarschijnlijk een diepe zucht. Sinterklaas (wie kent hem niet) spelen is een hele toer. Maar ik moet nu veldwerk gaan verrichten: de hoofdredactrice van Vriendin Lydia (niet (te) verwarren met Lydia Rood) heeft een verlanglijstje die er niet om liegt. Een vrouw kun je immers niet (al te) lang laten wachten.

Noetiek

2006-11-25T20:59:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vanochtend onder de (lauwwarme) douche kwam mijn laatste ontmoeting met mijn uberdokter (een goede goeroe) weer eens om de hoek kijken. “U bent zowel vrouwengek als vrouwenziek”, zo sprak de goede man zijn voorlopige diagnose uit. Omdat ik een redelijk mens ben vertrok ik geen spier en liet ik dezelfde man vervolgen zonder zijn hersens in te slaan. “De prognose laat een ongeneeslijk vooruitzicht zien”. Ik dacht nog even aan de slogan van onze onvolprezen belastingdienst en zei: “Met deze kwaal, die van mij is, daar wil ik wel mee leren leven. Vrouwen geven een minimum aan structuur, omdat ik inmiddels weet naar waar, wat en naar wie en hoe ik moet kijken hebben we ook besproken. En ze zijn lekker (super)gecompliceerd, doordat ze alles leuker en makkelijker willen maken”. Hoe verzinnen ze het/dat? Zijn (model)theorie dat ik te snel verliefd bleek onhoudbaar. Onze relatie bekoelde, omdat ik geen bevredigende antwoorden kon geven op zijn vragen: waar is de Ware, wie is de Ware en waarom een Ware. Ik begon zowel vermijdingsgedrag als uitstelgedrag te vertonen. In goed harmonieus overleg en begeleid door een gemoedsgesteldheid die het best kan worden omschreven als ultieme en uiterste dankbaarheid nam ik hartelijk afscheid van deze wijze en ervaren heel- en tevens heilmeester. Niet tot ziens.

Weer heelhuids thuisgekomen aan mijn bureau vond ik een rondslingerend post-it van 3-M: (i) Femke H. greets&meets Famke J., Jane zonder Tarzan(s) en nog iemand, maar dat kon ik niet lezen, het is in ieder geval een vrouw omdat er een vinkje bijstond, dat is mijn symbolische aanduiding voor vrouw, vagina en vink en dat is weer een heel (ander) verhaal kan ik je vertellen. Is het Diewertje Blok (she is back again, de vakvrouw), Mirella van Markus (Goedemorgen Nederland, ik ben gezwicht en hoe) of Siska Mulder (WOH!) (ii)Wegen naar Mururoa, Nuclear Persian Times&Themes, een compositie waar ik met vlijt aan doorwerk. Uit en op te voeren door JJ Kale en Erik Plankton. Beter dan Modern Talking. (iii) Scryption: seks op kantoor, nog te viseren (observeren, contacteren, rapporteren) Leuk!!

Inmiddels ben ik aan het werk met mijn encyclopdisch VoelGoedProgramma De Noetiek. Het woord de noetiek is vrouwelijk van geslacht en afgeleid van het griekse woord noetikos. Opmerkelijke details: er is geen meervoud voorhanden of lever- dan wel verkrijgbaar in de Nederlandse taal en het griekse woord betekent 'tot denken in staat'. We hebben het hier over de denk- en kennisleer en dit woord had ik nou net nodig voor mijn volgende (puzzelkunst)stukje: het (politieke (in)correcte) spel GO! Wordt vervolgd dus. Intussen ga ik nadenken over Pierre Bokma (geen idee waarom ik acteer), Herman Ouwersloot (erkenning?) en natuurlijk Peter van Straaten (niet zeuren maar (ver)scheuren: (wel)lust op papier)

Omgangskunde

2006-11-25T15:20:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Al squashend realiseerde ik mij plotsklaps dat ik mijn oude genummerde post-it met een drietal opdrachten (door)verwijzingen en aanwijzingen gerangschikt op afnemende moeilijksheidsgraad/gradient had verwaarloosd:
oude-jongens-netwerk uitbreiden tot oude-en-nieuwe-meisjes-netwerk (inductie, Elena S.)
meta-verkiezingsprogramma GroenLinks (her)schrijven (productie, opdragen aan Femke H.)
meta-(contra)reformeren (fragmentatie, het vertrek van JPB voorbereiden, Maxime V.)
Verder had ik er in mijn slechte handschrift Sigmund F. (Oostenrijks), Martin H. (Duits)en Henri L. (NL/Leiden) bijgeschreven.

Wat bedoelde/beoogde ik ook alweer met deze referenties op deze boodschappenlijst? Eerst pakte ik een boek van Gustave Flaubert, Bouvard en Pecuchet om weer in de juiste staat van genade te geraken (de sequentie concentratie, kalmte en inzicht). Beproefde receptuur! Mijn deelprogramma Nemesis: de gemeente Leiden heeft mij middels slordige, frauderende en kwaadaardige instanties en instituties meermaals bijna de dood ingejaagd. Ik heb de (zelf)lerende hulpprogramma's erbij gezocht en verzameld en nu ben ik in staat om wraak te nemen. Ik zie Henri L. eerdaags nog wel eens knikkend op zijn knieen aanbellen op de Willem Klooslaan. Nu is het (al) te laat. Ik heb hem enige jaren gewaarschuwd en als je dan wegkijkt of niet oplet, tja dan is het game over en uit(gespeeld). Als Henri L. verstandig is en burgemeester wil blijven is dan zou ik (n)iets aan deze situatie meer doen. Iemand moet het beulswerk uitvoeren en wybo wil wel en dat ook nog zonder te solliciteren. Is dat niet mooi(er)? En in een land die niet door gereformeerden wordt bestuurd gaan de luiken en vensters weer open. Dat is pure winst en zorgt voor een aangename (af)tocht die afkomstig is uit vier windrichtingen.

Na deze ontboezeming is het nu tijd voor voortzetting van mijn voorbereidende werk. De geplande ontmoeting met Elena Simons. Marjolein F. bracht mij in contact (niet fysiek of zo) met Emily Post, een etiquette-expert, een omgangsdeskundige. Het moeilijkste element bij de toekomstige ontmoeting vormt het gevaar dat ik verliefd wordt op Elena Simons. Hoe ga ik hiermee om, is dat de core question? Het zweet breekt me nu al en ik ben niet eens aan het sporten! Hierdoor kan mijn supergeheime missie falen en dat mag niet gebeuren. In een vrouwenblad lees ik dat vrouwen soms tot vaak onzeker zijn over allerlei (on)aardse zaken. Als ik heel voorzichtig hierover nou ga praten dan verdwijnt het probleem misschienwel in het niets. Verder geldt dat ik beter niet vooruit kan lopen op de ontmoeting, want ik weet toch niet hoe dat gaat (ver)lopen. Dat noemen we immers neurotisch gedrag en daar zit ik zeker niet op te wachten. Historisch wordt de ontmoeting wel.

Om mijn kansen te maximaliseren ga ik mij nu eerst goed tot zeer goed bekwamen in de lagere en hogere omgangskunde: kennismaken, begroeten en converseren, kleding, versierselen, makeup en geurtjes, gedrag aan tafel, uitnodigen,gedrag bij feestelijke gelegenheden, geschenken kiezen, geven en ontvangen, omgaan met mensen in of uit andere landen, culturen en religies, hoffelijkheid en behulpzaamheid, communicatie per telefoon en brief, internet (inclusief e-mail, netiquette). Vandaag ga ik verder uitzoeken wie Saskia van der Heide (die is/vind ik heel erg leuk, want ze noemt de stijl van Nietzsche een beetje provocatief), wie Egur Sevink is (volgens mij een chemisch natuurwetenschapper die schrijft) en wie Thomas Blondeau is (volgens mij een schrijver). En een site bezoeken die wiskundemeisjesheet, dat is toch bijzonder of toch niet.

Chinezen glimlachen zoveel omdat ze weten dat dingen tegenstrijdig zijn, zowel goed als slecht zijn (tegelijkertijd of afwisselend). Niets is (ook) iets en iets is (ook) niets, daar hebben ze geen probleem mee met zo'n (taoistische) visie, omdat er meerdere dimensies (culturen, religies en ambities) zijn of ontstaan. En dat is een waarheid (als een koe). En gereformeerden lachen zo weinig omdat zij voornamelijk eendimensionaal denken. Dit is mijn waarheid en die andere ken ik niet of wil ik niet kennen. Ze zitten (teveel) in hun eigen zuil, tunnel of kanaal opgesloten. En daarom wordt Jan Peter Balkenende geen staatsman van (wereld) formaat. Ik moet zeggen dat Ding an sich, dat wordt steeds aanschouwelijker en dat Kant de metafysica heeft doodverklaard vind ik (een) zonde. Want die kun je niet dood verklaren. Kant zat er dus weer eens (net) naast.

Het vrouwenblad

2006-11-24T12:30:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vanmorgen fietste ik bijna tegen het aankondigingsbord van Don Pasquale (zie het internet) aan, omdat ik verdiept was in een drietal mysterieuze kwesties waarin ook J.L. Heldring betrokken is. Dat is een intellectuele man, van wie ik veeeeel meer wil weten, je ziet hem nooit in de (op)levende media. JLH vind ik nou echt iemand voor een Nederlandse versie van das philosophisches oder das literarisches Quartett. En er mag lachen geworden, alhoewel dit niet van tevoren verplicht opgelegd wordt in het aansprekende format, waarbij minder over de schrijver of filosoof zelf wordt gesprokenen en meer over inhoud van haar of zijn werk. Totaal vernieuwend dus! Ook was ik bezig met het overdenken van de zegeningen van de Home Academy Publishers (home-academy.nl). Als indertijd de levendige colleges computerlinguistiek van mijn supertaalheld Hugo Brandt Corstius (ik weet niet hoe ik de man verder moet omschrijven) waren opgenomen had ik een klein vermogen willen betalen voor zo'n ceedeetje (met het stotteren incluis dat hoort en moet erbij en erin). Tenslotte ging mijn innerlijke verwerking van de voorstelling Susies haarlok (susieshaarlok.nl) in het LAKtheater nog gewoon door. Dat was bijzonder goed spel van het vijftal (het zijn kunstenaars, zelfs zonder hoofd spelen/musiceren ze gewoon door): met een prachtig gezongen Bach Koffie Cantate, met supertiptopgeanimeerde z/w-projecties m.b.v. vier overheadprojectoren waarbij een vrijheidsbeeld langskwam met een omhooggericht wapen in de hand (althans dat dacht ik te zien) en een scene waarin een mannelijk acteur in een vrouwelijk lichaam kruipt. Dat zie ik ook niet elke dag voor mijn ogen (gebeuren). Dat vrouwelijk lichaam was verbeeld door een pop die gedeeld was in twee delen: een hoofd en de rest. Zo creatief gemaakt dat ik nog meer plezier in het en mijn leven kreeg. Die animaties, dat is iets waarmee jongeren ook groepsgewijs aan de slag mee kunnen gaan, dat vinden ze dikvetcool. Hier kunnen we iets mee en dat is mooier dan geweld en verveling.

Ik kwam weer veilig en heelhuids thuis en negeerde een post-it op mijn bureau met drie aantekeningen : SGV (Sterke Gereformeerde Vrouwen, geduld aub), EVP (Eerste Vrouwelijke Premier, Ayaan++) en HDS (Hyperformatting Delivery Service, een bovensoort (ubersort) van bijv. TNT, I Love XX(X) (ItMeHerHim)). Ik legde mijn boek met een enorme leeszuigkracht opzij van Plato: Charmides, Laches, Lysis (deel 15 uit het Verzameld Werk van Uitgeverij Bert Bakker, die zit niet in het parlement, dat is een andere Bert), zocht het woord spindocter in het woordenboek op (niet gevonden) en besloot vervolgens unaniem in mijn eentje dat Marianne Thieme zowel een slimme vrouw als een politiek dier is. Wat is ze ontspannen, gewild, lief, mooi, aantrekkelijk, charmant en goed he.

Okee, genoeg geroddeld. Nu kom ik op mijn eigenlijke onderwerp en dat is het fenomeen vrouwenblad. Mijn voorlopige conclusie luidt, na een vluchtige kennismaking: de nederlandse vrouw neemt geen (vijgen)blad meer voor de mond: ik zit met rooie oortjes te lezen. Zsana, Yoga, Esta en Linda die laat ik nu eerst even voor wat ze zijn en ik ga direct door met mijn keuze van drie voor vandaag: Vriendin (ik heb deze aangeschaft voor de vrouwvriendelijke prijs van 1 euro), Viva en Yes. Ik besteed voor de verandering alleen aandacht aan de hoofdredacteuren en ze zijn allemaal vrouw(elijk). Voor deze insteek leg ik geen verantwoording af.

Lydia is hoofdredacteur van Vriendin: die schrijft iedere week een aanstekelijk en fantasievol voorwoordje. Een type met veel binnenpretjes, die ze volgaarne en ruimhartig wil delen met haar lezersschare. Ik besluit direct haar eens een keer een bericht te sturen met hyperformats om het blad nog vrouwelijker en vrouwvriendelijker te maken.

Hoofdredacteur van Yes is Marijke Kolk. Superpraktisch type, ik ga haar eens een keer een vragenlijst stellen, omdat ik de onhandigste man ben in het flirtwezen ook wel de flirtbranche of de versierbusiness genaamd. Deze branche heeft nog geen koepel of branchevereniging, zie ik tot mijn sch(r)ik. En dat in een overgeorganiseerd en overgereguleerd land als NL.

Ja dan daar we hebben we haar opeens bij de lange haren, het is van Karin van Gilst. Dit vind ik nou een van de opmerkelijkste voorbeeldige carreer moves, die ik ooit gezien heb in onze polder. Dat moet een vrouw zijn, die tegelijkertijd o zo bijzonder en o zo gewoon is (ongeveer net zoals ik). Van Intermediair naar Viva. Ik zou graag eens willen horen welke commentaren ze allemaal gekregen heeft hierover van vrouwen en mannen, positief en negatief, aardig en onaardig usw. Hoe ga ik dit aanpakken: nou gewoon door te handelen (te doen, te voelen en te denken).

Eudaimonia

2006-11-23T13:13:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Wybo heeft vandaag besloten om een spelletje te gaan spelen met OXXIO, het heet Het licht gaat uit (in de boardroom). En de winst is: bij mij gaat het licht weer duurzaam aan. Mede mogelijk gemaakt door NUON. Als bij wijze van toegift wordt ook nog de (kantiaanse) vraag beantwoord: Was ist Aufklarung? Dat is wel zo mooi met die donkere en korte(re) dagen in het verschiet. Dit laatste gegeven doet mij verlangen naar menselijke warmte en samenzijn met een of meer leden van en binnen onze samenleving. Als er verlangen in het spel is dan word ik langzaam weer wakker en dan moet ik denken aan een heleboel, onder andere aan de rubriek Familie & Relaties van AD.nl (in hoofdrubriek Extra), de rubriek 2 banen op 1 kussen (zozo, dat is drukkend warm, dat wil ik ook (bereiken)) en ook nog aan het artikel van een goede journaliste, ze is een vrouw (denk ik) en ze heet Ellen de Bruin: Minder Vrienden, Veel vriendschappen vervullen nog maar een(1) functie, luidt de leeslust opwekkende titel (de tekstbron is NRC (dat is een oude krant), 18/19-11-06, katern Wetenschap & Onderwijs). Hier wil ik wel meer van (af)weten, want dit is belangrijk voor meer begrip van eudaimonia. En ik wil meer vrienden en kennis om meer vrienden te "maken" en te "houden". Over dit onderwerp wist mijn oma ook heel veel. Zij zei tegen mij: met welke mensen wil jij je omringen? Ik zei toen (ik houd het graag kort): vrienden. De dialoog ging nog veel verder. Hier kom ik nog op terug.

De leesbare en leerzame rubriek Familie & Relaties kan model staan voor een kernwaarde van het AD. Als je goed leest dan kom je er achter dat het taalgebruik afgestemd is op een breed, gemiddeld publiek. De interesse en nieuwsgierigheid wordt opgewekt met een licht journalistieke aanpak (redelijke diepgang, betrokkenheid, fungagement, human interest en infotainment). De toon is niet al te moraliserend, hoogdravend of revolutionair. Er wordt gespeeld met perspectieven door ongedwongen te laten zien dat het anders kan, mag en soms moet .Aansprekende voorbeelden zorgen voor nog meer herkenbaarheid. Een goede moderne online-rubriek, die ook haar uitstraling kan hebben op de rest van de krant. Ook bij een krant vormen de delen samen meer dan alleen het geheel. En dat is misschien wel de ziel van de krant.

Een slimme rubriek van de krant AD is 2 banen op 1 kussen. Pam en Marco voelen de tijdgeest bijzonder goed aan. Dit willen de mensen lezen, beste hardwerkende, zwoegende en ploeterende lezer. Zo makkelijk is het allemaal niet met die hoogopgeschroefde eisenpakkettten in de 21-ste eeuw. En als een stel vertelt dat ze ondanks deze ongelukkige omstandigheden er toch in slagen gelukkig te zijn en te leven, dat geeft de lezer weer nieuwe moed. Want dat is niet minder dan een wonder. Goed geschreven hoor: een blijvertje hoop ik waar men wekelijks naar uitkijkt. Waar blijft de AD?

Dan nog het artikel van de onvolprezen Ellen de Bruin. Zij schetst hierin sociologische perspectieven ten aanzien van netwerken (menselijke bindingen, betrekkingen en organisaties) in het bijzonder de lotgevallen van vrienden en vriendschappen. Dit klassieke en ook zeer moderne kost, hyperactueel dus. Verwijzingen naar Aristoteles (dat is/was een leraar, 25 pagina's in de Ethica), Joseph Epstein (Friendship, An Expose) en Frank Furedi (Therapy Culture en misschien wel SexUnsexed).

Afsluitend neem ik mij voor het woord leuk minder te gaan gebruiken. Ik maakte mij schuldig aan dit vergrijp, omdat Prof.dr. mr. C.J.M. (Kees) Schuyt zich hierover druk maakte. Deze man deugt, dus op deze wijze verantwoord ik deze gedragswijziging. Hopelijk betreft het ook een verbetering. Ik verwacht van wel. En De Telegraaf heeft al een rubriek Dit/dat vind ik leuk! Voor de allerlaatste keer: eudaimonia vind ik nog leuk(er). Maar laten we geen ruzie maken over een woord. Een dialoog daar gaan we van houden. En hiervoor is kennis nodig.

De wet van Kader

2006-11-22T12:41:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Kleine dromen houden geen stand, zegt Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani in het Leids Universitair Weekblad, Mare. De gastschrijver (munter van het woord invalimam) vertelt dat hij gedurende een aantal jaren (tot zijn drieendertigste levensjaar toe) niet meer durfde te schrijven. Gelukkig begon deze begaafde verhalenvertellende schrijver in Nederland weer iets aan het papier toe te vertrouwen. Hij begon te schrijven in een onleesbaar Perzisch handschrift!
Dat vind ik bijzonder intrigerend. Mensen die groter durven denken, een extreem lange aandachtsspanne en groot concentratievermogen weten te combineren en met welhaast onmenselijke toewijding hun tijd leven, die hen nog rest. Ik ben erg blij met deze nog immer beter wordende taalkunstenaar. Van mij mag hij voor altijd blijven, al wordt dat waarschijnlijk heel moeilijk in zo'n klein(burgerlijk) land als Nederland: Het grensoverschrijdende vrijheidsstreven.

Ik heb ook altijd grote(re) dromen. En ik kies hiervoor luilakkend en luiletterend vaak de gemakkelijkste routes vanuit mijn stoel zonder leuning en dat is vandaag de VPRO-Gids (Een Goede Gids) nummer 46 alweer. Dr. Phil is een televisietherapeut, neemt menselijke relaties onder handen en ik ben blij dat ik niet onder behandeling ben bij deze texaan. Heeft u zijn postuur wel eens gezien, dan weet u waar ik over praat. Je kan veel zeggen van amerikanen. Bijvoorbeeld dat ze krachtige taal kunnen uitslaan. Een korte opsomming van de titels van zijn talkshows: Cheaters, Our biggest battle, Stop ruining your child, Love, lies & the law, Extreme highs and lows.

Ik leefde tot voor kort met de veronderstelling dat relatie-gerelateerde problemen het beste besproken kunnen worden in een veilige, vertrouwde en vertrouwelijke omgeving. Dr. Phil voltrekt zijn helende sessies in een studio met een tribune vol huiverende en verbijsterde kijkers in een TV-studio en als het programma eenmaal wordt uitgezonden ook nog met een TV-kijkend miljoenenpubliek erbij. Of zijn aanpak ook de problemen uit de wereld helpt kan ik niet beoordelen.

En dan hebben we nog Oprah Winfrey, zij is nog bigger than life. Zij betrekt tegenwoordig andere deskundigen in haar programma's. Oprah en Gayle, Jennifer Aston, Barack Obama. Ik ga eens rustig nadenken of we in Nederland counterparts kunnen vinden van deze TV-Sterren, nu Sonja Barend en Paul Witteman langzamerhand afscheid aan het nemen zijn. Wat ik ook wel grappig vindt is dat eenmaal bekende en succesvolle TV-mensen niet meer zonder dit medium lijken te kunnen (door)leven. Soms zit je wel 30, 40 of 50 jaar aan hen vast. Ik ga eens rustig het voorwerk doen en de voorwaarden bekijken hoe, waar en door wie en waarmee het medialandschap opgeschud en hergeschikt kan worden. Schminken bijvoorbeeld, schaf dat gewoon eens af. Laat maar eens zien die veroudering. En die Rolodex die komt dan vanzelfsprekend ook weer in beeld met heeeel veel onbekende nederlanders en niet-nederlanders erin geschreven.

Woorden

2006-11-21T13:07:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als het gaat om de formatieonderhandelingen daar kom ik later nog terug, want Wybo houdt ook van onderhandelen, in al mijn scenario's verliest neofoob Rita V., zij trekt aan het kortste eind en Wybo aan het langste eind. Dat vind ik normaal/gewoon/alledaags (eerlijk en rechtvaardig). De nazorg wordt moeiteloos verzorgd door mijn Stichting DLS (De Laatste Strohalm) speciaal opgericht voor onbuigzame, gepantserde en verstarde types. Zij excelleren in royal of global outplacement en zij hebben al veel ervaring opgedaan met gereformeerden en mannenbroeders. Morgen ga ikstemmen op de laagstegenoteerde vrouw op de lijst van GroenLinks: voor mij een toonbeeld van consistent gedrag.

Vandaag heb ik het razend druk, want ik heb maar liefst drie nederlandse woorden opgezocht in mijn woordenboek (het is de Van Dale, de dertiende herziene uitgave): hors-d'oeuvre, mithridatiseren en toekomstmuziek.
Over toekomstmuziek kan ik heel kort zijn: het woord staat er namelijk niet in, dat is na mijn eerste overdenking vreemd, bij nader inzien begrijp ik dat dit verschijnsel niet kan bestaan. Er is een soort beeldtaal (notenschrift) ontwikkeld om de opgeschreven muziek later (in de toekomst) uit of op te voeren. J.J. Rousseau wilde een muziektaal ontwikkelen, die gebaseeerd was op getallen. Hij faalde jammerlijk, omdat hij de klasssieke en bestaande techniek(en) niet voldoende begreep en beheerste. Een lastige en schier onmogelijke klus van/voor mijn (voorbeeld)held.

Een goede, lekkere of smakelijke maaltijd wordt in meerdere gangen met meerdere ingredienten opgediend: de hors-d'oeuvre komt uit Franrkijk en betekent bijwerk of bijgerecht.
[Maar ik wil niet zover gaan dat ik wil beweren of bewijzen dat een goede maaltijd niet uit een(1) gang of ingredient kan bestaan, de monoculturele filosofie van Rita V.. Maar leuker is het zeker niet deze laatste optie, dat is net zoiets als boksen met jezelf, eten in je eentje of schaken zonder computer of tegenstander. Wie wil nou zichzelf verslaan?]
Het geslacht van hors-d'oeuvre is mannelijk of onzijdig, het is een d of het. Dat vind ik vreemd omdat vrouwen ook toegiften kunnen bereiden, bijwerk kunnen doen of een heerlijk voorgerecht kunnen (voor)bereiden. Ik spreek namelijk uit of namens mijn eigen ervaring, geloof mij maar ook vrouwen kunnen mijn eetlust opwekken.. Kan ik echter bewijzen dat een hors-d 'oeuvre ook vrouwelijk is? Ik ben namelijk een man, dat wordt al moeilijker. Oei, oei, oei, hoe lul ik mij hier uit? Mag ik nog even opmerken dat de nederlandse (politieke) cultuur te vergelijken is met een hors-d'oeuvre, een slecht gelukte hors-d'oeuvre. Het is het allemaal helemaal (net) niet. De ingredienten zijn zo vermengd dat je niet meer weet wat je eigenlijk eet, het is een klitterige en plakkerige bende en de aanblik van de schotel is al snel een zooitje als er (onbeschaafd en ongeduldig) wordt toegetast. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik wil de onsmakelijke sfeer niet verder bederven. Een (voor)bereidende vrouwelijke touch lijkt mij geboden (niet Rita V.) in het algemeen belang van de evolutie in culinair, p;oltiek en cultureel NL.

Mithridatiseren: dit is een sterk verhaal van koning Mithridates VI van Pontus (132-63 v.Chr.). De goede man had zich aan alle vergiften gewend door zichzelf steeds grotere doses toe te dienen. Dat was nog eens een echte kerel. Om in de nederlandse politiek te kunnen overleven lijkt mij dit procede zo gek nog niet. MAAR: Kunnen we ook een prettiger en gifvrij(er) procede vinden? Ik houd namelijk liever van variatie(s) zonder (ver)gif.

Nagekomen bericht (van het sinterklaasjournaal.nl):
Het komt het weer goed met het boek van Sinterklaas: de regenboog bleek gelukkig goedaardig te zijn, de werking (het onleesbaar worden van de letters) dat was slechts een tijdelijk ongemak. Langzaam kwamen de letters weer te voorschijn. Of het er nu hetzelfde in staat als daarvoor, ja daar komen we nooit meer achter. Laten we gewoon vertrouwen op een goede afloop door een happy (automatic) update. En een leuke toegift is dat je door zo'n voorval een leuk technisch hulpmiddel ging/gaat ontwikkelen, innovatieve technologie krijg je er gewoon bij gedwongen door de omstandigheden. Ook dat is nou evolutie. Sommige hulpmiddelen zijn zo gek nog niet, die dienen de mens. En wapens zijn ook hulpmiddelen, maar daarover later meer woorden.

Leven en laten leven

2006-11-20T21:06:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als ik contact zou kunnen krijgen met de hoofdredacteur van de Volkskrant, dat is een landelijk dagblad, en als ik mij kan losrukken van Bertrand Russell (PM), Aristoteles (ethica, retorica en metafysica) en Quintilianus (de opleiding tot redenaar) dan zou ik hem graag willen onderhouden over de dienstdoende columnisten, in het bijzonder Martin Bril. Mijn advies zou luiden: doordat zijn prestatiewolk begint op te trekken zou ik om te beginnen een verbod willen instellen met betrekking tot het gebruik van de woorden t(s)ja, ach en enfin. Een kwaliteitskrant in 21-ste eeuw gaat met haar tijd mee, geef hem nog een allerlaatste kans, bekijk zijn dalende leercurve en creativiteitsdaling nog eens goed en neem eens een keer een beslissing als leidinggevende. En dan heb ik het nog niet eens over Wim de Jong. U wilt toch blijven(d) meespelen in krantenland of niet? Hier kan ik echt moeilijk mee leven als krantenlezer. Het en-toengehalte is gewoon te hoog om het NRC en de Trouw serieus en concurrerend tegenspel te bieden.

In Leiden kenden we Mary Servaas, de Zangeres zonder Naam, maar zeker niet zonder naamsbekendheid. Zij heeft het levensliedgenre nieuw leven ingeblazen. Tjonge, tjonge, dat ging echt door merg en been. Daarom wil ik graag een ode brengen aan deze vrouw van wereldnaam en wereldfaam door een meta-album te presenteren. Dus met gepaste trots en moederlandsliefde volgt nu de ongenummerde hitlijst, een succesvolle opsomming, die u bijblijft:
De naam van het album heet Leven (dat klinkt logisch)
En de nummers zijn:
Leven, EEN Leven, HET Leven (onpersoonlijke nummers, maar herkenbaar voor iedereen)
MIJN Leven, JOUW Leven, ONS Leven (persoonlijke nummers, met een traan en een lach)
INLeven, UITLeven (empatisch kennismaken en weer afscheidnemen)
ALLEEN Leven (Ode aan de Eenzaamheid, Het Liedje van het eeuwigdurende Verlangen)
SAMEN Leven (Ode aan het Huwelijk, Erg feestelijk en niet altijd even makkelijk)
GESCHEIDEN Leven (U raadt het al, HET ging fout)
OVER Leven (De strijd van het Leven)
WEER SAMEN Leven (Een nieuwe vlam is opgelaaid)
Leven(d) na de Dood (Een onvergetelijke toegift, het einde van een nieuw begin of het begin van een nieuw einde, het is weer mooi (geweest))

Lindo & Lingo

2006-11-20T18:48:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Wikipedia is een virtuele (digitale) encyclopedie. Zelfs chinezen zijn bang voor haar content, dus dat moet wel iets belangwekkends zijn, zo'n verschijnsel op het web. Als onbezoldigd fenomenoloog (zeg maar een jonge onderzoeker waar naast toekomstmuziek ook wiskundige lering in zit) beschouw ik wikipedia als een welkome aanvulling om het ontstaan, delen en verspreiden van kennis te bestuderen. The (Democratic) Growth of Knowledge zie je onder je eigen ogen nu zelf ontstaan met een best wel indrukwekkende snelheid. Het lijkt wel een niet af te remmen virus. Een ochlocratisch expert systeem is het en daar hebben chinezen dus geen massale belangstelling voor, dat begrijp ik wel weer. Zie daar de boel maar eens bij elkaar te houden. Privileged Access (temporariliy denied).

Soms denk ik van dingen, dat kan toch niet (zo zijn). Boeken, manuscripten of documenten zijn soms onleesbaar (geworden). In het sinterklaasjournaal is het boek der boeken onleesbaar geworden door blootstelling aan een regenboog. De letters zijn verdwenen. Hoe verzin je het. Technologie brengt/biedt uitkomst: ik heb ooit gehoord dat er, ik meen dat het papyrologen waren en ik geloof met gebruikmaking van infraroodtechnologie, een methode is ontwikkeld om teksten die vervaagd en/of overschreven waren weer zichtbaar gemaakt konden worden door een slim en handig speciaal leeslampje! Jaja, met de juiste hulpmiddelen kom je iets aan de weet.

Nu heb je op Hyves, het vriendennetwerk en ik ben altijd op zoek naar nieuwe vrienden, er een een vriend bij, het is de foetus Boontje Koning. Ik dacht eerst dat mij een been werd uitgetrokken. Dat kan toch niet. Bij nader inzien denk ik waarom niet, in het virtuele domein kom ik regelmatig dingen tegen die niet kunnen of niet zouden mogen kunnen. Dobberen is zijn passie, ik weet niet of de foetus ronddobberen bedoelt, hoe zou je dat aan de weet kunnen komen? Kieskeurig is de foetus gelukkig niet qua eten, (ja dat is mooi zeg, dat zou er nog bij moeten komen ook, een brutale foetus) wat er maar door de navelstreng wordt aangeboden. Pizza en boerenkool, hmmm. Aan de smaakvorming kan duidelijk nog iets verbeterd worden. Want jong geleerd is oud gedaan. En je kan er niet vroeg genoeg bij zijn. Het gaat immers om de toekomst (van de foetus).

Wist u ook dat bij de bestudering van leerprocessen Wikipedia goede diensten kan verlenen? Tik eens lingo in en dan kun je zomaar uitkomen bij de softwaretools als lindo en lingo

Christen-dichter

2006-11-20T14:26:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Met instemming begroet ik de basisfilosofie van Yael Nezri (NET18) en met haar zou ik wel eens een vervolgcursus (wereld)vredesfilosofie willen volgen aan de hand van de basisformule Niet geschoten <==> Mi(s)s, de zeven wegen van Deepak C. (de wegenfluisteraar). Wat een (rol)model (is zij)! Mijn ogen rollen bijna uit hun behuizing.Als ik hier een achtste weg voor ontwerp (aanleg), dan kan ik haar denk ik zeker wel bereiken. Ik ken de juiste spirit en ben immers tot boven mijn kruin aan toe gewapend door mijn moeilijk te volgen voorbereidende handelingen en werkzaamheden. Ik bied voor deze ongemakken niet mijn excuses aan, waarom zou ik?

Wie of wat schetst mijn verbazing toen ik in het Nederlands Dagblad (dat is een christelijke krant) van 17/11-06 de naam Geerten Gossaert tegenkwam. Ik was deze naam vaak tegengekomen in het Groot Woordenboek der Nederlandse taal, de van Dale. Bij het opzoeken van de betekenis van woorden trof ik regelmatig in italic zinsnedes aan, die ik als voortreffelijk zou willen betitelen. Als ik mij het goed herinner kan ik mij niet herinneren dat de naam van deze christen(-)dichter ooit gevallen is bij het vak Nederlands. Kunt u zich mijn woede voostellen, die zich van mij meester maakte? Deze woede bestaat uit een samenstelling van kalme berusting en radicaal verzet. Ik ga echter niet zo ver dat ik nu in actie ga komen en de opstellers van de curricula van de middelbare scholen voor een tribunaal ga slepen. Weet u wel wat dit mij kan gaan kosten? Ik kan mij daar onvoldoende inschatting van maken en andere onzakelijke zaken (de goede werken) wachten ook nog op mijn belangeloze inzet.

Het artikel is lezenswaardig en het feit dat de arme man getroffen werd door een heus dichtersblok deed mij lichtjes van mijn stoel opveren. Nu was ik geboeid geraakt! Was het hem echt ernst geworden met zijn poetische missie? Want juist dan kun je blokkeren, choken of stokken (de adem inhouden). De geniale literator Gerrit Komrij becommentarieert het gedicht “De moeder” als volgt:
“... in Gosaaert poezie zit een groot element van pastiche en parodie, het is een travestie van de traditie”.

Ik ga eens in de bibliotheek (OB, UB of KB) kijken of ik iets kan vinden van of over Gerretson, dat is zijn echte achternam. Ik denk dat het in zijn tijd heel moeilijk was om je te onttrekken aan de hermetisch gedachte christelijke wereld. De gedachte dat hij via zijn dichtwerk deze wereld (onvermijdelijkerwijs) ontsteeg deed hem hoogstwaarschijnlijk naar de keel grijpen. Maar dat kan een foutieve veronderstelling zijn, een vooroordeel waar ik alleen mee kan afrekenen als ik meer van hem kom te weten door zijn verzameld werk te gaan lezen.

Ideeenleer

2006-11-19T14:50:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag houd ik mij bezig met L-3, dat is de opvolger van K-3. Ik ben geinteresseerd in de creatie van meidenbands, een legpuzzel van de afzonderlijke talenten, kwaliteiten en persoonlijkheden en van teamwerking door zodanig aan de onderlinge banden en betrekkingen te knutselen dat we kunnen spreken van een geheel, met plezier, potentie, prestatie, power, passie, pretentie. Dit is een leuk spel, want er wordt ongelooflijk veel gelachen, er worden streken uitgehaald en vrouwen leren spelen. Dat laatste is heel belangrijk, omdat vrouwen op deze wijze hun gelijkwaardigheid, gelijkheid en ongelijkaardigheid ontdekken, verkennen en veroveren. Emancipatorische actoren dus die we goed kunnen gebruiken om Nederland leuker te maken. Opmerkelijk detail: mannelijke coaches helpen/werken/spelen dit keer mee.
De vorming van L-3 is nog niet afgerond: ik heb Loesje uit Nederland gevraagd en zij heeft direct ja gezegd, zij is altijd heel positief, een schat is het. Liesje uit Luiletterland wil ook meespelen, maar heeft nog wel reserves, door ervaring (schade en schande) wijs geworden, zegt ze zelf. Met Liefje uit Leiden ging het mis. Ze had al meerdere rollen gespeeld in Hollywood en Bollywood. Nu schermt ze met een concurrentiebeding van Eurowood. Met Liefje vergeleken is Paris Hilton een braaf en saai meisje. Ook wisselt Liefje zo snel van vriendjes (meestal rappers) dat het voorgekomen is dat ze een afspraakje maakte met een ex. Ze was vergeten dat ze het had uitgemaakt. Je had die ontwapenende en verrukkullijke glimlach van haar eens moeten zien, toen ik haar confronteerde met de vraag of zij zich door deze situatie ongemakkelijk had gevoeld. Kijk, die wil ik in L-3, omdat zij voor de vonk zorgt en de boel in vuur en vlam weet te zetten. Als ik mijn best doe lukt het wel denk ik nu. Ze kijkt niet op een paar miljoen euro meer of minder, dus praten over geld zal wel geen belemmering zijn. Zij heeft ook vele hobbies: Ze is altijd druk met het (af)tellen van madeliefjeblaadjes (ik houd van mezelf, ik hod niet van mezelf) en ze wandelt graag met haar hondje Cantor, een complex en meerdimensionaal geval.

Na deze aanzet, is het nu tijd voor een nieuw idee. Zou er zoiets kunnen bestaan als een leerstoel ideeenleer: het werken aan theoretische (taal)spelen en praktische methodologieen en technieken door de creatieve strijd der faculteiten (academic creative warzone). Zo'n leerstoel zou de elicitatie van fruitful ideas kunnen bevordern door de gelijktijdige verlichting van metafysische sferen en verdichting van fysische sferen. Verbindingen tussen denken en doen leggen door wetenschappelijke (alfa, beta en gamma) disciplines te kruisen/bestuiven met cultuur/kunst. Ook de instrumentmakersschool is van de partij, omdat er druk geexperimenteerd mag worden in vrijplaatsen. Een soort theoretische (fundamentele) en praktische (toegepaste) ideeenkraamkamer staat mij voor ogen bij deze leerstoel. Op naar het CWI, dat is het Centrum voor Wiskunde en Informatica, omdat ze over brute redeneer- en rekenkracht beschikken.

Laat ik gelijk de daad bij het woord voegen en al drie gelukkige ideeen opschrijven.
1. Het goedkope idee van Nederland. Met mijn prototypes kan Elena Simons nog meer aan (de) slag komen. Zoals u weet is Nederland momenteel een gelaagde maatschappij, een soort kaste(n)stelsel. Het regelen van ontmoetingen tussen representanten uit verschillende kasten zonder dat de overheid er tussen komt met belastingeuro´s. Denkt u bij kasten aan inkomensgroepen, beroepsgroepen en generaties. Een cocktailparty met happy hours door te te mixen, te mengen en te blenden.
2. Het gekke idee van Nederland wil concurreren met het beste idee van Nederland. Een idee waar je ogenschijnlijk geen kant (meer) mee op kan. Denkt u hierbij aan de onvermoede vermogens van een blinde of een dove. Bocelli kan skien en motor rijden en Bijlo kan schrijven en acteren. Begeleiding en hulpmiddelen gezocht en gevraagd. Even gekker than the real thing, is het motto. En (menselijke) gebreken zijn zo gek nog niet.
3. Het mode idee van Nederland. Een doorn in mijn oog is het ontbreken van moderne kledinglijnen voor mannen, die yoga, meditatie en aanverwante disciplines beoefenen. Dit is oneerlijk en dat vind ik niet leuk. Die foute wielrenbroeken vind ik niet passend.

Bijles (update/upgrade)

2006-11-18T16:59:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag heb ik eerst nog drie dingetjes aan mijn hoofd, alvorens ik ga schrijven over bijles. Hier weet ik nog veel te weinig van. Laat ik direct de koe maar bij haar fraaie horens vatten.
Hiervoor moet ik mijn hulpdatastructuur nakijken (benaderen, opzoeken en wijzigen), de twee-zijdig oneindige reeks der oneindige reeksen, dat is een geheugensteuntje voor mij omdat ik dingen vergeet, een nare tendentie van mij dat geef ik onmiddellijk toe. De drie dingetjes, updates/upgrades, heb ik met heel weinig inspanning, dat geef ik ook weer toe, uitgevoerd. De computer dient immers de werkende mens. Ik noem de drie klusjes even omwille van de duidelijkheid.

1. WWW-reeks (een afkorting voor een persoonlijke regeling of uitkering Wybo Wil (Weer)Werk en dit betekent ook Wybo Wil Wereldvrede, een reeks van Grand Dedicated (Designated) Designs met een hardnekkig duurzaam karakter, algorithmes en aanwijzingen, met de bijzonderheid dat ze tegenstellingen weten te verenigen. Een psychosynthetische benadering heb ik vandaag toegevoegd. Hoe meer verschillende polen, poses en posities hoe beter: is dat niet (te) moeilijk? Of spreek ik chinees door naar yin/yang te verwijzen? Omdat hier verwijzingen zijn/bestaan naar het Ding-an-sich kunt u op deze reeks niet afdingen, het gaat immers om de wereldvrede en dat is nu eenmaal een kostbaar goed.

2. EMO-reeks (Geen boeketreeks-achtige toestanden maar een keiharde en keigoede Extreme Make Over): toevoegen extreem vrouwvriendelijk maken van de seksbranch. De opdrachtgever - een vrouw, ja weer een vrouw, ik noem haar voor het gemak en mijn gemoedsrust maar even Mi(s)s Merciless, een onvoorspelbaar typje en ze is niet voor de poes- is onveranderlijk ongeduldig heb ik er in slordig onnet handschrift bijgeschreven en zij is uiterst benieuwd, ook dit is geen nieuws, naar mijn mooiere omscholingsprogramma Heuristikus. Ik zal haar nu krijgen ook. Met overgave. En liefde.

3. SMS-reeks (Signalen Met Sensualiteit, waarbij de laatste S ook naar believe vervangen mag worden door Sensitiviteit, Seksualiteit, Snelheid, ik neem een nieuwe verwijzing op naar Maaike Kroesbergen. Houdt van een passage van een schrijver, Bordewijk genaamd, lees ik tot mijn verbazing. Vervolgens verval ik in verwondering, waarbij ik een onmachtige poging doe rustig in mijn stoel te blijven zitten. Creatieve vrouw in het (taal)spel. En dat meen ik ernstig serieus als ik nu ook nog ongemo(e)dereerd in de oceanische diepte van (een of twee van) haar ogen duik.

Nou dat viel weer mee Wybo. Dat was dus weer niet nodig om hier zo tegenop te zien. En vergeet dat boek van Douwe Draaisma niet te lezen, die staat nog ongelezen in je kast te staan, een luie lezer dat ben je.

Wat is mijn conclusie naaar aanleiding van deze werkzaamheden? Netwerkprogrammering is leuk, voor je het weet heb je contact zonder (voor)waarschuwingssignaal, de structuren worden bij mij snel rommelig, om niet te zeggen dat het verrassend uit de hand loopt en het concept onleesbaarheid wordt in een nieuw licht geplaatst. Het is de hoogste tijd om de datastructuur te gaan verbeteren. Dat zijn zorgen voor vandaag en morgen. EN gelukkig ben ik geen leraar geworden. Dan zou de revolutie weliswaar niet direct uitbreken, maar de anarchie zou zich een wijle later bijzonder verheugen. Wilt u weer eens aan onze leraren denken: wat een roeping?! (ik heb beroep later laten vervangen door roeping)

Wist u dat studenten die studeren aan de Rijskuniversiteit in Leiden leerlingen bijles geven? Een BBB (Behoorlijk Bekoorlijk Berichtje) in het Leidsch Dagblad bericht. Ontdek het zelf maar in Leiden. Wat ik verder zelf wil uitzoeken is het antwoord op drie waaroms: waarom vrouwen vaak verkleinwoordjes gebruiken (daar moet een bepaalde rationale achterzitten) en waarom ik ooit spontaan in de lach schoot toen een medewerkster van de sportschool mij vroeg waar ik aan wilde gaan werken: billen, buik of borsten (daar had ik nog niet aan gedacht). En waarom ik niet zonder koppeltekens toekan (onontkombare heideggeriaanse contracties).

Leren lezen en schrijven

2006-11-17T13:55:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als sympathiserend lid van het Genootschap ter Bevordering van Vrije, Vrijgevochten Vrouwen (La Loren lapt het weer, beste mensen en wat dacht u van de schrijfkrachtige netwerkers van het mooie gezelschap Writers on Heels?) en als niet-betalend lid van het Genootschap van Vrouwen die zich willen aansluiten bij het eerstgenoemde genootschap ben ik onderhand druk bezig met mijn campagne Nederland Leert (geen uitroepteken, omdat het nog niet zo opschiet). Deeloperaties zoals Zeus, Hercules, Achilles en Nemesis beogen een sl8n8 tot stand te brengen in de polder. De War On Bureaucracy is hierbij vergeleken een gewone vredesoperatie.

Onze state-of-the-art dokers (je ziet ze net zo vaak rondlopen als bijvoorbeeld de dodo of de keepvogel als je niet in hun wereldje zit) brengen borelingen ter wereld, die ze lerende organisaties noemen! Zijn dit knappe geweldenaars of niet, de vrouwen onder hen schijnen beslist het beste te zijn. Hun motto: de duurzame kost gaat voor de baat op korte termijn uit, het lijkt er op dat de hedendaagse sofisten verslagen zijn.

“Alle kunst verwijst naar andere kunst, behalve in het Nederlandse theater”. Dit is een treffende uitspraak van artistiek leider, Marian Boyer en die deed mij gisteren op weg naar de boekhandel een houding aannemen op de fiets, die het beste als zowel peinzend als overdenkend verwoord kan worden. Ze verwijst naar een verschijnsel, die we ook zien in het organisatiewezen: de ene reorganisatie volgt de andere reorganisatie in hoog tempo op, gelijk golven die op het strand (uit)rollen. Iedere organisatie wil het liefst alleen oogsten (en dan natuurlijk de mooiste vruchten selecteren/plukken) of verlegt de aandacht naar een beloftevollere (jongere) lichting en dat hele gedoe ervoor (de weg naar het toppodium), dat kost allemaal geld, tijd, moeite en nog veel meer inspanningen. En dan weet je nog niet of je investeringen winst gaan opleveren. Het kortetermijn markt/managersdenken begint dus ook zijn dure en harde tol te eisen in de culturele wereld. Over dit onderwerp valt nog heel veel meer te zeggen. Zeker is dat een jonge theatermaker gewoon tijd nodig heeft (vele jaren) om tot volle bloei en wasdom te komen. En dan heb je ook wat voor haar/zijn hele leven: gegarandeerde (wereld)kwaliteit. Dat willen we allemaal, maar zonder aan de voorwaarden te voldoen, beste hypocriete politicians-by-speech.

Afsluitend wil ik nog even vertellen welke boeken ik heb aangeschaft. Dat zijn niet die drie titels, die ik gisteren heb genoemd. De Franse Revolutie (lijkt me een aardig boek, ik ben voor creatieve, constructieve en conceptuele evolutie), De sublimatie (deze heb ik niet gekozen omdat ik vermijdings- en uitstelgedrag vertoon en juist concreter moet worden bij mijn doelgerichte toenaderingspogingen en dat is een leuke vrouw versieren, een is genoeg, dat moet toch te doen zijn in een mensenleven) en Nudes Index I (sublieme naaktervaringen) heb ik laten liggen op de tafel van selexyz. Dit kwam mede door mijn zelfbeheersing en mijn restrictieve budget.

Ik heb uiteindelijk aangeschaft Ga eens naar bed met een cabaretier, een alleraardigst boekje over 25 jaar Leids Cabaret Festival en Socrates is een mens, Tragiek van een levenseinde door Antonius Wilhelmus Willibrordus Rieter. Het boek is opgedragen aan Ella (overleden) en Marina. De promotor is Cornelis Verhoeven. Etc, etc. Nou ja, ik ga dit laatste boek ook lezen (Nietzsche: lezen is moeten luisteren naar andere ikken) en vraag mij ondertussen af: hoe zou het Socrates vergaan als hij plotseling in Leiden zou opduiken.

Genoeg geluld voor nu: voor vanavond wil ik ook nog de voorstelling Vielfalt in het LAKtheater bekijken en een krachtige mail sturen naar nrc.next voor de opvolger van klik@nrc.nl en dat is slik@nrc.nl: ongemakkelijke ontmoetingen, gebeurtenissen, voorvallen, situaties en contexten.

Kinderkanaal

2006-11-17T01:49:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Een wonderlijke eigenschap van mij is dat het ik het nog steeds leuk vind om af te stemmen op kinderkanaal Zapp. De creatieve produktie door volwassenen voor kinderen is van een zeer hoog niveau, vind ik alle jammerverhalen ten spijt. Ik barst dan ook regelmatig in lachen uit en dat doe ik niet omdat ik denk dat dat gezond is. Laten we onze bescheidenheid eens (weg)varen.

Interessant vind ik de (arche)typetjes: dieren of kinderen, geanimeerd, gefilmd, getekend, gestript, die tot de verbeelding spreken en voor ontroering zorgen, inspiratiebronnen aanboren en de (menselijke) fantasie prikkelen en in gang zetten. Wat een geluk, plezier en vrijheidsgevoel levert het kijken naar zo'n kinderkanaalprogramma op. Volgens mij kan zoiets alleen bedacht en gemaakt worden door mensen die echt van kinderen houden en over inlevingsvermogen beschikken. Soms worden zelfs zware, pijnlijke en moeilijke boodschappen verzonden. Kinderen worden dus serieus genomen worden.

Zo hebben we Dr. Hond (geen gewone hond, het is een echte dokter), Alfred J. Kwak (in Groot Waterland) en de keepvogel (dat is een doodgewone superheld, die alles zelf doet, die lijkt me erg leuk). Een divameisje als Eefje Wentelteefje (haar eigenzinnigheid is minstens zo groot als haar vlechtjes lang zijn) kende ik al en nu komt het ventje Titeuf (behoorlijk bijdehand, op zoek naar de antwoorden op de belangrijkste vragen in het Echte Leven) er ook nog bij.

Het programma “Iedereen communiceert, maar begrijpen we elkaar ook?” had ik graag willen zien. Weer gemist. Ach, dit spoort mij weer aan om eerdaags een bezoek te brengen aan het Museum voor Communicatie in de Hofstad.

Naar de boekhandel

2006-11-16T18:43:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Als vrouwvriendelijke transitiewerker ben ik druk doende met mijn agenda van vandaag:

1. Het aanprijzen en samenvatten van een mogelijke kaskraker in maximaal drie woorden, de uitgever (gemodelleerd naar het type Stine Jensen) is een hollandse krent en betaalt slechts per woord vermenigvuldigd met het aantal verkochte exemplaren uit. De kleine lettertjes in haar wurgcontract vermelden nog dat als het resultaat oneven is dat ik dan dikvetcoole pech heb (0 euro) en als het resultaat even is dat zij dit nog even wil delen door een nieuw getal die zij per brief opstuurt. (De postzegel komt voor mijn rekening.) Dit is een makkie.

2. Het beschrijven van een totaalrockoperaconcept voor embryo's in de overgang, waardoor ze gaan draaien en verliggen. Zo'n stuitligging is geen pleziertje voor de moeder en dan heb ik het ook nog niet over bekkeninstabiliteit, beste lezers. Dit is voor mij een alledaagse standaardklus, waarvoor ik mijn beide handen niet omdraai en waarvoor ik dus techno-dj's en vj's en nog meer dj's ga inschakelen (de d staat voor disco en dance, de v voor zowel video als virtual). Ik heb de cast nog niet rond.

3. Het lezen van de ramsjkrant van selexyz, met illustere titels als Plant je voort!, Leven met een man, hoe moet dat dan?, en Cartografie van de liefde. Je zou er bijna gezonde trek van gaan krijgen, want zoals we weten is liefde een vorm van kennis (maken), waar je nooit genoeg van lijkt te kunnen krijgen. Ook Wybo heeft liefde nodig, is mijn tussenconclusie. Niet te bezitterig worden.

Ik onderbreek deze plezierige werkzaamheden, omdat een emotie, die het beste omschreven kan worden als een lichte staat van geagiteerdheid mijn gebalanceerde en eenvoudige gevoelshuishouding binnendrong.

Vrouwen zijn het liefst alleen met hun kopje thee, lees ik in het AD. Mariette Leenhouts van de firma Pickwick stelt dat vrouwen het drinken van een kopje thee als een intieme aangelegenheid beschouwen. Dat wist ik nog niet. Als ik me nu vermom als een japanner moet het toch mogelijk zijn om om haar (de theedrinkende vrouw) heen een aantrekkelijke ceremonie te ontwerpen, zodat ik ook mee kan doen, als ik het maar handig aanpak (daar zit bij mij nou net de kneep).

Als ongeremd aanhanger van (de oprichting van) meidenbands zoals Kus las ik toevallig het laatste nieuws van de Sugababes, welk een heerlijke chipinettes zijn het toch. Amelle verwachtte dat Heidi en Keisha krengen zouden zijn. Zoiets verwacht je toch niet, Amelle? Het AD bericht verder dat de musicbabes onbeheerst benaderd worden door machomannen met teksten, die in goed ABN als afkeurenswaardig, afpoeierenswaardig en afstraffinsgwaardig afgedaan kunnen worden. Gelijk afrekenen met die testosteronkereltjes.

Breibabe Puk Vossen kondigt Stitch 'n Bitch aan in de ontwerpfabriek van Nelle in de rubriek uit met... Puck Vossen. Nu moet ik mijn agenda direct omgooien, had ze dat nou niet iets eerder kunnen vertellen in verband met mijn scheduling? Er komen ook trendgevoelige breinerds en wijze breigoeroes. Vrouwelijke gerechtigheid bestaat dus toch. Ik probeer thuis met slingers&lianen te breien bestaande uit oudehands beha's en bretels om uiting te geven aan mijn vreugde. Dat is een hobby van mij, het hergebruiken door innovatief te recyclen.

Genoeg gepraat, ik ga nu naar de boekhandel. Dat is een lokatie waar ik wel gevonden zou willen worden: dood of levend. U ziet, ik verlies als het om boeken gaat snel mijn redelijkheid. En als ik levend gevonden wordt, deze optie geniet mijn voorkeur, dan natuurlijk door een vrouw (een gelukkige kruising tussen Loesje en Liesje, een signalement volgt nog) aan wie ik vraag of we een intiem kopje thee zullen gaan drinken. En als ze dan zegt, gaat HET je ook om meer of iets anders, dan zeg ik ja zeker, we hebben de juiste smaak nu toch al te pakken en we zien wel verder nu we voorbereidend bezig zijn met onze eigen en hoogspersoonlijke feestelijke&sfeervolle theeceremonie.

Henrik Ibsen indelen?

2006-11-15T17:06:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Op welke manieren zou je het oeuvre van een kunstenaar kunnen indelen, groeperen, classificeren. Dat lijkt me wel een leuke puzzelberoep, kluswerk dat nooit verveelt en waar nooit een einde aan valt te breien: een culturele taxonoom in holland. Denk ook aan de bijdrage van Maarten in Het Bureau.

Als voorbeeld neem ik Henrik Ibsen, de geniale schepper van 26 toneelstukken en een dichtbundel. Het is immers Ibsenjaar. Gevonden op noorwegen.nl/ibsen/plays, de volgende indeling:
1. Nationaal-romantische en historische drama's
2. Ideeendrama's (o.a. Peer Gynt dat is mooi werk!)
3. Realistische, contemporaine drama's
4. Psychologische en symbolische drama's
Gelukkig zijn kunstenaars en hun werken, producties en voorstellingen uiterst moeilijk in te delen, te (be)grijpen of te plaatsen. Daarom oefenen ze ook zo'n aantrekkingskracht op mij uit. Wybo zou Wybo niet zijn als hij niet weer eens een moeilijk af te bakenen probleem bij de gevoelige horens vat.

Als je alleen monodisciplinair werkt, bijvoorbeeld als dramaturg toneelstukken schrijft, dan is het karwei waarschijnlijk nog wel te klaren binnen afzienbare tijd om een paar suboptimale indelingen te vinden. Helemaal mooi(er) wordt het als die geniale of gekke godenkinderen aan branchevervaging gaan doen en verschillende disciplines, stijlen of periodes gaan blenden, mengen of mixen. En dan heb ik het nog niet eens over de klassieke discussie of kunstenaars met succes onderscheiden kunnen worden van bekwame technici, bedreven vakmensen of creatieve ambachtslieden.

Wat zouden zoal de vruchten of voortbrengselen van een cultureel taxonoom kunnen zijn? Nou ja, bijvoorbeeld een actuele beschrijving van de ontwikkeling van kunst en cultuur (w.o. internationalisering), hulpmiddelen voor programmering en selectie door culturele actoren en ondernemers, beinvloeding van en samenwerking tussen verschillende disciplines (kwaliteitsverbetering en inzicht in leerprocessen), het vaststellen van een culturele voor- en achterhoede, de verhouding en rolverdeling tussen kunst en staat/overheid/politiek, een moeizame en zeer zware relatieproblematiek en tenslotte inzicht in de (remmende of stuwende) rol van geld en de opbrengsten van (de) culturele producties.

Laat ik eens ander voorbeeld geven van een mogelijke indeling: de plaatsbepaling. Er bestaat zoiets als lokatiethater, het heerlijke superfestival festival Oerol is daar ieder jaar weer heel sterk in, ik hoop dat HET niet te groot dus al te populair gaat worden. In een schouwburg, buiten op straat, aan het strand, in een schuur of op een schip, wat kun je vele plekken verzinnen. Zo'n voorstelling op lokatie voegt als het goed is altijd iets belangrijks toe, het decor is natuurlijk of bijzonder geworden. De spelers voegen zich niet alleen naar de lokatie, maar gebruiken deze zodanig dat de culturele ervaring nog echter wordt, een benadering van het gewone leven. Zo was er een opvoering van Peer Gynt op het Noorse cruiseschip Ms Midnatsol op 29-01/06 jl in nl, die had ik maar wat graag willen zien! Voorstelling gemist.

Zo zijn onze manieren

2006-11-15T15:00:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vlijtig, als ever bezig (core businessclass-as-usual) met mijn psychosynthetische hulpprogramma's in mijn bizarre huishouding, die gekenschetst kan worden als ongemeen(d) gewelddadig, agressief en onvoorspelbaar:
Vierendeel de Oneerlijke Verschillen (elimineren/integreren)
Harmonieer de Duistere Sferen (reduceren/integreren)
Attacqueer te Strijdlustige Demonen (asymmetrsiche oorlogsvoering om de gewapende vrede te bewaren/bewaken), dreig ik op de vlucht te slaan voor een wezen dat ik herken als de representatie van Holle Bolle Big.

Amai, dat symbool verwijst een diertje dat mij beweegt om naar de SportCity te fietsen. HBB is niet van het overlegmodel en ik weet wel zo veel van symbolic programming dat je er niet echt lichamelijk slanker van wordt. Voor het verbranden van vet is afwisseling nodig, beste lezers. Natuurlijk willen we allemaal frituren zonder vet te verbruiken, maar symbolic professor/communicator Jos van den Broek kan jullie uitleggen dat dit niet (vanzelf) gaat, net als hengelen zonder aas een rijke(re) vangst oplevert. Het is goedkoop, dat is het dan wel.

Nu kom ik gelijk weer terug op mijn stokpaardje, de Hollandse ziekte: we willen wel winnen, maar zonder de dreiging of ongemak van verlies, verandering en verplaatsing. Hiertoe dekken we ons in door ons in te graven, schrap te zetten en de status quo van het lage en uniforme maaiveld te behouden. We willen niet vooruit en achteruit, meer marktwerking en minder marktwerking en meer vrijheid en ook nog meer veiligheid. Grondoorzaak van deze patstelling is de machteloze mannelijke elite, de mannelijke babyboomgeneratie, waarmee ik versneld mee wil afrekenen door ze te bewegen te gaan meewerken, ik ga ze in beweging zetten omdat ze iets te vadsig en te lui zijn geworden.

En een beetje strateeg kan je vertellen dat we met dergelijk polderleiderschap niet grensoverschrijdend meespelen, onszelf buitenspel zetten, terwijl het echte (globale) spel rustig doorgaat. Wachten op redding -hoe paradoxaal- van buitenaf en dat wordt weer erg moeilijk met onze eigen neofoob, kolonel Rita. Als generaal Jan Beter Balkenende dus verstandig is, en dat is ie, schakelt ie deze valsspeler nu eens een keertje voorgoed uit, anders wil ik het wel voor hem doen. Ik kan ook wachten totdat hij zelf ten val komt door zijn afwachtende houding, maar zo zit ik niet in elkaar. Wat dit belangwekkende spel betreft ben ik ongeduldig.

Deze inleiding had ik even nodig om op de adviezen van Beatrijs Ritsema in te gaan. Een relatietechnicus, ook voor al uw etiquettes, iets waar Erasmus zich in het verleden ook al mee bezig gehouden heeft. Soms denk ik: Beatrijs dat kun je niet maken, daar mag je toch niet van houden of die keuze is toch niet te verantwoorden. Als ik even doordenk, in tweede instantie, dan ga ik ben ik het vaak met haar eens. Het gevaar bestaat wel dat ze een beetje te ouderwets wordt en niet onvoldoende met haar tijd meegaat. Wel midden in het (bruisende) leven blijven staan Beatrijs. Wat wil nu het actuele geval? Kevin smeekt mevrouw Spears om niet te gaan scheiden. Ja, dat is nou toch jammer. Niet toegeven Britney en ik weet zeker dat Beatrijs het 100% met mij eens is. Game over en out mister rapper Federline.

Het lichaam is in de mode

2006-11-14T23:28:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Wat hoort in het navolgende rijtje niet thuis: (lichaam, geest, ziel, geld)? Geld denk ik gelijk als zwet(s)ende kiezer, maar zoiets zwe(r)vends (mythisch, mystieks en mysterieus) wil ik later nog eens uitgebreid(er) behandelen met Tom Poes++ (de turboversie van Marten Toonder), Jeroen van Merwijk (NEE, Nieuw Elitair Elan) en een gekleurde vrouwelijke topbankier van een wereldbank van transcendentale klasse.

Wat een duits geld ligt er opgetast in Zwitserland trouwens. Daar kun je nog eens een paar nieuwe organen als hart, lever of nieren voor (aan)kopen. Het duits geld is niet HET Ding-an-sich, het kantiaanse woord is wel een heideggeriaanse contractie, maar het zou hier slechts een mogelijke manifestatie (instantiatie) van kunnen zijn. Als mijn zoektocht een soort schatzoekerij is, dan vind ik mijn geheime missie toch wel de moeite waard. Spoorzoekertje spelen met (te)weinig zakgeld in de knip: dat houdt me jong en aantrekkelijk, omdat ik er nog echt moeite voor moeite doen. Opsporen maakt mijn onzakelijke leven nog (vinding)rijker dan ik nu al ben. Met een vrouwelijke ontmoeting ben ik al blij en tevreden. En ik heb weer iets om (op) te schrijven. Tel uit je winst.

Misschien is het een goed idee om Jos van den Broek de wereldwijde flits-, zwerf- en durfkapitaalstromen (met speciale aandacht voor de knel-, knoop- en kruispunten) in kaart te laten brengen, met de hulp van de handige TU delft, aangevuld met het (be)schrijven van een global dynamic besturingsprogramma. Dat vindt het bankwezen en Bill Gates geen leuk experiment schat ik zo in, omdat ze graag alleen winnend monopoly/monopolie spelen.

Ik heb een boek in handen van Rolf Bosboom. Het heet Zuilen van Stof en behandelt het oeuvre van Frans Kellendonk. Hier ga ik eens goed voor zitten (lezen), een goede schrijver van o.a. Bouwval en Mystiek Lichaam. Hij hield niet van interviews en publiciteit, dat vind ik innemend en interessant. Ik sla nu een paar stappen over en ik herinner mij dat er in Oegstgeest plannen voor een museum van het menselijk lichaam. Kijk dat is een goed idee, waar ik met belangstelling naar uitkijk. Het is niet ver weg voor mij vanuit Leiden gezien en op mijn mountain-bike kan ik dan een bezoek brengen als de entreeprijs niet te hoog is en andere belemmeringen (Dutch Mountains) niet onoverkomelijk blijken te zijn. Iedere keer blijkt weer dat ons lichaam (opgezet of niet) interessante discussiestof oplevert: we raken niet uitgepraat over (on)stoffelijkheid. Lijfpraat is leuk, Anybody bewijst dat keer op keer in een vrouwenblad.

Over stof(fen) gesproken en trends gesproken, mode is ook zoiets wat de gemoederen in beweging kan brengen. Wat is toch dat geheim van kleding voor vrouwen? Misschien moet ik eens te rade gaan bij Pauline Terreehorst. Een veelzijdige vrouw, die nu directeur is van het Centraal Museum. Zij is/was een expert op het gebied van mode (en meer) en schreef jarenlang in de Volkskrant (hoe het komt weet ik niet, maar de volkspaper zit weer in de lift). Met haar ideeen kan ik formats voor jonge(re) ontwerpers aanbieden door ze uit mijn mouw schudden.

Leestip voor na Sinterklaas

2006-11-14T16:02:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Een heel aardig boek van Charles Dickens is de Pickwick Papers. Een vrolijk gezelschap, de Pickwick Club baant zich een weg door het leven, een grappig, vermakelijk en komisch leven als ik zo vrij mag zijn. Ik speelde nog even met de gedachte u een volledige opsomming of vereniging voor te schrijven van alle leuke clubs, collectieven en contact(groepen), die ons toch kleine Nederland rijk is, maar ik kwam al snel tot inkeer, want dit vreet tijd en onderhoud, alhoewel het volvoeren van deze intentionele handeling geen ondoenlijke operatie (expeditie of exercitie of experimentatie) is op (de langere) termijn.
Ik kies voor een heuristische regel, door een paar metaclubs te introduceren. U weet wel van het een komt het ander en voor je het weet heb ik op deze manier een indeling gevonden, die de opsomming in kortere tijd toch mogelijk maakt.
De startclub: deze club houdt zich bezig (onledig) met beginnen en stoppen. Beginnen in het begin, luidt hun credo. Vragen als: hoe stop ik met beginnen en kun je stoppen voor het begin zijn voor deleden van de startclub dagelijkse kost. Ze overwegen de opstart- en doorstartclub op te richten of te stichten. Van mij mag het. Godendochters zijn het, ze zien er zo mooi uit dat een man snel verblind kan raken. Restrictieve toegang: alleen vrouwen worden geaccepteerd als lid.
De naamclub: deze club houdt zich bezig (onledig) met de naamgeving met al haar facetten en apsecten: club mix, club nix en club fix is een greep uit hun grote verzameling van voorstellen. Aan beperking doen ze niet en ze overwegen nu al enkele namen te veranderen. Upgraden of updaten noemen ze dat zelf. Nou ja.
De gokclub: Voorzitter is The Dice Woman. Over deze bazige meesteres vertel ik niks, want anders krijg ik er zodanig van langs van haar dat ik het niet meer kan navertellen. En dat zou (een) zonde zijn.
De jokclub: Geen voorzitter vermeldt een glossy brochure. Zelf ontkennen ze dit feit.
De lachclub: aanleiding voor de oprichting van deze club was dat het verhaal gaat dat een sterveling zich ooit doodgelachen heeft. U kunt zich voorstellen dat dit de concrete aanleiding vormde om de club te starten. Iemand van het uitvaartwezen maakt de beste grappen en schijnt persoonlijk taalacrobaat Kees Torn te kennen.
De regelclub: aanpakkers zijn het. Dit is schelden op het juiste niveau. Ze hebben reeds meerdere subclubs opgericht. Naast de hulpclub, maakt de scheldclub furore in het land en is zeker in opkomst. Er is al een ledenstop. Ze houden tirades over bijvoorbeeld juridisering. Als je een van hen tegenkomt en je bent jurist, dan is het mogelijk dat hij je uitscheldt voor witgebeft togagajes. Niet voor zwakke broeders en zusters dus.
Dan we hebben we nog de verzamelingsclub of verenigingsclub. Daar over meer later, de hulp- en regelclub gaan hierbij van pas komen. Goede rekenaars trouwens bij deze clubs en ze roepen niet zelden uit: join THE club.

Post-it (1, oud en vergeeld)

2006-11-14T14:47:00.000+01:00

Nog (schater)lachend om verkleurende Pino's, het vergrijzende oude-jongens-netwerk van Marianne Vermeijden en ook wel een beetje om het nieuwe verwittende inrichten van Jan (dB, witty) valt een mijner ogen op de aanwijzingen die ik geschreven heb op een vergelende post-it. Haha, hoho, hihi, die was ik al een tijdje kwijt! en dat is logisch want opruimen is niet mijn ding. Dat is zo'n ding in mijn leven, waarvan ik nou niet direct uitroep, nou gaan we eens lekker opruimen om in de juiste stemming te geraken. Dacht het niet, he.

Voordat ik definitief afdwaal wil u graag deelgenoot maken van de tekst op deze uiterst handige uitvinding, het geheugenvannederland.nl zal er wel raad mee weten. Zelfs de Miljoenenstudieen van Eduard Douwes Dekker vergeten die mnemotechnische duvelstoejagers met humor niet. Zet eens een lekker muziekje op, trek die fronsende plooi glad op uw voorhoofd en neem comfortabel plaats in uw stoel. Er is toch geen enkele geledige reden te verzinnen om het uzelf ongemakkelijk te maken in uw leven. Het idee alleen al. Kom op zeg. Laten we elkaar nu al warm houden, in het zicht van de op komst zijnde klimaatveranderingen. Is uw belichting ook nog in orde, dan bent u klaar voor het delen van een ambient experience, een ervaring die mede mogelijk gemaakt wordt door lampen uit continentale fabrieken in Belgie en overzeese fabrieken waarvan mij de oorsprong op dit moment nog ontgaat.

Drie aanwijzingen had ik opgeschreven, t.w.:
Arnon: mov(i)ebox part I
Gogol: dode zielen deel 2
Godel: stelling drie(eenheid)
Aan de andere zijde van het papiertje had ik nog geschreven:
onafgemaakt, onvolledig, ondoenlijk.
Ondoenlijk had ik doorgestreept. Onvolledig onderstreept en onafgemaakt omcirkelt met een t van tijd.

Het leuke van die (afge)korte mededelingen is, dat de fantasie weer op hol slaat bij mij, en zoals u weet kunnen we die zelfde fantasieen best wel goed gebruiken als ik weer eens naar buitenga en mij onder de mensen begeef. Dan stel ik mij soms de vraag: ben ik normaal, gewoon of doorsnee? Ik onderdruk de neiging om mijzelf te vergelijken met anderen, dankzij een slimme en goed uitziende vrouw uit Denemarken, die ik vandaag tegenkwam. Toen ik Kierkegaard liet vallen dook ze niet weg onder kussens van de loungy zitbank. Een contactpunt erbij dus.

Ik denk dat ik wilde verwijzen naar boeken en schrijvers. Bij Arnon denk ik aan zijn nieuwe uitgever en Spunk, bij Gogol denk ik aan het lezen van zijn fragmenten voor het afmaken van deel 2 en bij Goedel denk ik aan Goedele Liekens, een denkoefening met hoofdpijn, die alleen verzacht en verlicht kan worden door een seksuele uitspatting. Kijk over (de) schepping kun je veel verhalen, maar ik ben toch maar wat blij dat er ook vrouwen zijn of komen, bestaan of bevallen. Maar goed, het is mooi geweest, dit zijn zaken voor later. Ik moet mijn aandacht nu eerst verleggen en verschuiven naar het boek der boeken en dat is het boek van Sinterklaas, omdat er iets aan de hand is met het koperbeslag en het kruis. Als er maar niks aan veranderd is, want ik houd zo van gewoontegetrouwe tradities om de mythevorming een eerlijke kans op overleven te bieden.

Stand by for action (2, Fem-shopping)

2006-11-13T22:31:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Zie een bezoek aan mijn winkel maar als een vorm van hyperscripting: beinvloeding-op-afstand, een feministisch supervrouwvriendelijk programmaaanbod gratis en voor niks en HET antwoord op wat vrouwen willen anno nu. De bedoeling is dat een man later van en over u zegt: waar haalt ze HET vandaan, ik houd nu nog meer van mijzelf en van jou, ik begrijp je nu nog beter en onze relatie is veel, heel veel beter geworden. Vrijblijvende gevorderde leestip voor tussendoor leesplezier: Het Verhaal van V van Catherine Blackledge, het boek dat begint waar de Vaginamonologen ophouden.

Kenmerkend gedrag van mijn winkelend publiek is dat mijn klanten -geen sorry, dit is exclusief het domein voor vrouwen- zich snel laten afleiden en verleiden door zich met bijzaken te gaan bezighouden. Vragen of opmerkingen als: wat een vervelende muzak, wat een lelijke kleurstelling, hoe groot is deze winkel eigenlijk?, waar is de uitgang?, hoe lang duurt het nog?, schaf ik wel de juiste artikelen aan? en komt na het ruilen niet het onvermijdelijke huilen?, zijn contraproduktief, niet doelgericht en niet patroondoorbrekend. Dat schiet niet op en dat willen vrouwen die (gelukkig) verder en vooruit willen komen in het leven natuurlijk niet.

Dit gedrag gaan we eerst afleren door een voorbereidende, pro-actieve opstelling aan te leren door te leren anticiperen, improviseren en concentreren. Terug naar de hoofdzaken dus. En denken als een (taoistische) chinees met een vrij en rijk gevoelsleven. Tegenstrijdigheden, tegenstellingen en tegenwerking leveren naast energie ook een concurrentievoordeel op, waardoor je later weer terug gaat komen met vergroot zelfvertrouwen, herwonnen moed en nog meer shop- en spelplezier.

Denk ook aan het Mondriaan-motief: ik(de winkelier) ben de belangeloze coachende buitenstaander, die u helpt bij het samenstellen van uw boodschappenlijstje om uw winkelmandje goed te vullen teneinde mijn winkeltje met het juiste setje artikelen te verlaten met de juiste losse, soepele en ontspannen houding. Gebruik van de artikelen mondt altijd uit in weerstand. Alles heeft haar prijs. Veranderingen in gedrag hebben gevolgen en kosten moeite: u ontmoet tegenspel van uzelf of van de ander: van uw ouder, partner, kind, vriend, familie, kennis of medemens. You name it. Dit gaan we op een plezierige speelse wijze aanpakken en “oplossen” door voldoende aandacht te investeren in (interintra)seksualiteit, (interintra)generationaliteit en (interintra)intentionaliteit. Winkelen is nog nooit zo leuk geworden!

Een van de hulpmogelijkheden is hernieuwde aansluiting of verbinding te zoeken met een netwerk: communiceren met een club, een collectief of een contact(groep). Hier kom ik later weer op terug. Ook de boodschappen op het lijstje moeten een voorbewerking ondergaan eventueel met behulp van (uit) te kiezen operatoren, bemiddelaars en agenten alvorens we ze kunnen verpakken en verzenden. De boodschappen zelf verdienen voldoende aandacht te krijgen door verbeterd inzicht in en kennis van vertaling, verbandlegging en uitlegging. Aan de hand van de (ontvangen) boodschappen kunnen zo de juiste (gewenste of verlangde) artikelen worden geselecteerd voor het beste resultaat van het feministische winkelprogramma.

Hetero's krijgen bij mij standaard VIP-servicelevel, lesbo's een UIP-servicelevel (ultra important person), een speciale voorkeursbehandeling dus en klanten uit de seksbranche krijgen in mijn winkeltje een extra grote duurzame onderhoudsbeurt: een buitencategor(i)ale aanpak, omdat zij het vaakst met afstand op grote achterstand staan en het extreemst zorgbehoevend, kwetsbaar en afhankelijk zijn. Voor deze laatste doelgroep is een speciale afdeling ingeruimd.

En niet bang zijn als een man in uw omgeving zegt harakiri te willen plegen, dreigt zich te laten ombouwen tot vrouw of plotsklaps defensief of onderdanig gedrag begint te vertonen, omdat u onmiskenbaar assertiever en vrouwelijker bent geworden. Dit is een eerste teken dat een bezoek aan mijn winkeltje begint te werken (lopen). Terug naar de zaak dus en vergeet vooral niet dat het gebruik van de stijlfiguur humor bijna altijd uitkomst en verlichting biedt. Wittgenstein zei al dat een goed filosofieboek gelijk staat aan een even zo goede grap.

Stand by for action (1)

2006-11-13T18:26:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Mijn waakvlam heb ik gecheckt (brandt nog steeds), mijn post-it gecontroleerd (Robodock (E=WC-kwadraat) gemist, AllSaints (weer compleet), (Pietje) Bell's Angels (incompleet, verre van)) en mijn horloge met niet-zwisterse zeg maar hollandse precisie gesynchroniseerd. Stand by for action, het is de hoogste tijd om mijn feministische gereedschapskist bij en aan te vullen.
Een (meta)fysische, (on)stoffelijke verzamelbak, die zichzelf uit eigener beweging (De Vierde Feministische Golf/Deeltjesbeweging) gaat uit- en toerusten met accessoires, gadgets, coups, instruments, tools, methods, strategies, tactics, tricks, tips, jokes ... om de derde beweging sneller op gang te brengen, te krijgen en te (onder)houden. In het dagelijks leven kun je het f-woord trouwens het beste vermijden in de praktijk en het verkeer van alledag. Dat houdt mijn actieplan niet alleen boeiend en spannend, maar maakt het ook echt werkend en kloppend.

Ik wil met mijn winkeltje, want daar is deze verzamelbak in ondergebracht, vrouwen wel iets te bieden hebben, waardoor ik met een gerust hart kan zeggen: mijn handelswaar is gegarandeerd, getest en gecertificeerd met een verleidelijk uitzicht op de uitkomst die succes heet. Vrouwen trekken vaker aan het langste eind, krijgen regelmatiger de beloning die ze verdienen en winnen freqeunter in v/m-confrontaties. Verschuivende machts- en krachtsverhoudingen, want daar heb ik het hier over. Mocht er toch sprake zijn van een teleurstelling, frustratie of tekortkoming dan verbeter ik het spul later wel. Uw steile en stijgende leercurve, daar gaat het mij om met mijn dienstverlenende vrouwvriendelijke instelling, waardoor uw verbeterende en verbeterde prestaties u uiterst tevreden doen stemmen. Wilt u dus lieve vrouwen, die gebruik willen gaan maken van mijn -gratis en (on)gelimiteerd beschikbare- produkten, projekten, processen, programma's discreet en met beleid te werk gaan op de werkvloer, in het badhuis, in het gebedshuis, aan de keukentafel, tijdens de onderhandeling etc, etc. Niet afwachten hoor.

Kopen is (te) makkelijk zei mijn opa al, een erg handige man die zelf zijn schaakstukken draaide op een bank. Als er iets kapot ging werkte hij net zolang door totdat er gesproken werd van een geslaagde reparatie. U zult begrijpen dat hij tegen verspilling was en zich niet omringde met het nieuwste van het nieuwste Hij was beslist geen early adopter, zo gezegd. Door deze aanpak hoefde hij nauwelijks meer iets nieuws te kopen, is dat nou niet heel bijzonder? Mijn oma komt later nog van pas met haar wijze inzichten over gesprekken, vriendschappen en netwerken.

Hier komen de eerste drie ideeen, het (al)gemene basisidee is dat je niet op mannen hoeft te wachten om het initiatief te nemen, vooruitgang te boeken en bevrediging/voldoening te vinden:
1. Dit artikel, dat ook vrouwen leuk vinden, mag niet door mannen aangeschaft worden.
2. We gaan zelf weer eens een kledingstukken maken, die door iedereen gezien mogen worden.
3. Versieren: help vriendinnen eens een beetje om een leuke vriend te vinden zonder internet.
[Wordt vervolgd, want i love sequels.]

Mare liberum

2006-11-13T15:17:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

In het Leids Universitair Weekblad Mare (09-11/06) kom ik een Man Met Smaak (MMS) tegen, Jos van den Broek, bijzonder hoogleraar biomedische wetenschapscommunicatie. Als buitengewoon onzakelijke transitiewerker, die het altijd aandurft om een vraagteken te willen vervangen door een uitroepteken, een nieuwsgierig aapje of aagje dat ben ik, wil ik hier zowel het fijne als het mijne wel van weten.

Deze vrolijke en bescheiden wetenschapper is in het gelukkige bezit van een e-mailadres en beoefent ook meerdere hobbies zoals strandjutten en HTK-experimenten met een wetenschappelijke aanpak. Of hij dat in zijn vrije tijd uitvoert, kan ik niet achterhalen. Hij wordt aan een vijftal moeilijke zo niet pijnlijke vragen onderworpen. Mijn conclusie: hij maakt in zijn geval wel hele korte metten met mijn vooroordeel dat vrouwen in het algemeen beter kunnen communiceren dan vrouwen.

Wonder boven wonder spreekt de man met hobbies nu al met vertrouwen over de toekomst. Hij gaat het hoogstwaarschijnlijk redden tot aan zijn pensioen bij onze sleuteluniversiteit, aangenomen dat zijn experimenteerlust niet uit de hand gaat lopen. Je bent bijzonder hoogleraar of je bent het niet.

Als ik een vrouw geweest zou zijn (al dan niet welgevormd op de meisjesschool) dan zou ik maar wat graag een liefdesrelatie met deze paradoxale man willen aangaan en natuurlijk ook nog erg goed onderhouden. Ik ga maar eens uitzoeken wie Van Walree is, de drager van de naam van de leerstoel.

Je zou het bijna vergeten door dit heuglijke nieuwsbericht, maar Studium Generale is weer actief. Het onderdeel Political Philosophy is echt iets voor mij. De toegankelijkheid, bereikbaarheid en de gekozen voertaal gezamenlijk doen mij nu al met belangstelling uitkijken naar het drietal voordrachten van Prof. Grahame Lock. Mijn vraag aan hem zou kunnen zijn: waarom komen we geen vrouwelijke filosofen tegen op zijn cursus?

Interview (2, cliffhanger)

2006-11-12T20:01:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

“We gaan mijn achtertuin extreem verbouwen”. En in een adem door: “Ik wil dan ook een wip in mijn achtertuin”. Als ogenblikken nu de tijd hadden kunnen doden en daardoor mogelijk hadden kunnen doen stilstaan, dan had ik nog net op tijd weer van mijn nieuwe verbazing kunnen bekomen of bijkomen, daar wil ik van af zijn van die laatste keuze. Arggh, quel surprise, het is mijn bloedeigen en bloedmooie hoofdredacteur! Eerst schoot mij een negatie te binnen: “Not in my backyard”, maar dat vond ik zo negatief. Ik wist nog net uit op tijd eerder uit te brengen: “Welkom in my backyard (Wimby)”. Als u mijn hoofdredacteur beter zou kennen, dan is een conflict met haar geen prettig vooruitzicht. En als ze zegt, we gaan overleggen, dan weet ik dat ik terdege moet oppassen en hoe laat het is. Ook vraag ik de lezer humble om begrip, want hoe letterlijk moest ik haar dit keer nu weer nemen? Voor je het weet haalt ze Jane&Tarzans-achtige toestanden met lianen en slingers op haar overigens prachtige, krachtige en machtige hals, completterend opgeleukt met feestelijke en feerieke lampion-achtige oorhangers, is mijn ervaring. Zij maakt het werkende leven immers niet alleen feestelijker en feerieker, maar ook makkelijker en leuker en mooier.

Iedereen op de redactie van DBNL (De Beeldschone Nieuwe Leidenaar, er is alweer een reorganisatie gaande) kan beamen, dat topvrouwen bij mij hun zin krijgen, volwassen vrouwen van mij aan de touwtjes mogen trekken en ik graag zie dat de poppetjes, die niet zelden Bollywood-achtige dansen uitvoeren, weer op meisjes mogen gaan lijken van mij. Bij dit tafereeltje vergeleken kun je de bestuurlijke drukte in een ander, gedimd licht gaan bezien. Ik zou wel gek zijn om haar beleid te doorkruisen door dit voorstel een stokje te gaan steken, dat brei ik niet meer recht. Maar ziet zij het ook zo? Zij is simpel en complex tegelijk. Daar zit precies de moeilijkheid, een echt bestaand probleem dat is het. Als ik mijn verleden optel bij haar verleden, mijn leercurve aftrek van haar leercurve en mijn prestatiecurve vermenigvuldig met haar prestatiecurve dan is deze vraag niet zomaar 1-2-3 te beantwoorden. Alles afwegende, neem ik me voor me niet zomaar zonder slag of stoot te laten slushen door haar.

Ik vraag dus: “Waarom krijg ik jou aan de lijn als ik het nummer draai van Wybo?”.

Zij antwoordt: “Dat was ik nog vergeten te zeggen. Ik heb in het verleden vrij intensieve omgang met hem gehad als sublieme assistente. Daarom staat nog het oude nummer in je DGR. En hoe dacht je een afspraak met hem te kunnen maken als ik niet de voorbereidende handelingen had verricht, zoals wel vaker of eigenlijk bijna altijd gebeurt? Ik geef je zijn nieuwe nummer wel even, voor je allerlei dingen, die ik niet kan gedogen, in je hoofd haalt”.

Nou ja, zo gezegd, zo gedaan. Ik was al blij dat ze niet had gevraagd waar de tekst van HET vervolginterview bleef. De gewapende vrede was weer eens tussen ons getekend, ik stelde vast dat ik heelhuids de telefoon neerlegde en ik draai het nieuwe nummer voor de allereerste keer.

Interview (1)

2006-11-12T14:39:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Mijn hoofdredacteur van het voortreffelijke weekblad De Beeldschone Leidenaar, een vrouw die beschikt over alles wat een vrouw tot een echte vrouw maakt, stuurde mij wederom op pad om HET vervolginterview te maken met Wybo in het kader van een onzer doelstellingen, de METANOIA. Ik wrong, wrikte en wriemelde mij in de wildste uitvluchten om hier onderuit te komen. Voorlopig dieptepunt was mijn succesvolle versierpoging, op het moment supreme vroeg ik haar iemand anders dit helse interview te laten uitvoeren. Precies op dat moment brak mijn laatste verzet. Een belle dame sans merci en dat is de harde doch niet onverdeeld onplezierige waarheid.

Mijn strategie bestond eruit dat ik voor de methode van de asymmetrische vraag- en antwoordvoering koos in de veronderstelling dat Wybo geen contactverbod was opgelegd met ons weekblad, want het zijn zware tijden voor het kritische interview. De vorige ontmoeting herinner ik mij nog heel goed, al te goed: de massa energie die ik heb verbruikt om contact te leggen, de afleiding door zijn sublieme assistente (als ik het woord secretaresse in de mond durft te nemen ontploft ie bijkans, omdat zij over vaardigheden en competenties zou beschikken die hij niet wil begrijpen) en zijn vermogen om meta- en contravragen te stellen en zonder enige inspanning boa- en bua-antwoorden te geven (bewust onbeantwoordbare, uitbreidende antwoorden). Nou ja ik mocht hem weer 4+3+2+1 vragen stellen en afhankelijk van de uitkomst nog drie afsluitende bonusvragen extra erbij doen, als beide gesprekspartners nog niet in slaap gevallen zijn.

Om een interview met Wybo te houden is het handig om contact te maken. In mijn vergeelde handleidingsboekje, waarop op de omslag De Grote Regisseur staat (met als ondertitel Aanwijzingen en Algorithmes op (On)Menselijke Maat), staat bij de w dat Wybo een fervent enenthousiast beoefenaar is van yoga. Met knikkende knieen vroeg ik aan de receptioniste van Universal Yoga Service of Wybo toevallig in de yogaklas zit. De Ruff Yoga was aan de gang en wat bleek nu, Wybo wisselt constant en ogenschijnlijk onregelmatig van vorm en de inhoud vond hij een tikkie te amerikaans. Zij zei nog iets over een hond. Door haar innemende glimlach had ik de volledige aandacht voor haar witte stralende tanden. Ik had contact. En ik dacht snel weer aan mijn onverbiddelijke bazin.

Mijn tweede poging zou meer kans op succes kunnen bieden. Hij houdt van lezen&schrijven en in mijn DGR vond ik de afkortingenreeks OB, UB en KB. Ha, nou zal ik hem krijgen, hij zit natuurlijk in de KB vanwege de tentoonstelling Magazine! Wybo die wordt verleid door het uitroepteken. Ik herinner mij zin uitroep nog: je kunt in ons kleine landje niet snel genoeg uberdrijven! De receptioniste (een vrouw, die je terstond het verlangen doet opwekken om naar een lekker boek te grijpen) vertelde mij dat hij net langs de balie was geglipt (hij komt uit Leiden) en een bezoek ging afleggen aan het Letterkundig Museum. Ze vertelde nog dat hij een stralend wit T-shirt droeg met de beeltenis van Maria Barnas. Die bibliotheekmedewerkers worden steeds servicegerichter, want daar dacht ik nou ook net aan.

Omdat ik een doorzettertje en lefgozertje ben kwam ik op de briljante gedachte en het niet minder illimineuze idee een telefoonnummer in de DGR op te zoeken van mijn kwelgeest. Een stoutmoedige actie, want zo eenvoudig kan het in het echt toch niet zijn in de werkelijkheid? Ja hoor, bij de c van communicatiemiddel vond ik onder de t van telefoon, een vast nummer. Zijn mobiele nummer was onherkenbaar gemaakt door doorstreping. Oh ja, de directe approach vindt hij te direct. Direct kreeg ik de sublieme assistente aan de lijn, die mij vertelde dat ze zojuist op het punt stond om mij op te bellen. Vanwege mijn verbazing liet ik een stilte vallen en vond tot mijn verbazing nu wel de rust en ruimte om naar haar aangename stem te luisteren.

Schizofreen

2006-11-11T14:22:00.001+01:00

Door Wybo Mentink

Als ik een club van leuke mensen zou mogen verenigen, die actief rondtrekken in ons culturele landschap, dan krijgt Vivienne van den Assem van mij vast en zeker ook een invitatie. Begonnen in Goudkust en later Bij Sinterklaas, At Nick, Zoop, Man en Paard , dat soort (acteer)werk. Oh Beau, die zou ik ook nog wel eens coachend en masserend onder handen willen nemen als zelfbenoemd uberdokter, geinspireerd en gedreven door Nietzsche, Freud en sigmundus (doe mij ook maar een griekse, indiase, japanse of chinese versie als de tijd daar en rijper voor is).

Over haar prestaties inde series wil ik niets zeggen. Mij interesseert vooral hoe zij tot deze loopbaan gekomen is tot nu toe, wat is de rol van het toeval en geluk geweest en hoe is dit talent tot bloei gekomen, en dat zonder een toneelopleiding te volgen. Haar vader is directeur van de Lotto. Haar moeder is mediatheekmedewerker. En is er een ondernemende zus in Londen. Geboren in Oud Beijerland en Wasenaar.

Wat mij direct opvalt in haar verhaal in het Parool (11/11/06) is haar mate van zelfkennis voor een 23 jarige, haar subtiele gevoel voor (ingehouden en beheerste) humor, haar groeiende zelfbewustzijn en haar vermogen om te leren te observeren en te schakelen. Ze trekt rustig de grote boze wereld in, waarbij ze leert ontdekken wat schizofrenie voor haar zelf betekent. Omgaan met onvermogen en chaos zoiets. Op weg naar leiderschap en vakmanschap door gedeelde zeggenschap over bewuste controle, beperking en beheersing dat is wat ik bij haar zie, zonder haar ooit in actie te hebben gezien in een van de genoemde programma´s. Een verschrikkelijke zin, maar deze drukt wel uit wat ik bedoel.

En als iemand mij vraagt wat Vivienne van den Assem doet dan zeg ik, zij is goed bezig met haar (televisie)werk. Het leuke van commerciele zenders is dat zij het ontdekken van (jonge) talenten onder de knie hebben, of ze nu gewoon of excentriek zijn of niet. Ook hoef je geen familiebanden te hebben met leidinggevenden of het bed te delen met oude sterren. De doorstroming gaat ook een tikkie sneller en beter. Kan Talpa misschien ook het aloude (talk)radiowezen weer nieuw leven inblazen. Mensen, geld, lef en creativiteit genoeg zou ik zo zeggen, aub denk er eens niet al te ernstig serieus over na.

Sprezzatura

2006-11-11T14:22:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Wat ben ik toch een eind gekomen in mijn leven. 43 jaar inmiddels uitgerekend vanaf het tijdstip van mijn bevalling, lang nog niet klaar en ik houd inmiddels van de meeste, zo niet alle vrouwen. Kunt u zich mijn optelsom aan ervaringen enigszins voorstellen, wat zo´n levensloop (cv en mijn gaskachel is net uitgegaan, omdat ik deze niet goed heb schoongemaakt) concreet inhoudt voor het heden en wat dat betekent voor mijn invulling van de rest van mijn dag voor vandaag. Aan het puberen ben ik, zeg ik zonder overdrijving, ik zit weer in mijn filosofische periode en ik ben er erg gelukkig mee, content en ingenomen zelfs. Want nu heb ik weer echt aandacht (tijd, ruimte in overvloed) voor mensen met een verinnerlijkte en zelfverkozen missie, vakmensen noem ik ze ook wel eens die (willen) weten wat liefde is en hoe ze deze liefde kunnen belichamen door hun werk uit te oefenen.

Deze openingszin schreef ik naar aanleiding van een mooi en raak artikel van de filosoof Pieter Hoexum in Trouw (11-11/06). Hij durft zomaar, nee natuurlijk niet zomaar, een gevierd kunstenares te bekritiseren. Zij heet Tracey Emin. Haar argumentatie is erg zwak en ondermaats, valt mij op. Omdat ze zeven jaar kunstacademie heeft gevolgd, aan filosofie heeft gedaan en nog zo wat meer, weet ze nu waar ze mee bezig is en maakt ze goede, niet te onderschatten kunst.

Jo(h), zo lust ik er nog wel een paar meer. Mijn conclusie. TE wordt nu nog overschat, van sprezzatura is nog lang geen sprake en het is zeker dat er nog duizenden baringsoefeningskunsturen met bloed, zweet en tranen voor haar in het verschiet liggen alvorens zij in de Galerie der Onsterfelijken mag plaatsnemen. Immers, van het kunstwerk, het stilleven My Bed is een myriade, getalsmatig zonder bovengrens, aan alternatieve opstellingen en hiermee voorstellingen te produceren. En kies daar maar eens de mooiste uit. Dit is een bij voorbaat verloren strijd, die nog veel overtuigender overwonnen dient te worden. En het is niet anders, die strijd wordt eerst en vooral met jezelf (wie anders) uitgevochten. Begin eerst maar eens met een hoop spulletjes weglaten TE.

De gelaagdheid of complexiteit ontbreekt, er is geen polyperspectivisch ontwerp of idee aan voorafgegaan en wat nog erger is My Bed doet mij niet meer gewaarworden dan een verstild plat plaatje, een fotoshoot zonder emotionele beroering of ontroering. Als je er toch nog iets van wilt maken, maak er dan maar een installatie van. Dan kun je het hoofdkussen laten praten over vervlogen dromen en gesprekken, monteer er beelden bij van zwoegende exen met of zonder geluid, waarbij de vrouw zelf is weggelaten of hef de zwaartekracht op door het gedeeltelijk of geheel te laten zweven in een andere tijd en ruimte. Zo dringt het kunstwerk door, tot dieper in mijn leven en blijft een betekenisvolle beeldboodschap hangen Dit is mijn idee van het gestalte geven van het beroep van een geroepen kunstenaar, de oproep tot verwondering, beroering en bezieling. Zo ontstaat een nieuwe gedeelde en ideale ervaring van en tussen de kunstenaar en kijker.

Kanttekening

2006-11-10T18:43:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Apple heeft moeite met een nieuw (japans) artikel en dat heet gPod. Dat klinkt net als iPod. Dit is nou een goed voorbeeld van piranhamarketing. De naam is leuk en trekt de aandacht door de speelse verwijzing naar G-Spot. Zo kun je aardig meesurfen op de naamsbekendheid van een succesvol produkt en als je geluk hebt kan het produkt met de nieuwe naam het produkt met de oude naam zelfs in bekendheid gaan overtreffen en overvleugelen.

Ik ben benieuwd of de registratie ongeldig gemaakt kan worden door de juristen van Apple. Veel eenvoudiger en constructiever is het om het samen op een voordelig akkoordje te gooien en zonder advocatentuig tot een nog winstvollere samenwerking te geraken met gesloten beurzen en geheven champagneglazen. Niet zo bang zijn voor onze technische japanse vak-, bond- en branchegenoten. Je kunt de twee produkten al op elkaar aansluiten, het gemak dient de mens.

U zult het niet geloven, maar Immanuel Kant, ja dat is die filosofische gigant uit Konigsberg, die mij (on)regelmatig hoofdpijn bezorgt, heeft zich van een soortgelijke marketing-truc bediend door het Ding-an-sich te introduceren. Via een machtige denkbeweging bluft hij zijn systeem tot een (af/aan)sluitend geheel! Vindt u het zo gek dat ik mijn tanden stukbijt op een per definitie onkenbaar ding in een filosofisch systeem?

U ziet, het is weer herfsttij(d) geworden, ik ga me de komende maanden vastbijten in de kritieken. Als voorafje heb ik het lezenswaardige boek Met Kant aan het strand van Coen Simon tot mij genomen. Met weemoed denk ik terug aan deze prachtige zomer, mijn favoriete seizoen op de lente na dan.

Een Wereldtijdschrift voor Vrouwen

2006-11-10T11:07:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

De Koninklijke Bibliotheek herinnerde mij aan een item op mijn tweezijdig-oneindige lijst van dingen, die ik nog zou moeten doen of (op)leveren (Universal Service Stack in het engels). Omdat deze stapel teveel ruimte inneemt van het werkgeheugen heb ik zelfstandig besloten deze stapel op te slaan in het achtergrondgeheugen. Dit ongemak kan ik rechtvaardigen, omdat anders de performance -die dwingeland met onmiskenbaar mannelijke prestatie-gerelateerde trekjes- in het gedrang dreigt te komen. Het ontwerp van een ambitieuze totaaltijdschrift is nu dus aan de orde, een wereldtijdschrift van vrouwen, voor vrouwen en door vrouwen waarin definitief afgerekend wordt met vrouwelijke tekorten: gevoelens (w.o. schaamte, schuld en spijt), syndromen (w.o. het lege nest), complexen (w.o. Elektra): alles, maar dan ook echt alles krijgt een plek in dit wereldtijdschrift.

Door een speling van het lot is de hoofdredacteur een man -een belezen man- Philos (s.s.t.t. et h.) genaamd. Over deze man doen de wildste geruchten de ronde. Zo zou hij radicaal terugkomen op eerder ingenomen standpunten, fatale vrouwen, veelmannerij en nimfomanie niet volledig afwijzen, onhoudbare stellingen met verve verdedigen (mannen zijn eigenlijk mislukte vrouwelijke managers (en dan heeft hij het niet alleen over het huishouden thuis). Zijn positie is als je verstandig bent eigenlijk onhoudbaar, doordat hij een predilectie heeft voor innovatieve inzichten&ideeen en de vrouwelijke medewerkers de macht hebben gegrepen door over de content te gaan. Hij heeft dus weinig tot niks te vertellen op de redactie. De anarchie is uitgebroken en tot op heden is onbekend wie de leiding heeft. Veel gekker moet het niet worden: de vrouwelijke redactieleden zijn de sofisten van anno nu: zelfs heksen, hoeren en hysterica's vinden hier emplooi en een goedbelegde boterham verdienen is ook geen probleem meer.

Veelbesproken is ook het feministische programma van Philos, dat met dingen speelt als de doorlaatbaarheid van glazen plafonds, het voorstel voor een welnisweekend voor vrouwen in het basiszorgverzekeringspakket, met achterlating van man en kind en gewaagd -ik geef het toe- een verlanglijstje, zo unbeschreiblich weiblich, dat deze hotlist mij zelfs rode koontjes bezorgt. Ook gaat het verhaal dat Philos een emotionele verhouding heeft met franse schrijvers, denkers en kunstenaars als Flaubert, Rousseau en Rodin. Hij schijnt ook regelmatig tot rust te komen door zijn zieleheil te zoeken bij russische literatoren als Tolstoi. Zelfs een discussie over de spelling van de naam Dostojevski gaat de man niet uit de weg. Kunt u zich de veelzijdigheid van deze opmerkelijke man nog voorstellen? En hoe gaan de vrouwelijke redactieleden hiermee om, want u kunt zich voorstellen dat er met deze figuur eigenlijk niet of nauwelijks te werken, laat staan te leven valt.

Voor de omgang met Philos is een oplossing gevonden, door een vrouw natuurlijk (lang leve de gerechtigheid!) en over het hoe en waarom is een gedenkwaardig voorval opgetekend. Een vrouwelijk redactielid, een van de Gezusters Meester, het exemplaar dat het altijd oneens is met de Gebroeders Meester, trok de stoute schoenen (naaldhakken om preciezer te schrijven) aan en had zich niet-shakend en zonder te kloppen toegang verschaft tot de immer lezende hoofdredacteur (hij werkt nauwelijks die uitvreter, hij houdt wel weer van muziek en wiskunde dat zijn gelukkig verzachtende omstandigheden) met een paar kostenvretende vragen. De zeurende vragen gingen over fijne salarisverhogingen, schattige snoepreisverhalen en kloeke diepteinterviews. Het lid-in-kwestie verstond het antwoord als: dat is goed, terwijl hij in het echt pompidoe mompelde, omdat hij net bezig was met een verhandeling over Georges Pompidou! Sindsdien loopt alles op rolletjes bij HET wereldtijdschrift voor vrouwen.

De immer bescheiden hoofdredacteur is inmiddels erg geliefd geworden bij alle vrouwen (dit geldt zowel voor de talkrijke lezers als de redactieleden en gastschrijvers) Het wereldtijdschrift is gelijktijdig een kaskraker, een succesnummer en -hoe kan het ook anders- een wereldhit geworden. En vrouwen zien eindelijk in dat de man veelvuldig in metafysische sferen verkeert en slechts hogere strevingen en eschatologieen als emancipatie, participatie en integratie nastreeft ter eer en meerdere glorie van de vrouw. Dit laatste feit gelooft welsiwaar niemand, maar de vrouwen, grootmoedige wezens als ze zijn, strijken gewoon over hun hart door hun eigen godinnelijke gang te gaan. Ook nemen ze zijn niet-misselijke tekortkomingen, gebreken en defecten gewoon voor maar voor lief, dat werkt het beste. Lief he?

Netwerken is helemaal niet (te hard) werken

2006-11-09T14:12:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag heb ik mijn Rolodex uit de mottenballen gehaald. Anderstalig geschreven: rotary card file, fichier rotatif, fichero rotativo en Karteikasten. Kent u dit grappige hulpmiddel nog? In een oud stoffig kantoor zie je ze nog wel eens op een rommelig bureau staan. Misschien had J.J. Voskuil er ook wel een tot zijn beschikking op zijn instituut. Ik ben geen chinees, dus bij de a ga ik in ieder geval Ayaan (AH/M), Arnon (G) en Aaf (BC) opschrijven. Jaja, je moet ergens beginnen, anders is netwerken onbegonnen werk. En als ik nu ga choken dan ga ik dadelijk nog haperen en zeuren over mannelijke ongesteldheid, writersblokken of burn-outverschijnselen. Dat wil de leuke lieve lezer toch niet lezen.

Laat ik vervolgens eens te rade gaan bij drie netwerkers, relatiedeskundigen bij uitstek. Bouwers zijn het, die van het dagelijkse leven een feestelijke aangelegenheid weten te maken. Geheel toevallig zijn mijn voorbeelden drie vrouwen. Zoek hier dus verder niets achter, mijn bedoelingen zijn strikt eerlijk, bezonnen alsook oprecht.

Allereerst is daar Susan Smit, dan denk je niet alleen aan WOH, maar je voelt er ook nog iets bij. Er gebeurt iets als zij verschijnt. Wat een aanstekelijke vrouw. Goedemorgen Nederland (ik wilde er -zonder te overdrijven- nog een exclamatieteken achterplaatsen). Zij lepelt de liefde voor het boek op zodanige wijze in dat mijn aandacht getrokken wordt. Als ik onbezoldigd beiaardier zou zijn, dan zou ik de klokken op on(aan)gepaste tijden luiden op de melodie van Ik geloof in jou om de gemeenschap een gratis dienst te verlenen. De revenuen, die hierdoor onvermijdelijk gegenereerd gaan worden, schenk ik dan aan het gezelschap HOH (Hookers on Heels), die mijn schuchtere repertoire dan weer vervolgens met onbeschaamd en schandelijk succes gaat (re)coveren. Ook Cor Bakker (Corale con Amore) gaat een beroep op deze hardwerkende meiden doen: samenzingen in koor is uiteindelijk een roeping waard(ig), nietwaar? Als hij niet wil dan moeten Rieu of Haitink maar opdraven, geen tegenspraak aub.

Ik ben een ongeremde bewonderaar van Mei Li Vos. Vol verwachting kijk ik dan ook uit naar haar Pietje Bell-lezing. Als ik me niet vergis dan is het uit de hand gelopen feestje van de babyboomers nu echt afgelopen. Verbanden leggen kan ze als de beste tussen generaties. Zou ze ook de boeken van generatiedeskundige Henk Becker gelezen hebben? Wat een vrouw, deze dame heeft veel meer te bieden dan content alleen en waar haalt ze het vandaan. Sommige vrouwen hebben het gewoon, denk ik dan maar als poldersimplist. Als ik haar coachend zo gidsen ben ik nu out of work. De IQ-factor heeft ze zeker en gewis, waarbij de i van mij tegelijkertijd mag verwijzen naar indiscretion, integration en intelligence. Neem nou maar van mij aan dat zij haar kwetsbaarheden en zwaktes met succes heeft omgebogen in de goede richting. En zoals we inmiddels weten is dit een heel belangrijk gegeven bij en voor relatievorming.

Numero drie is mevrouw Spears. Over relatieve intelligentie gesproken. Soms is het moment aangebroken om een relatie te beeindigen. Loslaten en als je het echt goed wil doen: dumpen per sms. Britney heeft het eindelijk door en laat zien dat je zelfs rond deze fase een feestje kunt bouwen. Haar greedy vriendje laat doorschemeren dat hij nu geld, voogdij en weet ik niet wat allemaal wil zien of hebben. Should I say more (to you)? Hetgeen te bewijzen was, is op overtuigende wijze gedemonstreerd. Ook deze vrouw is een goede gids om het netwerken nog beter onder de knie te krijgen, waarbij ik wl aantekenen dat Amerikanen langzamer leren dan Europeanen.

Hopelijk heb ik u nu geleerd dat leren netwerken niets met hard werken te maken heeft. Dat is u maar aangepraat. Neem dus afstand, laat los en ontspannen maar. Hoe minder u praat, hoe beter dat gaat. Als mijn voorbeelden u niet bevallen, dan kunt u altijd nog te rade gaan voor klaardere taal bij Joke uit Man Bijt Hond. Doen hoor!

Levende godinnen

2006-11-08T15:13:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Zelfs in Nepal zijn eeuwenoude rituelen niet heilig/veilig meer. Het Hooggerechtshof laat onderzoeken of de goddelijke status van Kumari's hun mensenrechten aantast. Dit lees ik in een klein vetgedrukt berichtje in de NRC van 4/5 november 2006. Wat een onderzoek en de resultaten zijn al bekend over drie maanden (in het Oosten gaat het soms sneller dan in het Westen). Ik leef nu al mee met de oud-Kumari's: jongemannen zitten met de schrik van hun verleden en zelf kunnen ze moeilijk wennen aan het feit dat ze niet altijd hun zin meer gaan krijgen in de toekomst. Hiermee is weer eens een keer overtuigend aangetoond dat slechts het heden werkelijk uitzicht biedt op verlichting.

Als u meer over dit interessante en belangwekkende onderwerp wilt weten, dan moet het u doen met mijn bemoedigende instemming. U weet de benodigde bronnen vast wel op eigen kracht te vinden. Met een lieve glimlach en een diepe buikademhaling gaat het beter, zou ik dan nog erbij zeggen. En waarom zou u geen plezier mogen hebben en blijheid mogen voelen op deze zoektocht en geloof me, niet alles is zo moeilijk, zwaar of pijnlijk als u in eerste instantie wellicht mocht denken. Geluk toegewenst!

Ik zelf ben het belang van rituelen gaan inzien door mijn vluchtige kennismaking met het tantrisme, het leuke is dat ik nog lang niet uitgeleerd ben. Ik hoef me hierdoor nooit meer dood te vervelen gedurende mijn leven. Ik wil afsluiten met drie dingetjes: ik ga een bezoek brengen aan het museum van Oudheden en kijken of er een boeddhabeeld te zien is, ik ga een boek kopen bij uitgeverij Thema van Monique Lindzen en ik ga nadenken over de uitverkiezing van het leukste buurmeisje van 2007 -een nederlands icoon- van FHM. Kun je de verkiezing van een Kumari-meisje transponeren naar een FHM-meisje?

Mijn eigenlijke doel is er achter te komen hoe wij iets of iemand selecteren: baan, werknemer, partner, vriend(in), maitresse (try before you lie), geliefde (de uitverkorene), huis, kunstwerk, kleding of gedrag. Ik heb ook subdoelen, de zogenaamde bijbedoelingen om goed op gang te komen. Ik weet dat er veel BN'ers zijn die ON'ers zijn geworden (de o van onbekend), dat veel zieken weer gezond worden en dat veel winnaars ook kunnen verliezen! Hoe gaan we hier (ritueel) mee om en wat kunnen we hen als nazorg aanbieden om hun lijden en trauma's te verlichten of te verzachten.

Mijn conclusie luidt dat rituelen waardevolle kennis bevatten, voortdurend aan verandering onderhevig zijn en verbeterd kunnen worden. Succesvolle integratie kan bijvoorbeeld niet zonder voldoende inzicht in onze hedendaagse rituelen, hoe fuzzy ze ook lijken te zijn. Er is absoluut geen reden voor ontmoediging voor nieuwsgierige en ontdekkende geesten. Bij het ontwerp en de creatie van nieuwe rituelen is het ook belangrijk in te zien dat de studie van oude gebruiken onontbeerlijk is: laten we onze rituelen nieuw leven inblazen door herscheppen, herverbinden en hernieuwen van (eeuwen)oude rituelen, of ze nu uit het oosten of het westen komen.

(she changes the world)

2006-11-07T15:35:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vanmorgen op de les BodyBalance in SportCity verloor ik bijna mijn evenwicht. In de maalstroom van het dagelijkse leven ben ik zo druk met van alles en nog wat bezig, dat ik makkelijk de het overzicht, de doelstellingen en prioriteiten uit het oog verlies. Wat wil ik (nou eigenlijk) met mijn leven en wat vind ik (nu echt) belangrijk?

Dit is een typisch geval van twee GMV'tjes: grote moeilijke vragen en daar (van complexiteit)houd ik van. De voorlopige antwoorden stemmen mij echt vrolijk, ik kan er zelfs om lachen: mijn leven als man is volledig mislukt, ik ben ongeschikt gebleken voor zowel bezitsvorming als gezinsvorming. Heel vreemd aan mij is dat ik mij druk maak over het leven en de belangen van een ander! In dit opzicht lijk ik wel heel sterk op een (dienende en dienstbare) vrouw. Dat schiet niet op, Wybo. Als ik verstandig zou zijn, dan gooi ik het strijdbijltje er bij neer en vind verzoening met mijn (nood)lot. Maar wat een geluk, dat overkomt uitgerekend mij weer, zonder dat iets of iemand dat mij opdraagt ga ik gewoon op zoek naar antwoorden. En misschien kom ik dan wel dat iets of die iemand tegen met waardevolle in- of voorlichtingen. En ook als er geen antwoorden zijn of komen, dan is een ontmoeting mij al heel wat waard. Jaja, een kinderhand is snel gevuld. Waar zal ik beginnen?

Voor Grote Moeilijke Vragen wend ik mij gewoontegetrouw en onverbeterlijk als ik ben tot (handige, wijze en ervaren) vrouwen, want die weten wel raad met critical success factors, de voorwaarden voor o.a. gemeenschapsvorming, strategievorming en netwerkvorming. Want daar wil ik het over hebben. Nu dacht ik stomtoevallig vanochtend in de sportschool terug aan het festival WOMEN Inc., gehouden in de Beurs van Berlage in september 2005. Ik moet zonder meer of moeite bekennen dat dit het plezierigste evenement in mijn leven is geweest, dat ik ooit mocht bezoeken. Daarom was het entreekaartje ook zo duur! En ik had er zelfs vrede mee, dat ik aan sommige activiteiten niet mee mocht doen als man. Daar had ik wel schik in, omdat vrouwen inzien dat (bewuste) afzondering van de andere sekse soms tot betere en verrassende resultaten kan leiden. Nieuwsgierig was ik echter wel, wat gebeurt daar,voor je het weet wordt er geemancipeerd in eigen kring. Ik denk niet zo in complotten, dat gaat wel goed hoor, vrouwen onder elkaar. Dit jaar is het jaar van de voorbereiding voor het festival van (november) 2007. Ik ga proberen het eerste kaartje te kopen, maar zonder competitiedwang, die bewaar ik wel voor mijn soortgenoten, de mannen. Wist u ook dat Mama Cash aanwezig was? Kijk eens op hun website (maar 7,5% van de donateurs zijn mannen, dat is toch geen evenwichtige en rechtvaardige balans). Ik ben aan het uitzoeken hoe het komt dat zo'n kleine organisatie met succes wereldwijd opereert. Hoe houden ze de boel organisatorisch bij elkaar, dat is volgens mij behoorlijk complicado.

En eigenlijk is het mijn geheim, maar ik ga druk en stevig lobbyen voor Elena Simons, wat zou het mooi zijn als zij ook haar opwachting mag maken op WOMEN Inc., het leukste festival van Nederland.

Meisjesdingen

2006-11-06T14:51:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Ik beloof u plechtstatig dat ik ongecensureerd verslag zal gaan uitbrengen over mijn uitwisselingen met mijn secretaresse of management-assistent als het een man zou zijn (zij is in het echt interimdirecteur bij een dienstverlenende instelling in Leiden, maar schuldbewust schrijf ik op dat ik te, veel te weinig contact en voeling met haar heb en houd, daar komt verandering in zowaar ik Wybo heet). Henri Lenferink, de lieverd, gaat mij tegenwerken, dus dat wordt genieten op dit blog. Gaat dat lezen zou ik zeggen, mannelijke weerstand is mij best wel toe te vertrouwen. Want met tegenstribbelende besturende historici maak ik korte en krachtige metten zoals u weet. Ik zal ervoor gaan zorgen dat hij geen trauma oploopt zo menselijk mededogend en humaan welopgevoed ben ik dan weer wel als ik aan zijn toekomst denk.Ooit wilde ik burgemeester van Nederland worden. Dat moe(s)t toch mogelijk zijn in een landje waarin zelfs Calimero zou uitroepen dat land wel erg snel in zicht is. Nou ja met mijn VOC-mentaliteit (Voorschoten Onder Curatele) doe ik -als myriapode, eerst een gooi naar het burgemeesterschap van een dorp, Voorschoten genaamd. Het zit er aan te komen, nog even geduld betrachten aub, de profielschets vind ik van nog te weinig regie, visie en ambitie getuigen. De willekeurige dorpsgek voldoet ruimschoots en in dat gezelschap voel ik mij weliswaar thuis, maar veel gekker moet het niet worden.

Deze twee inleidende schijnbewegingen had ik nodig om het over twee meisjes te hebben: de ene werkt bij het Haar Advies Centrum in de Breestraat (niet te bereiken met een tram) en de ander heet Aleid Truijens en werkt bij de tegen de vergankelijkheid strijdende Volkskrant. Het eerste meisje heeft prachtig mooi lang golvend haar, dat reikt tot ver beneden de zonnevlecht en weet feilloos en zelfstandig de bij haar stemming horende kleding te kiezen, ook als het moment daar is met spannende aandacht voor en orientatie gericht op het kruis. Ja zij verstaat de kunst van het weglaten en opnieuw vormen! Haar boodschap: ik voel mij blij, vrij en daarom gelukkig en dat laat ik zien waar, wanneer en met wie ik dat wil. Om het verhaal niet al te langdradig te maken: zij weet hoe je een sprankelend gesprek kunt breien zonder in slaap te vallen tijdens het knippen. En dan heb ik niet alleen over uitgesproken woorden, maar ook over de bewegingen, beelden en blikken, die we hebben uitgewisseld. En ze is nu pas op weg naar haar twintigste levensjaar! Haar echte leeftijd ken ik niet, dat vind ik te indiscreet om te vragen, ik ga haar niet overhoren over feitenkennis. Kom nou zeg, het idee alleen al. Zij vertelt zonder een spoor van vermoeienis of ergernis dat zij haar vriend weet te bespelen en dat zonder dat samenzweerderige en onsolidaire toontje dat vrouwen onder elkaar plegen aan te slaan en waar mannen met een mengeling van fascinatie en walging het toe/ en nakijken hebben. Dit meisje is een zelfbewuste volwassen vrouw die baas is over haar gevoel, weet waar ze voor staat, wat ze is, doet en wil. Niks meer aan (te) doen dacht ik nog, toen ik een compliment van haar ontving toen ik haar de suggestie aan de hand deed om mijn eigen haren eens voor de verandering zelf bij elkaar te vegen. En dansen met een zelfverkozen stijl kan zij ook nog voor ik dit voor mij best wel belangrijke feit vergeet te vermelden. Van haar ouders weet ik niks, dat ze zeer goede opvoeders zijn is zeker. Op de Dag van de Opvoeding zou ik ze van harte uitnodigen en ook nog bedanken met een reverence.

Aleid Truijens is allang geen meisje meer en dat is nu precies het patroonherkennende en dito verkennnende probleem. Ze zit vast(geroest) in haar slaapverwekkende patroon. Gelukkig voelt Wybo zich niet te groot of te goed om haar eens flink beetje op te seksen of op te (her)waarderen. Als zij mijn advies ter harte neemt, kunnen ze binnen de kortste keren ter burele van de Volkskrantredactie weer uitroepen (misschien gaan ze hierbij uit pure vreugde op de redactietafel -losbandige bende als het is- staan dansen): he daar is Aleid weer met haar spetterende teksten. Weet je nog wel toen ons meisje net binnenkwam? Ze kon de hele wereld aan net als Hagar Peeters en schreef iedereen weg van of onder tafel. En die grote mond is gelukkig net op tijd weer terug van weggeweest. En zelfs de oude hoofdredacteur, u weet wel die brommerige babyboomer, moet toegeven dat hij niet ongevoelig is voor dit niet alledaagse tafereeltje. En dat terwijl er eigenlijk niks bijzonders aan de hand is. Maar dat kan aan zijn onwijze ervaring liggen.

Drie voorwaardenscheppende dingen zijn hiervoor nodig: leren alterneren, leren mediteren en lere identificeren (hechten en binden om vervolgens weer leren eens goed los te laten en te gaan volgens het basispatroon codificeren, modificeren en reificeren). En dan ben je echt klaar, uitgeslapen en goed voorbereid voor de yogaklas. Just do it (now), Aleid.

Aardige jongens zijn het

2006-11-06T14:41:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Vandaag bespreek ik heel kort -zo gaat dat nou eenmaal met blogs- drie voorbeelden van aardige bekende jongens, BJ-ers, te weten Jort Kelder, Wouter Bos en Johan Cruyff (let op de spelling, ik weet dat het onderwijs de vernieling in verneukt is door de mannelijke babyboomers, maar ja dat ontslaat ons nog niet van de plicht om opnieuw op te letten om een worst kees scenario te voorkomen). De gemeenschappelijke noemer van dit trio is dat ze alledrie als een coach kunnen worden gezien.

De gebretelde Jort Kelder is de ideale gespreksleider voor het KRO-programma Parla. Vrouwen zijn erg goed in langdurig praten, maar vaak gaat dit in de verkeerde richtingen en over de verkeerde onderwerpen, er wordt voortdurend naar elkaars mond gepraat en continu bevestiging gezocht en tot overmaat van ramp verliezen zij tijd, ruimte, doel en strategie volledig uit het oog. En dan ontbreekt ook nog de logica van de redenering. Erg tactisch dus om een man als Kelder de coachende leiding te laten verzorgen: gevaarlijk ontregelend, prettig incorrect en paroon- en roldoorbrekend. Cisca D. is ongeschikt voor dit soort werk. Zelfs zonder inzicht of zonder netcoordinator te zijn kunnen we dit blote feit vaststellen.

Ik wilde hem nog zo vermijden en uit de weg gaan, maar nu is het toch weer zo ver. Wouter Bos, de toekomstige premier van Nederland, die niet onder JP wil dienen als vice-premier. Dit is een hard case scenario. Met Henkjan Smits deel ik de analyse dat WB aan faalangst lijdt. Ik zou de man graag coaching aanbieden. Dit wordt te confronterend en daardoor klapt ie dicht. Dus dat wordt niks. Er is maar een persoon, die de beste behandeling kan aanbieden en dat is mevrouw Bos zelf. O, was alles maar zo eenvoudig in de kale praktijk!

Als laatste aardige jongen komen we nu bij neerlands grootste balspeler aller tijden, althans dat vindt ie waarschijnlijk zelf, Johan Cruyff uit Betondorp. Zij carriere heeft een grote vlucht genomen. Als je enigszins de weg kwijt op een kameel door de Sahara stiefelt en je stelt je voor als JC, dan zit je verder wel gebeiteld, qua begeleiding, ook al tap ik nu niet uit eigener ervaring. JC gaat zich met Aruba bemoeien, in de wetenschap dat invoeren drie is na weggeven en uitvoeren. Gelukkig liet hij de crew in de cockpit gewoon hun werk doen, dat was een verstandige beslissing voor een ervaren en beste eigenwijze coach. Ook JC landt uiteindelijk met beide benen op de grond om de Courts te gaan openstellen. Jaja, gaat het niet zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat.

Mijn stelling luidt: JC is met afstand de beste politicus-in-disguise van Nederland van 2006 door zijn strategische en resultaatgerichte inzicht, mede gebaseerd op zijn algorithmische aanpak (gecoordineerde step by step receptuur), de zwaar beproefde hands-onmentaliteit (iets bestaat pas als het er is en ik er bij ben) en gezonde volhardende afkeer van beperkingen en belemmeringen (het wegnemen van naakte wetten en praktisch lege bezwaren). Soms denk ik dat JC eigenlijk een beta is! En Henkjan is natuurlijk de meest overschatte commentaar-politicus van 2006. Smits blijf bij je leest.

We have got the brains, but how about the looks?

2006-11-02T16:13:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Tevreden met de waardering voor het inspreekboek van Remco Campert (Prijs die man zolang het kan!), nog nagenietend van de Breyervariant van Hans Ree ((On)gemakkelijke inzichten door ondoorzichtige en niet geheel ongevaarlijke stellingen, die het tijdelijke overstijgen en dingen naar eeuwigheidswaarde) en beseffend dat sociale gerechtigheid ook in het huidige tijdsgewricht gelukkig geen modegril gebleken is vanwege het feit dat we door Viktor & Rolf ons nog vrouwvriendelijker kunnen en mogen voelen in ons land met de pretenties, die zich volgens de nederlandse natuurwetten ver onder het NAP begeven (Meer vrouw voor minder geld!), wil ik het met u hebben over onze rijksbouwmeester Frits van Oostrom. Wie is dat nou weer en wat haalt die man niet allemaal op zijn hals, in zijn hoofd en op zijn dak? Die vragen laat ik u graag zelf beantwoorden, want ik ondersteun van harte het Fonds Eigen Initiatieven Eerst als dat zou bestaan. Ook de stichting in oprichting Wat Vrouwen Willen kan op mijn innige en onbaatzuchtige sympathie rekenen, een voortreffelijke vereniging die looks en brains weet te uniten en een schrijnend gebrek aan talent bezit voor subordinatie en submissie, dit alles tot grote ontstemming van de lichtgeraakte Cisca D.: third en fourth generation waves, dat zijn bewegingen die niet alleen over het haar voor haar gaan kan ik u zonder hoofddoek op in vertrouwen mededelen. Vrouwen zijn het immers meer dan waard om te zien en gezien te worden, ge(bloem)jurkt of gebroek(pak)t.

Ik mag wel verklappen dat hij mij met zijn vorsende en heldere blik aanstaart in de Volkskrant van vandaag. Slechte weinig mensen zijn op de hoogte van het heuglijke feit dat hij het poldermodel een gevoelige slag heeft toegebracht. Je zou denken, dat dan de aloude vaderlandse rituelen zich gewoontegetrouw revitaliseren, energetiseren en verwerkelijken om er een uitbundig feestje van tebrouwen: bij het krieken van de dag worden de vlaggen gehesen of gestreken (sommigen zijn hun dag/nachtritme kwijtgeraakt) in alle buitenhuizen van Nederland. Aan oude en verstofte secretaires gezeten bewierookte literatoren blijken vleugels te krijgen door onze on-nederlands inspirator. De aldus ontstane pennenvruchten worden -mede door onze verloren gewaande handelsgeest- geplukt en gebundeld door een bij nader inzien toch niet zo oblomovistische uitgever/verzamelaar. Opmerkelijk detail en tevens een eenmalig, uniek novum: dit keer wordt er eens niet op de centen of omvang van de oplage gelet. Een eerste vluchtige lezing bevestigde reeds mijn gelijk: lachen is ongezond voor het voortmodderende en ploeterende poldermodel of u nu actief yoga beoefent of niet.

Peilloos was mijn ergernis door de ontboezeming van onze rijksbouwmeester dat hij van zijn leraar te verstaan had gekregen dat hij over zijn liefde voor Godfried Bomans heen zou gaan groeien. Wat een onbeschaamde vlerk, die leraar van voor de Mammoetwet. In plaats van steniging zou ik deze dwaalgast, die zich leraar noemt even apart genomen hebben om hem voor straf 100 keer het kleine interview De Grootmeester uit de bundel Kopstukken aan zichzelf te laten voorlezen. En als toegift -als de maand november op zijn eind loopt- een voordracht van het kleine catechismus van St. Nicolaas ten overstaande van zijn rumoerigste klas. Ja beste mensen, ook bij de opvoeding van volwassenen kan een directieve en straf sturende hand goed helpen. Waar moet dat naar toe, als zelfs leraren onder een denkbeeldig juk gebukt gaan ...

Wat is een rijksbouwmeester zonder monument, dus het ligt in de lijn der verwachtingen dat OMA onze hervonden identiteit weet te materialiseren. Wie kan dit huzarenstukje immers anders gaan uitvoeren dan Rem Koolhaas? Nu moet ik helaas verder, want ik studeer aan de Universiteit voor Zelfstudie: het jonge ding heeft me een lesje voor heel mijn leven geleerd!

Hyperdating met Elena Simons

2006-10-31T22:13:00.000+01:00

Door Wybo Mentink

Nu begin ik pas -rijkelijk laat als ever before- te begrijpen waarom mensen mij niet begrijpen: het is geen onkunde, onwil of misverstand. Mijn agenda correspondeert en communiceert gewoon niet naar behoren met mijn medemens, het is gewoon een kwestie van (fijn)afstemming en (wils)bestemming. Elena Simons zette mij gelukkig weer net op tijd op het juiste spoor om tot dit ruimtelijke inzicht te geraken. Je kunt je rot lezen of suf denken, maar er is uiteindelijk toch weer een vrouw nodig om ordening in de chaos aan te brengen. Maar laat ik lief zijn voor mezelf, Soren Kierkegaard kampte met een soortgelijk aandoenlijk voorval in Of/Of.

Eigenlijk wist ik deze (on)gemakkelijke waarheid (onbewust) natuurlijk al lang, maar zie maar eens met deze hero {of reduction/reconciliation/reconstruction} of complexity in contact te komen. Mocht het tot een ontmoeting komen (100% succesgarantie wegens schandelijke en schaamteloze voorkennis), dan volstaat luisteren om haar boodschap ten volle te begrijpen en uit te pakken. En natuurlijk stel ik haar ook een gesloten vraag om praktische en pragmatische redenen. Achteraf gesproken is het waanzin dat ik zo moeilijk leven geleid heb tot nu toe.

Dat het potentieel van de inhoud van de genoemde agenda niet begrepen wordt en nog niet ontdekt is, is een gratis geschenk uit de hemel. Meestal tut en trut ik als een gemiddelde polderpoliticus -zoals we die maar al te goed kennen hier te lande- , maar wonder boven wonder heb ik over de innovatieve relatie-gerelateerde onderwerpen mijn mondje nog niet voorbij gekletst. Het is hoogstwaarschijnlijk dat het speloverleg met de spelmaatschappijen over de te overtreden grensoverschrijdende spelregels de global players in menige stock exchange niet onberoerd zullen laten. Wat zeg ik: vervoering en ontroering zullen hen ten deel vallen op de meest onverwachte plaatsen en tijden. Toezichthouder let op uw beursbelangen, als het moment eenmaal daar is geef ik geen waarschuwingen af, omdat mijn spelplezier daar onder lijdt.

U begrijpt, ik heb het maar druk (minder dan een uur per dag) met deze strategische spelletjes, die verhinderen maar al te vaak dat ik aan mijn reguliere (huishoudelijke) werkzaamheden toekom. Dat is slechts een triviale kwestie van de taken netjes en eerlijk opdelen, verdelen en toewijzen en dat vind ik erg ontspannend en leerzaam. Ervaring, coaching en learning zorgen voor de juiste (forward, backward, inward)koppelingen. Als u dit stukje niet begrijpt ben ik meer dan tevreden. Als u dit stukje wel begrijpt dan wordt de lezer zowel rewarded als awarded.

Solliciteren

2006-10-28T16:07:00.003+02:00

Door Wybo Mentink

Gisteren heb ik succesvol gesolliciteerd -na enkele mislukte pogingen door het crashen van mijn leptop- bij een bedrijf dat naar de naam Durex luistert en duurzaamheid, betrouwbaarheid en uitmuntendheid propageert. Je moet ergens beginnen, ik kon me in deze drie woorden wel vind en ik voel me zeker niet te groot om als testpersoon bij dit bedrijf te starten. Ik heb nu alles in me om het bij dit bedrijf te gaan maken, denk ik. Scoren wil ik inmiddels, omdat mijn ambitieuze en brandende verlangens het waard zijn om lustig gevierd te gaan worden. Ik heb wel eerst even aan zelfonderzoek gedaan. Het dekselse eisenpakket van deze firma is verduveld niet mals: daadkracht, de bereidheid om ook 's nachts en 's avonds over te werken en jezelf open te stellen deden mij eerst een weinig terugschrikken, neen wat zeg ik, ietwat angstig ineenkrimpen.

Maar omdat ik van mijn eigen leven ook een feest met furore wil maken, kwam ik deze kinderlijke en hinderlijke krampjes snel weer te boven en zwelde en gloeide en groeide mijn zelfvertrouwen als nooit tevoren. Er begon zich iets als wat leek op wilskrachtige handelingsbereidheid bij mij af te tekenen. Ik moet toegeven dat de Tips ook een bijdrage hebben geleverd bij deze niet geringe zelfoverwinning. Na het voltrekken van deze voorbereidende handeling was er weer meer werk aan de winkel, de aanschaf van de PleasureMax. Dat moet ook te doen zijn als ik maar goed uitkijk in het drukke verkeer en rekening houd met de omstandigheden en de deelnemers, die niet zelden uiterst onvoorspelbaar en onveilig gedrag vertonen. Zie je maar weer eens hoe belangrijk levenservaring is.

Ik verheug me nu al op mijn rapportage aan Durex, die ga ik doen in kleuren en geuren, zodat ze bij het lezen rode oortjes krijgen van plaatsvervangende schaamte. Ik zal ze (een lesje) leren! Jammer vind ik dat zo'n innoverend en stimulerend bedrijf als Durex niks meer laat horen van het sensationele product rapex: het antiverkrachtingscondoom. Volgens mij kun je die zo in de markt zetten en hiermee heb ik het dus ook over het grensoverschrijdende werk in binnen- en buitenland. Of wat dacht u van vrovax: een vrouwelijk afscheidingsvochtvangend product, omdat de geproduceerde volumina veel mannen kunnen overweldigen. U ziet Durex zit in een veelbelovende branch, innovatie zit ze in het lijf en in de leden. Wat een heerlijk bedrijf om voor te werken lijkt mij!

Ik moet bekennen dat ik voor het eerst in mijn leven solliciteren leuk vind. Dat is een gedeelde prestatie en dat komt mede door Durex! En bezoek -naast de site durex.com- ook eens het lemma “solliciteren” in de Dikke van Dale: wat betekent dat woord voor mij? Ik ben benieuwd naar uw ervaring(en). Ik ben in ieder geval dol op dubbel- en meerzinnigheid ten aanzien van het spel met betekenissen, maar dat is denk ik geen nieuws meer.

NPS

2006-10-24T13:05:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

De vaderlandse politiek in het midden latend heb ik in inmiddels alle tijd om weer te spelen met mijn UPG door deze flink aan het werk te zetten en dat op zondag. De UPG staat voor de Universele Poezie Generator geinspireerd door en gebaseerd op het werk en leven van Alan Turing. Actief vermaak is nog nooit zo leuk geweest, als ik zo vrij mag zijn. Om drie spelen te noemen: griezelspelen in het echt (Hitchcock for Dummies), spelen met toneelspelers (Shakespeare for Dummies) en de nu al goed verkopende vrouwvriendelijke (beroepen)gids van de toekomst (Spelen for Dummies). Vooral dit laatste spel vind ikerg bevredigend, omdat vrouwenwerk inmiddels meer is dan de hoer spelen en aardappelen schillen. Enfin, tussen deze bedrijven door vond ik voldoende rust, ruimte en reinheid en bereikte ik alras de juiste stemming om eens af te stemmen op de NPS en in het bijzonder op het programma Arena.

Overigens is de geillustreerde hulpgids van de NPS, een metroplan, mooi en slim ontworpen. In een paar oogopslagen en met enige gewenning is het gezochte programma zo gevonden! Super. In ons land wordt veel geklaagd: op het gebied van kunst en cultuur zijn we afgezakt tot een ontwikkelingsland, jongeren zijn niet meer te redden en te (be)grijpen doordat ze alleen nog maar naar soaps kijken en de publieke omroep zelf kan zichzelf maar beter opheffen. Waarschijnlijk worden deze constateringen voornamelijk door gearriveerde babyboomers gedaan. Uitgeblust, blase en out of touch als ze zijn met de jongere generatie kunstenaars.

Kijkend naar het portret van Danielle Kwaaitaal werd ik geboeid en gebiologeerd. Wat een talent en verschrikkelijk, haar werk was me nog totaal onbekend. En zeer kunstzinnig in beeld gebracht door de maker(s). Een bevriende gast bij mij thuis had het nakijken, omdat ik alleen nog maar concentratie kon opbrengen voor de ontspannen en daardoor presterende kunstenares in beeld. Dit is iemand die heel dicht op de huid van onze tijd zit. Je ziet direct, mede door haar essayistische commentaren tussendoor, dat ze nog heel veel “overheeft” in de toekomst. Ik ben echt benieuwd naar haar ontwikkeling als kunstenares, misschien gaat ze opeens wel een eigen bedrijf beginnen. Je weet het maar nooit met onvoorspelbare artiesten.

Wat ik wil zeggen is dat Nederland van het jonge talent bulkt, uitpuilt en stikt. Maar je moet wel je zintuigen eens aan het werk zetten, daar zijn ze immers voor ontworpen en geevolueerd. Dus stem ajb ook weer eens af op de NPS. Dat Nederlandse calimerocomplex is ons aangepraat. Volgende week ga ik kijken of er gedanst wordt op moderne of klassieke muziek (met een t op het einde en hopelijk geen gezwier op glad koud ijs).

Uw overtuiging berust op een misverstand

2006-09-27T16:42:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

Onze kennis is goed georganiseerd. Een belangrijke misvatting, die vooral wordt gehuldigd door mensen die zichzelf “verstandig” achten. Zij denken dat hun kennisreservoir een soort databank is waaruit zij door een druk op de knop elk gewenst gegeven kunnen bovenhalen. Belangrijker nog, dat nieuwe kennis keurig wordt samengevat en opgeslagen, terwijl verouderde en achterhaalde feiten tegelijkertijd worden gewist. Was het maar waar. Onze hersenen lijken meer op een uitdragerij, vol met verstofte feiten en vastgeroeste meningen, met nooit weerlegde onzin en nimmer getoetste geruchten.

Zo begint het voorwoord in de “Kleine encyclopedie van misvattingen” samengesteld door Hans van Maanen (Boom, 1989). Onderverdeeld in rubrieken als taal, godsdienst, kunst, wetenschap en algemene ontwikkeling stelt hij de hardheidsgraad van onze kennis op de proef. Om het kapmes te zetten in het oerwoud van onzin, halve waarheden en geruchten gaat hij te rade bij deskundigen, die de juiste bronnen weten te vinden. Wat weten we dus eigenlijk zelf weinig en hoe waardevol blijken deze bronnen te zijn. Lang leve het verzamelde gilde der archivarissen, bibliothecarissen en kopiisten! Laat ik een drietal amusante voorbeelden uit de encyclopedie lichten om de lezer te plezieren.

Jantje van Leiden raffelde alles af.
Wie zich ergens met een JvL afmaakt, levert haastig en onzorgvuldig werk, zo is de uitdrukking. Maar Jan Beukelszoon van Leiden was voor alles een mooiprater, een bedrieger die iedereen met mooie woorden naar zijn hand wist te zetten. Hij behoorde tot de militante vleugel van de Wederdopers en werd aanvoerder tijdens de belegering van Munster. Hij had daar “het Nieuwe Jeruzalem” gesticht, onderwijl zowel de eindtijd als de vrije liefde predikend als “koning van Zion”. Uiteindelijk viel de stad en werd JvL -hij probeerde zich nog te verschuilen- op onprettige wijze terechtgesteld. Mooie praatjes hielpen niet meer. Wie zich ergens met een JvL vanaf maakt, verkoopt dus moesjes.

Willem van Oranje werd Willem de Zwijger genoemd.
De Vader des Vaderlands enz. enz., werd in zijn tijd Swigende Willem genoemd. Pas in de negentiende eeuw verhuisde de bijnaam naar achter. Willem kreeg zijn naam van zijn vijanden: die ergerden zich eraan dat Willem bij diplomatiek overleg nooit een mond opendeed en nooit het achterste van zijn tong liet zien. Onbetrouwbaar dus! Onder vrienden zweeg Willem zelden: hij was een gezellige man die kwistig met zijn geld omging.

Pornografie zet aan tot verkrachting.
Hiervoor laten we Rudy Kousbroek aan het woord. Verkrachting is niet een seksueel, maar een geweldsmisdrijf; het is niet de wanhoopsdaad van iemand die seks te kort komt- de motor is niet erotische wellust maar machtswellust. De discussies over porno gaan uit van de stilzwijgende gedachte dat in ieder man een potentiele verkrachter huist en en dat het zien van een pornofilm de mannelijke drift kan ontteugelen of juist beteugelen. (...) De enige geldige bezwaren tegen porno zijn echter van esthetische aard. Pornografie is een vorm van kunst, maar er is iets mis mee. Het is meestal vulgair en fantasieloos, soms afstotelijk (liefdeloos dus, Wybo). Pornografie is slechte kunst. En daar voeg ik aan toe dat porno kunst een slechte naam kan bezorgen en het bestaan ervan ons er opnieuw aan herinnert dat de onaangename en duistere kenmerken van macht en geweld altijd en overal een belangrijke rol spelen. Dat verklaart ook de immense en ook wel verontrustende populariteit op internet van dit genre.

Zie ook:
The dictionary of misinformation van Tom Burnham (1975)

Het cq van jetslet Paris Hilton

2006-09-11T22:07:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

Sterren stralen in alle soorten en maten. Is Paris Hilton -hieronder afgekort tot PH- in staat om de een soortgelijke sterrenstatus (zeg maar de mix van historische relevantie, wereldwijde aandacht, onmetelijke roem en onovertroffen succes) te bereiken als bijvoorbeeld Madonna, Lady Di of Marilyn Monroe? In een maand tijd las ik de koppen van de volgende berichten over de verrichtingen van “jetslet” PH op de website van het AD:

... schoonmoeder: dump PH, PH weer vrij, TV-show PH van de buis, PH ontkent 1-night stand, moeder steunt PH, PH in de bocht, PH koopt nachtclub, PH opent hotel in Den Haag, PH terug bij ex-verloofde, PH weer vrijgezel, PH dol op zingen, PH voor het eerst single, poppulp van PH, PH wie is Tony Blair?, spulletjes van PH te koop op E-Bay, PH kust Nederlandse jongen, PH door eigen hond gebeten, PH zwaar overschat,clip PH eerst op mobieltje, PH huilt om eigen muziek, PH is boos, album PH flopt, PH gearresteerd ...

Dit is een hele prestatie voor iemand die in 1981 geboren is. Geldzorgen had ze bij haar geboorte al niet, omdat ze mede-erfgename is van het familiekapitaal van de Hilton Hotel Corporation. Het vreemde van PH is dat ze het klassieke pad volgt van het meisje dat op eigen kracht beroemd en misschien ook wel rijk wil worden door te zingen, dansen en acteren. Maar net als een nazaat van de koninklijke familie is dat niet echt meer nodig!

Het is bekend dat kinderen van rijke of beroemde mensen niet zelden een leven lang willen bewijzen dat ze hun succes louter door aanwending van hun eigen talenten hebben bereikt. Afkomst kan een vloek zijn of een grote last vormen, bijvoorbeeld door de verwachtingen en eisen die de ouders aan hen stellen. Ongetwijfeld hebben ze ook grotere kansen door het bijzondere milieu, waarin ze opgroeien. Welke opvoeding zou PH genoten hebben, dat zou ik wel eens willen weten. Bijzonder is de realityserie The Simple Life, waarin ze samen met Nicole voor het eerst in hun leven moeten gaan werken. Ik ben benieuwd hoe PH zich verder gaat ontwikkelen. Hoe sterk zijn haar karakter en persoonlijkheid en weet ze haar eigen weg te vinden? Veel rijke kinderen lopen een verhoogde kans om diep te vallen door de bewijsdwang.

Haar vermogen om zichzelf in de kijker te spelen is gelukkig ongekend en nauwelijks te evenaren. Dit zou ik commerciële intelligentie of cq willen noemen. Als iets helemaal verkeerd (af)loopt, dan weet ze hier toch een prachtige draai aan te geven. De vraag is wel of PH “slechts”een marketing-vehikel is in de grijpgrage handen van geldbeluste figuren. Hilarisch is bijvoorbeeld het bericht dat ze een plekje op een begraafplaats heeft gereserveerd voor haar geitje Billy. Pal ernaast ligt ook het graf van Marilyn Monroe. (Talpababe Bridget kopieert overigens gretig de kunstjes van het metier van PH). Zingen kan ze niet volgens sommige criticasters, net als Madonna.

Opeens ging bij mij het licht aan: ze heeft alles in zich om een voortrekkersrol in de politiek en de sociale strijd te vervullen. Als ze slim is gaat ze zich bezighouden met het feminisme nieuwe stijl. Dat verwacht niemand van haar. Reken maar dat deze strategie haar geen windeieren zal gaan leggen. Ik ben benieuwd wat Cisca Dresselhuys hiervan zal zeggen!

Kom op voor een ander

2006-09-04T17:25:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

Een van de meer originele denkers van CDA-huize vond ik Ernst Hirsch Ballin. Dat is het voordeel van politici met een beschouwende en filosofische inslag: er wordt af en toe nog eens nagedacht. Over het verval van de (goede) zeden, de teloorgang van de normen en waarden en de burger die eerst en vooral aan zijn rechten denkt en vervolgens niet meer aan zijn plichten toekomt. Hij werd nog net niet met pek en veren afgevoerd. Een roepende in de spreekwoordelijke woestijn was hij wel, afgeserveerd door de hoonspottende commentatoren met de expliciete boodschap: waar bemoei je je mee met die bedilzuchtige jaren-vijftig nostalgie?

Ik ben dol op gemeenschapsdenkers (communautaristen) zoals Ernst Hirsch Ballin en burgerschapsdenkers zoals Andreas Kinneging en hun zoektocht naar abstracta als waarden en deugden. Ze raken aan iets wat bepalend is voor de samenhang en kwaliteit van onze samenleving. Dat is iets wat liberalen als F. Bolkestein consequent uit het oog verliezen. Het liberalisme is voor alles een op een individualistische vrijheidsleer gebaseerde economische ideologie, een antwoord op morele vraagstukken zal ze door deze eenzijdigheid dan ook nooit afdoende kunnen geven.

Een samenleving is meer dan een vrije markt. Interessant is het gegeven dat liberalen tijdens hun afbraak van de sociale zekerheid de gemeenschap en de mensen die deze gemeenschap vormen -hoe onvermijdelijk- weer tegenkomen. Terecht constateert men dat in het verkiezingsprogramma van de VVD dat Nederland meer is dan een Besloten Vennootschap. Het wordt de hoogste tijd dat de VVD weer eens een ethica als H. Dupuis in dienst neemt. Liefst twee, want dan is tenminste weer sprake van interne tegenspraak en mogelijk een hernieuwde reflectie op de uitbreiding en verdieping van de liberale beginselen. Bolkestein vond in het echec van het communisme zijn eigen triomfantelijke gelijk. Maar met de vaststelling van dit feit kom je hier niet mee verder. En het is te gemakkelijk in de jaren zestig de bron van alle ellende te vinden. Hoezo vrijheid blijheid?

Het grote winstpunt van het normen- en waardenoffensief vind ik dat het een blijvende oproep is voor iedereen. Moraal raakt ons allemaal. Overal en altijd. Op het laagste en meest banale niveau gaat het over ogenschijnlijke futiliteiten op fatsoensgebied: onbehouwen, onbeleefd en onbeschaafd gedrag in de publieke ruimte en de omgang met anderen. De (anonieme) overheid die gerichte marsorders op te grote afstand van de burger predikt wordt terecht als te sturend ervaren. We zijn er achter gekomen dat het niet zo werkt en zou moeten werken. Ook de moraal is geindividualiseerd, alleen bereikbaar voor de welwillend luisterende eigenaar en om het nog ingewikkelder te maken ook contextueel en situationeel bepaald (gedrag hangt immers ook van de omstandigheden af). De overheid loopt hier dus al snel tegen haar grenzen aan door het uitvaardigen van algemene morele richtlijnen.

Kan de overheid dan helemaal niks presteren op moreel gebied? Nu kom ik weer terug op Hirsch Ballin. Als je je beter verplaatst in de man kom je tot de verrassende conclusie dat hij eigenlijk heel genuanceerd en realistisch was in zijn pleidooi voor hernieuwde aandacht voor normen en waarden. Hij dacht na over de constitutie van een algemene, publieke moraal. Hij was zich terdege bewust van het feit dat de overheid niet de afnemende rol van de kerk moest overnemen, dat de overheid zich in sommige morele kwesties niet mocht mengen en dat door het opstellen van wetten nog geen gemeenschap van deugdzame burgers ontstond. Wat zou hij nu over Madonna gezegd hebben?

Onze verlegenheid met inburgerende nieuwkomers (tja wat zijn onze manieren en mogen we hen als aspirant-burgers beschouwen die zich eerst maar eens moeten bewijzen?), het verplichtende karakter van staatsheropvoedingskampen (altijd voor jongeren nooit voor ouderen!) en het afdwingen van de sociale dienstplicht (voor je eigen bestwil en je mag wel eens iets terugdoen!), de legalisering van abortus, drugs en prostitutie en het verplichtstellen van afkicken of de bemoeizorg zijn een paar gevoelige voorbeelden van die publieke moraal en zorgen voor halsbrekende morele dilemma's, als je er een tijdje over na wil denken.

Een publieke moraal neemt geen genoegen met mensen die blijvend uit de gemeenschap vallen of een kwalitatief slecht leven leiden. Je komt op voor deze mensen, omdat de gemeenschap met een publieke moraal dit dwingend of dringend verlangt en omdat deze situatie op haar beurt strijdig is met deze moraal. Er is pas sprake van een gemeenschap als we de waarden en deugden zoals rechtvaardigheid, moed, pieteit en gematigdheid succesvol weten te verinnerlijken, zodat deze publieke moraal door de mensen afzonderlijk en gezamenlijk gestalte krijgt. Een goed begin is niet naar de ander te wijzen, maar zelf de eerste stap te zetten onderwijl in de maximale onzekerheid verkerend of je ooit een passende beloning “terugkrijgt”, in welke vorm dan ook.

Zonne-energie, waarom niet ?

2006-08-28T18:21:00.000+02:00

Zonne-energie, waarom niet ?

Als je een mobiel leven leidt, zoals zovele moderne loonslaven heden ten dage, die in hun lease-auto van opdrachtgever tot opdrachtgever gaan, en tussendoor bellen met collega's, klanten of de werkgever, dan overkomt een mens het onvermijdelijke. Het mobiele apparaat begeeft het, omdat de energie in de batterij op is. En nergens in dat weiland langs de A4 of A 12 een stopcontact te bekennen. En dit gebeurt juist op het moment, dat het ongelegen komt. En dan zie je opeens bij de firma Halfords in de Haarlemmerstraat een plat, klein zilverachtig doosje met de opdruk "Solar Charger". Opengeklapt bevat dit doosje twee eenvoudige zonnepanelen. Het apparaat is afgeprijsd tot het luttele bedrag van 12 euro.

Ik heb het apparaat uitgetest op mijn voor-historische nokia 7110 van mijn werkgever.
Hij doet het, hij laadt het apparaat op met "zonne-energie". Is dat geen wonder ?

Maar waarom maken we niet meer gebruik van zonne-energie ?
Waarom zijn er nog niet op grote schaal "zonne-energie" auto 's, en waarom is de gehele Sahara niet bedekt met zonne-panelen ? Waarom rendeert alles nog op "fossiele" brandstoffen ?

Ik wil wel over nadenken, maar niet wachten totdat het zover is. Als consument ben ik van plan mijn tweede zonne-paneel aan te schaffen. Na mijn vakantie zal ik mij naar Kampen begeven voor de aankoop van een zonne-paneel, die mijn laptop van energie kan voorzien (zie http://www.laptopplus.nl/products/Lader_op_zonne-energie.php).

De energie-revolutie begint bij het individu zelf.

De Opregte Haarlemsche Courant (vicit vim virtus)

2006-08-26T17:16:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

Vicit vim virtus

Gedurende de negentiende eeuw was de Haarlemmer in Nederland het advertentiemedium bij uitstek. In het laatste kwart van de eeuw raakte de krant die positie kwijt aan concurrerende dagbladen die de geest van de tijd beter aanvoelden. Zelfs de vroeger zo gewaardeerde objectiviteit en neutraliteit keerden zich tegen hem.

“Een echte Hollander is niet terdege geboren, getrouwd of dood, voor hij als zodanig vermeld staat in de OHC”, schreef Multatuli in 1872. (Van hem valt ook de volgende opmerking op te tekenen m.b.t. de genoemde objectiviteit: De OHC beweert niet dat Parijs in Frankrijk ligt, maar de Courant volstaat met de mededeling dat zo'n mening door dezen of genen wordt verkondigd.)
Aldus lees ik op de rugzijde van het boekje De OHC in negentiende-eeuwse literatuur en karikatuur. Samengesteld en toegelicht door Nop Maas.

Niks nieuws onder de zon zou je kunnen zeggen. Kranten en niet in de laatste plaats regionale versies hebben het nu ook weer moeilijk o.a. door internet. En voor wat betreft formaat-veranderingen valt te lezen, dat voor een instituut als de OHC iedere verandering voor de lezers het karakter van een revolutie heeft.

Maar nu naar de advertenties en in het bijzonder de geïllustreerde huwelijksaanvragen. Een kleine bloemlezing, die ook in de Almanak Uilenspiegel van 1874 verschenen zijn. De illustraties ontbreken helaas.

Eene schrijfster, in het bezit van vele manuscripten en uitstekende gedichten, wenscht een uitgever te huwen.

Een makelaar in drogerijen zoekt uit gebrek aan bekendheid met dames, een vrouw met 30000 gulden vermogen. Maar gauw.

Een zeer respectabel oud heer, uitstekend muziekkenner, wenscht een jonge dame te huwen, die alle sonates van Beethoven uit het hoofd kan spelen.

Een jonge dame met grootendeels eigen haar, 21 jaar oud, bezit een heerlijke stem en wenscht zich aan de kunst te wijden; is echter ook niet ongenegen, om een goed gefortuneerd heer te huwen. Equipage en villa allereerste voorwaarden.

Een goed gezeten kassier zoekt eene vrouw met eenig disponibel vermogen, ter uitbreiding van zijne zeer soliede zaken.

Een respectabel jongmensch is niet ongeneigd in kennis te komen met een jonge dame, die over een niet onaanzienlijk vermogen beschikt. Ook een jeugdige weduwe zou in aanmerking kunnen komen.

Een weduwe, die stilletjes kan leven, ouderdom onbepaald, zoekt een man met een verdraagzaam karakter, die met honden en vogels kan omgaan en niet rookt.

Opvallend is hoe geld een belangrijke rol speelde in de liefde. Nu omzeilen we dit probleem door het onderscheid hoog- en laagopgeleid te maken.

Filantropie

2006-08-20T15:44:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

Ik kan me niet beter voelen dan vandaag

Dit was de uitspraak van superbelegger en beursgoeroe Warren Buffet naar aanleiding van zijn gift ter grootte van 37 miljard dollar, de grootste ooit in de VS. Het leeuwendeel gaat naar de Bill en Melinda Gates Foundation.

Wat is er gevaren in de meedogenloze kapitalist Buffet? En is hij zijn eigen oneliners vergeten in een vlaag van verstandsverbijstering?:the fist rule of investing is not to lose money, the second rule is not to forget the first rule. 

In Nederland kenden we al Paul Fentener van Vlissingen, die met zijn verdiende kapitaal de onderneming African Parks oprichtte om natuurparken te gaan beheren en lokale mensen aan werk te helpen.

Vaak reageert men erg cynisch op dit soort filantropische acties van de superrijken. Men verdenkt hen van slim boekhouden om overwinsten creatief weg te sluizen of van een PR-stunt om de slechte reputatie op te poetsen of het slechte geweten op te schonen. Als dit het niet is, dan is het wel een tragische gebeurtenis in de privesfeer, die voor de uitzonderlijke generositeit zorgt.

Ik zie het iets positiever in. Filantropie wordt wel gedefinieerd als investeren van privaat kapitaal voor maatschappelijk doeleinden (social benefits). Deftiger gezegd: investeren in de toekomst van de mensheid. We kunnen gerust van een trend spreken. De inbreng van privaat kapitaal is een welkome en serieuze aanvulling op overheidsinvesteringen in zorg en onderwijs. Zeker als je over het kapitaal beschikt van een Bill Gates.

Zakenmensen hebben de plezierige neiging om uitdagende problemen voortvarend aan te pakken en op te lossen, gewend als ze zijn bureaucratie te omzeilen en risicovolle initiatieven te ondernemen. Als je de Quote 500 junior bekijkt dan gaat deze sector -ook in Nederland- een gouden toekomst tegemoet. Waarom zou er geen topuniversiteit kunnen verrijzen in Nederland? Geld is er immers genoeg bij de gulle gever(s)!

De toenemende aandacht voor Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen is dan ook geen toeval. De tijd dat succesvolle bedrijven en zakenmensen alleen aan geld en winst denken zijn voorbij. Wie wil er immers niet werken bij een bedrijf dat mens en milieu minstens even belangrijk vindt?

De bekentenis van Gunter Grass

2006-08-17T18:26:00.000+02:00

Door Wybo Mentink

De dood, zegt men wel, ontslaat ons van al onze verplichtingen. Aldus schrijft Michel de Montaigne in zijn een van ziin essays “Onze daden moeten beoordeeld worden naar onze bedoelingen. Maar eindigt deze met het inzicht en de belofte: “Ik zal er als het even kan voor zorgen dat mijn dood niet iets zegt wat mijn leven niet eerst openlijk bekend heeft.”

Afgelopen weekeinde heeft de leraar en het geweten van Duitsland opgebiecht dat hij lid was van de Waffen-SS. Hij had zich als zeventien-jarige vrijwillig gemeld om dienst te doen op een onderzeeboot en werd uiteindelijk opgeroepen voor de Waffen-SS in Dresden. Dit is te lezen in zijn nog te verschijnen boek Bij het pellen van het ui.

Hij kon en wilde dit feit niet langer verzwijgen.
Het lijkt er op dat Gunter Grass de woorden van Montaigne ter harte heeft genomen. Uiteindelijk was men er toch achtergekomen en de meest eervolle weg is er zelf voor uit te komen. De commentatoren buigen zich nu over het morele gezag van de moraliserende schrijver, die er niet voor terugdeinsde anderen flink de maat te nemen. Dat dit gezag is aangetast lijdt geen twijfel. Toch is er ook waardering voor de late vrijwillige bekentenis.

Het leuke van dit voorbeeld is dat iedereen(?) wel -zij het onaangenamere- geheimen met zich meedraagt die men liever verdringt, verzwijgt en niet graag prijsgeeft: een misstand op het werk, het niet teruggeven van een geleend boek, het parkeren van een klein vermogen in een belastingparadijs, het foutief invullen van een verzekeringsformulier, een jeugdzonde of een domme misstap in de relationele sfeer. De lijst kan heel lang zijn. Het is goed bij ons zelf ook eens na te gaan of er iets op te biechten valt.

Als Gunter Grass aan het begin van zijn schrijverscarriere openheid van zaken had gegeven had zijn levensloop er heel anders uitgezien. Het is een slimme man, zo vreemd is het dus niet dat hij zo lang gewacht heeft. En na 10, 20 jaar lijkt het steeds makkelijker te worden te blijven zwijgen. Echter, kennelijk is er toch zoiets als een geweten. Die kan gaan knagen en het ongemak, de wroeging die dit oplevert zorgt er voor dat “het” er uit moet. Een bijzonder ding is het wel, dat geweten. Een groot schrijver is hij zeker, maar in zijn necrologie zal zeker niet komen te staan dat hij het geweten van het na-oorlogse Duitsland was.

De Boekenkast van Leiden

2006-08-17T17:44:00.000+02:00

Eindelijk eens kritisch gekeken naar de boekenkast aan het Stationsplein.
In 3-D heeft de boekenkast wel iets. Zeker in de futuristische omgeving van het Stationsplein. Ik moet toegeven, de firma America heeft goed werk verricht.
Nu nog een sociaal experiment met een groot techno-feest, waarbij de taxi-standplaats perfect kan dienen voor de DJ en zijn geluidsboxen, en dan kijken of de akoestiek van het Stationsplein door de hoge gebouwen erom heen versnipperd geluid zal doen uitwaaieren over geheel Leiden.
Een dance-parade zou op deze plek ook wel leuk zijn, of een spontaan dichtersfestival in de overdekte fietsenstalling onder de taxi-standplaats, of op het fietspad voor de boekenkast.
Wie weet ? Leiden, portal van spontane cultuuruitingen.

Draaitrap en het gevoel van geluk

2006-08-16T15:03:00.000+02:00

Door Tan Toan Hok

In deze van buiten naar binnen zwaaiende trap om de hoek, met de bal of wreef van de voet gericht op het bovenste gedeelte van het lichaam van de tegenstander of kickbox-zak, is de mate van uitwerking van de trap gerelateerd aan het goed in-balans-houden van het lichaam door middel van het andere been.

Buig de knie van het trapppende been in de vorm van een plateau naast uw lichaam. Kijk naar het te raken doel.
Buig uw standbeen lichtelijk en strek het standbeen op het laatste moment bij het einde van de trappende beweging. Net als een veer, dat zich ontspant. Met een heuptwist zwaait men nu het onderbeen naar het doel dat wordt geraakt met de bal van de voet. De hiel van het standbeen mag hier niet omhoog komen, doch maakt wel een meeschuivende beweging over de vloer van ongeveer 35 graden.

Een perfecte-, uitgevoerde "turning kick" of mawashi geri (Japans) is één vloeiende beweging van het lichaam, waarbij de "geest" op dat moment "leeg" wordt gemaakt.
Om dat te benadrukken wordt tijdens de uitvoering van de trap alle lucht uit het middenrif van het lichaam (solar plexus) geperst in de vorm van een harde schreeuw of zucht ( de zgn. kiai).

Doe deze trap in een ritme van 20 keer achter elkaar voluit op de stootzak, begeleid door een harde kiai. Niet bescheiden zijn. Uw oerschreeuw mag best van een hoge volume zijn.

Na afloop is uw geest "leeg" en gelukkig, en uw lichaam moe en afgemat.
Uw lichaam heeft vanzelf bepaalde- , chemische stoffen (endorfinen ?) aangemaakt, die het geluksgevoel bevorderen en depressies tegengaan.

Bijdrage van Joke Mizee over Twan Tak

2006-08-13T18:34:00.000+02:00

Beste meneer Tan,

Los van het feit dat ik het niet met de gedachte eens ben dat de veelschrijvers beter naar elders kunnen verhuizen - al zou het een interessant experiment zijn om te zien wat dat voor effect op de P-site zou hebben - lijkt het volgende onderwerp me geschikt voor uw blog. Ik waardeer uw geste overigens wel. Persoonlijk voel ik me het meest thuis op fora van min of meer buiten-parlementaire organisaties, waar minder taboes gelden en er toch (of juist) veel fatsoenlijker gediscussieerd wordt. Ook heb ik daar nog nooit iemand over de quantiteit of de lengte van reacties horen zeuren. Ik ben al mijn hele volwassen leven op zoek naar verwantschap tussen mij en de PvdA, maar die gaat welbeschouwd niet verder dan ons beider verjaardag (men zegt wel dat je een Stier geen rode lap moet voorhouden, maar mij is-ie niet rood genoeg).
Hoe dan ook, het gaat me nu even om de publicaties van Twan Tak, hoogleraar in Maastricht op het gebied van bestuursprocesrecht. De man kwam al eerder in aanvaring met het kabinet Balkenende (zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Twan_Tak), tot de ombudsman aan toe - en het verloop daarvan is illustratief voor zijn stellingname dat de Nederlandse burger machteloos is tegenover de overheid.De tekst van een actueel persbericht, onder meer te vinden op http://www.indymedia.nl/nl/2006/08/38291.shtml, lijkt me een aardig onderwerp voor discussie. Het bericht luidt als volgt:

'Nederland is een dictatuur'MAASTRICHT - Nederland is geen rechtsstaat meer. Van enige rechtsbescherming van de individuele burger tegen de overheid is geen sprake. De Maastrichtse hoogleraar staats- en bestuursrecht Twan Tak publiceert daar deze week een duizend pagina dikke studie over. Hij is niet bepaald vrolijk geworden van zijn bevindingen. Alweer een illusie minder: als puntje bij paaltje komt, heeft de burger die in conflict is met de overheid geen poot om op te staan?

Tak: "Helemaal correct. In Nederland kan een burger alleen in verzet gaan tegen een besluit. Als je je daardoor in je recht voelt aangetast, ben je kansloos. In Europa kan dat wel. Volgens artikel 6 van het Europees Verdrag kun je naar de rechter stappen als je je in je recht voelt aangetast.

Een besluit impliceert een algemeen belang. Dan leg je als burger dus per definitie het loodje. Dat zegt de Raad van State ook altijd. Alleen de overheid mag belangen tegen elkaar afwegen, alleen de overheid mag keuzes maken. De rechtspraak moet daar buiten blijven.'

Beschikt u over cijfers die uw stelling van de kansloze burger onderbouwen?

"Jazeker. Tussen 1975 en 1994 heeft de afdeling rechtspraak van de Raad van State 249 keer op inhoudelijke gronden een protesterende burger in het gelijk gesteld. De rechter had daarin een ander oordeel dan de overheid.

Na 1994 is dat nog precies nul keer voorgekomen. De rechter controleert in feite alleen nog of de overheid procedurefouten heeft gemaakt. Daar komt bij dat de overheid tijdens de behandeling nog mag aanvullen en wijzigen. De burger mag dat niet.'

Is het burgerverzet tegen vuilverbranders van Enci in Maastericht en Nuon Power in Buggenum dan tot mislukken gedoemd?

"Nee, dat is juist het gekke. In deze gevallen gaat het niet om het recht of belang van individuele burgers. Het zijn actiegroepen die opkomen voor groepsbelangen, zeg maar onderdelen van het algemeen belang. Omdat ze zich vaak opstellen als pseudo-overheidjes die zich bezighouden met het algemeen belang, boeken ze nog wel eens succes. Dan kan met succes bijvoorbeeld een milieubelang worden afgewogen tegen het belang van een autoweg.'

Het LPF-gevoel, dat de individuele burger die voor zichzelf opkomt aan het kortste eind trekt, is dus gebaseerd op de bestaande werkelijkheid.

"Ik ken die club niet zo goed, maar die werkelijkheid klopt. Je krijgt als procederende burger ook geen rechtsbijstand van betekenis. Advocaten werken liever voor de overheid. Logisch: die wint altijd. De termijnen waar burgers zich aan moeten houden, zijn ook altijd korter dan die voor overheden worden gehanteerd.

De Raad van State geldt van oudsher als 'vazal van de kroon', en houdt zich als zodanig bezig met het algemeen welzijn. Vandaar ook dat je in Nederland ook niet in aanmerking komt voor schadevergoeding wanneer je in je recht wordt aangetast. Dat vindt de Raad van State maar flauwe kul. Zelfs bij onrechtmatige daden van de overheid krijgen individuen geen schadevergoeding van betekenis.'

Hoe beoordeelt u zo'n noodwet waardoor Binnenlandse Zaken naar eigen inzicht in woonwijken vijftig meter hoge zendmachten mag plaatsen?

"Die wet past precies in het beeld van de kansloze burger. Volgens de gedachtengang van de overheid moet een buurman die ergens aantoonbaar last van ondervindt, niet zeuren. Dan wordt in Den Haag gewoon de vergunningsplicht afgeschaft.

Eerder is ook bij Schiphol en de Westerscheldetunnel alle rechtsbescherming van individuele burgers afgeschaft. Niet alleen de Raad van State, ook de wetgever is daar mee bezig. De burgerlijke rechter wordt in Nederland steeds meer buitenspel gezet.'

Is de wereld van Kafka werkelijkheid geworden, of is er nog hoop?

"Ik weet niet of dat de wereld van Kafka is, maar we zijn verworden tot een mechanische mierenmaatschappij die uitsluitend bezig is met welvaart. We denken dat het goed gaat met onze samenleving als we de patronen blijven volgen om die welvaart veilig te stellen. Er zijn geen prikkels meer die erin slagen deze mechanische mieren van hun pad af te brengen, zelfs geen wetenschappelijke.'

Er is geen hoop meer...

"Ik ben zéér pessimistisch. In dit land bestaat geen effectieve rechtsbescherming van de burger door een onafhankelijke, onpartijdige rechter. In juridische termen leven we daarom niet in een rechtsstaat, maar in een dictatuur. Een fluwelen dictatuur, zo u wilt. Ik zie dat niet meer veranderen

Tot zover het bericht. Voel u nergens toe verplicht, u moet zelf maar bepalen in hoeverre het een geschikt onderwerp zou kunnen zijn.
Zelf kan ik er niet zo heel veel meer mee dan het een omgekeerde situatie vinden, dus ik hoef ook niet zo nodig de indiener te zijn. Het boek van de heer Tak zou wrsl. te zware kost zijn voor mijn niet-juridisch-geschoold persoontje, maar desgewenst zou ik nog wel wat aanvullende info kunnen opgooglen.

Met vriendelijke groet,

Joke Mizée

Sardinië in de Leidse Merenwijk

2006-08-12T12:22:00.000+02:00

In de Leidse Merenwijk bevindt zich een allerschattigst Italiaans restaurant. In al die jaren dat ik in de Leidse Merenwijk woon, was ik niet op de hoogte van dit restaurantje. Ik dacht, dat het slechts een afhaal-pizzeria was.
Het is alles, wat je juist in de Merenwijk niet zou verwachten, maar juist in de binnenstad van Leiden.
Het is een stukje Sardinië in Leiden. De mensen komen van Sardinië en het eten is erg lekker. Gisteren begonnen met een Anti-pasta/o van de kok, vervolgens Ossehaas als hoofdgerecht, en ik ben geëindigd met een cassata.
Overigens de tartufo (chocola) is het lekkerste toetje op de kaart. Samen met de buren, de familie Kluivers, hebben mijn vrouw Truus en ik een gezellige avondje gehad. De buren kenden het restaurantje ook niet, terwijl ze eigenlijk echte Merenwijkers zijn.

Virtueel Dagboek

2006-08-11T16:26:00.000+02:00

Een virtueel dagboek beginnen. Ik had het van mezef niet voor mogelijk gehouden.

Als veelschrijver op een politieke website kwam ik erachter, dat digitaal schrijven wel degelijk verslavend werkt. Om die reden zie ik dit dagboek maar als een vorm van therapie om van die verslaving af te komen. Wellicht begint het mij te vervelen en stop ik er gewoon mee en ga nuttigere dingen doen in het leven.